The Walking Dead
คืนวันอังคารที่กรุงเทพฯ ฝนตกในแบบที่ฟ้าดูเหมือนกำลังล้างภาชนะหลังงานบุญใหญ่ นางสาวบางจากนั่งอยู่ในห้องรับแขก กอดหมอนลายเป็ดเหลือง และจ้องหน้าจอโทรทัศน์ด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งกินส้มตำปูปลาร้าแล้วรู้สึกว่าโลกยังมีความหมาย
เกอร์ทรูด หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-เยอรมัน นั่งข้าง ๆ ด้วยเสื้อกล้ามสีเทา ผมยุ่งพอดีแบบที่มนุษย์ธรรมดาต้องใช้เจลสามชนิดกับชีวิตรักพัง ๆ หนึ่งครั้งถึงจะทำได้ เขาถือช้อนกินไอศกรีมช็อกโกแลตจากถ้วยใหญ่โดยไม่ถามใคร ซึ่งบางจากถือว่าเป็นอาชญากรรมระดับครอบครัว
ส่วนโซเดียม แมวส้มอัจฉริยะ นั่งบนพนักโซฟาเหมือนผู้พิพากษาศาลสูงที่เพิ่งรู้ว่าจำเลยทุกคนโง่กว่าที่คิด
“ทำไมทุกคนใน The Walking Dead ต้องกระซิบกันตลอด” บางจากถาม “โลกมีซอมบี้ก็จริง แต่กรมประชาสัมพันธ์ยังไม่น่าถูกยุบ”
เกอร์ทรูดยกช้อนขึ้นอย่างสุภาพ “เพราะถ้าพูดดัง ซอมบี้จะมา”
“ถ้าซอมบี้ฟังรู้เรื่องขนาดนั้น มันควรไปสอบ TOEIC แล้วค่ะ”
โซเดียมร้อง “เมี้ยว” หนึ่งครั้ง เสียงนั้นเหมือนคำวิจารณ์หนังของคนที่ให้ดาวครึ่งเดียวเพราะเก้าอี้โรงหนังไม่รองรับศักดิ์ศรี
หน้าจอทีวีวูบ
ไฟในห้องดับ
แล้วอากาศก็เปลี่ยนกลิ่น
จากกลิ่นฝนกรุงเทพฯ ที่เหมือนท่อระบายน้ำกำลังเขียนจดหมายลา กลายเป็นกลิ่นสนิม เลือด ดินเปียก ไส้เน่า และอะไรสักอย่างที่เคยมีชีวิต เคยมีความหวัง เคยผ่อนบัตรเครดิต และตอนนี้ดูเหมือนแพ็กเกจหมูบดที่ถูกลืมไว้หลังรถสามวัน
บางจากลืมตาอีกครั้ง
เธอนอนอยู่กลางถนนร้าง
ด้านซ้ายเป็นร้านสะดวกซื้อพังครึ่งหนึ่ง ด้านขวาเป็นรถตำรวจคว่ำ มีตะไคร่ขึ้นตรงประตู รถเมล์คันหนึ่งจอดทะแยงกลางถนนเหมือนถูกเด็กห้าขวบวางทิ้งไว้ในเมืองจำลอง
เกอร์ทรูดนั่งอยู่ใกล้ ๆ มือยังกำช้อนไอศกรีม
โซเดียมยืนบนหลังคารถยนต์ คางเชิด หางตั้ง เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นกษัตริย์แห่งโลกล่มสลาย
บางจากค่อย ๆ ลุกขึ้น “นี่มันอะไร”
เสียงครางต่ำ ๆ ดังมาจากตรอก
ช้า
เปียก
และฟังดูเหมือนตู้เย็นเก่าที่มีวิญญาณติดอยู่ข้างใน
ร่างหนึ่งโผล่ออกมา ผิวเทา เสื้อเชิ้ตขาด ปากอ้า แขนยื่นมาข้างหน้า เดินแบบคนเมาที่กำลังหาเซเว่นแต่เซเว่นจากโลกนี้ไปแล้ว แก้มข้างหนึ่งแหว่งจนเห็นฟันทั้งแถว กระดูกกรามขยับกึก ๆ เหมือนเครื่องปริ้นเตอร์ที่กำลังจะลาออกจากงาน
บางจากตัวแข็ง “เกอร์ทรูด…”
เกอร์ทรูดมองซอมบี้ แล้วมองช้อนในมือ “ผมขออนุญาตใช้ช้อนนี้ในทางที่ผิดศีลธรรมนิดหนึ่งนะครับ”
ซอมบี้พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด
เกอร์ทรูดกระโจนขวาง ใช้ช้อนเสียบเข้าที่เบ้าตาอย่างแม่นยำ เสียงดังจึ้กเหมือนเปิดถุงน้ำจิ้มผิดวิธี แต่ซอมบี้ยังไม่ล้ม มันดิ้น กระชากคอเสื้อเขา ปากเน่าฉีกกว้างจนกลิ่นตายพ่นใส่หน้าเกอร์ทรูดเหมือนเครื่องปรับอากาศจากนรก
เกอร์ทรูดกัดฟัน บิดช้อนครึ่งรอบ
เสียงกร๊อบดังขึ้น
ลูกตาเละ ๆ ไหลออกมาพร้อมของเหลวสีคล้ำ ช้อนฝังลึกเข้าไปในหัว แล้วเมื่อเขากดสุดแรง กะโหลกด้านหลังของมันก็แตกโพละ สมองสีเทาดำทะลักออกมาเป็นก้อนเหนียว ๆ กระเด็นใส่กระโปรงบางจาก
ซอมบี้ล้มลงกับพื้น กระตุกสองที แล้วนิ่ง
บางจากกรีดร้อง “อี๋! นั่นช้อนของบ้านฉัน!”
“ผมช่วยชีวิตคุณนะ”
“ใช่ แต่ด้วยช้อนกินของหวาน ครอบครัวเรามีมาตรฐานต่ำลงมาก”
โซเดียมกระโดดลงจากรถ เดินผ่านศพซอมบี้แล้วใช้เท้าเขี่ยเบา ๆ สีหน้าแมวส้มบอกว่า ถ้าโลกจะจบแบบนี้ มนุษย์สมควรแล้ว
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังมาจากปลายถนน
ชายคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามา เสื้อกั๊กหนัง หน้าเหนื่อยแบบคนที่ไม่ได้พักตั้งแต่ปี 2010 หน้าไม้สะพายหลัง ผมยาวมันกำลังดี มีพลังงานของคนที่ไม่พูดมากเพราะเคยเห็นคนพูดมากโดนกัด
เขาจอดรถ มองทั้งสามคน
“พวกเธอมาจากไหน” เขาถามเสียงแหบ
บางจากอ้าปาก “กรุงเทพฯ ค่ะ”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว “ไกลนะ”
เกอร์ทรูดกระซิบ “Daryl Dixon”
บางจากหันไปกระซิบตอบ “เขาดูเหมือนคนที่สามารถเปิดขวดเบียร์ด้วยความเจ็บปวดในอดีต”
Daryl มองโซเดียม “แมวเธอ?”
โซเดียมจ้องกลับเหมือนอยากถามว่า แล้วนายล่ะ เป็นของใคร
ก่อนจะมีใครพูดอะไร เสียงปืนดังขึ้นจากอีกฟากของถนน หนึ่งนัด สองนัด ซอมบี้อีกกลุ่มโผล่ออกมาจากร้านขายยา พวกมันเดินเซออกมาเหมือนคณะกรรมการหมู่บ้านที่เพิ่งรู้ว่ามีคนจอดรถขวางหน้าป้อมยาม
ตัวแรกถูกกระสุนเจาะหน้าผากจนหัวระเบิดด้านหลัง กระโหลกเปิดเหมือนฝาหม้อ สมองกระเด็นไปติดป้ายโปรโมชันยาแก้ไอ “ซื้อ 1 แถม 1” อย่างเป็นนัยยะที่น่าเกลียดมาก
หญิงคนหนึ่งโผล่จากเงา มือถือดาบคาตานะ ท่าทางนิ่งจนความตายดูเสียมารยาทไปเลย
Michonne ฟันซอมบี้ตัวแรกขาดตั้งแต่ไหปลาร้าถึงสะโพก เครื่องในไหลพรืดออกมากองบนพื้นเหมือนถุงกับข้าวที่แตกกลางตลาด ตัวที่สองยังไม่ทันหัน เธอก็หมุนดาบตัดหัวมันลอยไปกระแทกกระจกตู้ยาแตกกระจาย
บางจากตะลึง “โอเค คนนี้ฉันขอสมัครเป็นลูกศิษย์ ไม่เอาดาบก็ได้ ขอแค่ยืนให้ดูแพงแบบนั้นบ้าง”
Michonne มองพวกเขา “ไม่มีเวลาถามมาก วิ่ง”
ทุกคนวิ่ง
ถนนร้างกลายเป็นเขาวงกตของเสียงคราง ขวดแตก กระสุนปืน และรองเท้าที่ไม่เคยออกแบบมาสำหรับวันสิ้นโลก บางจากวิ่งพลางหอบ พลางนึกถึงชีวิตเดิมของตัวเองที่เคยคิดว่าการขึ้นบันได BTS ตอนเย็นเป็นความทรมานสูงสุดของมนุษย์ ตอนนี้เธออยากกลับไปขอโทษบันไดทุกขั้นเป็นรายบุคคล
เกอร์ทรูดวิ่งนำเล็กน้อย หันมาคอยดึงบางจากผ่านซากรถ
“จับมือผม!”
“มือคุณเหนียวไอศกรีม!”
“บางจาก!”
“ก็จริงนี่!”
ซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งออกจากใต้รถ กระโจนคว้าข้อเท้าเธอ บางจากล้มหน้าคะมำ มีดในมือหล่นไปไกล ปากของมันอ้าอยู่ข้างน่องเธอ ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นเหม็นเน่าอัดขึ้นมาจนเธอเห็นชีวิตทั้งชีวิตวิ่งย้อนกลับมาแบบไม่มีเพลงประกอบดี ๆ สักเพลง
โซเดียมกระโดดลงมาจากฝากระโปรงรถด้วยความเร็วเหมือนก้อนส้มที่มีใบอนุญาตฆ่า มันตะปบหน้าซอมบี้เต็มแรง เล็บเกี่ยวแก้มเน่าจนหนังหลุดเป็นแผ่น ซอมบี้หันงับอากาศ โซเดียมดีดตัวหลบแล้วข่วนซ้ำที่ตาอีกข้าง
เกอร์ทรูดพุ่งกลับมา ใช้รองเท้ากระทืบหัวซอมบี้
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
ครั้งที่สี่ กะโหลกมันยุบลงไปเหมือนแตงโมสุกที่ถูกคนโกรธแม่ค้าทุบกลางตลาด สมองแตกเละกระจายติดพื้นยางมะตอย
บางจากมองภาพนั้นแล้วพูดเสียงสั่น “ฉันจะไม่กินแตงโมไปอีกอย่างน้อยสามวัน”
“แค่นั้นเองเหรอ” เกอร์ทรูดถาม
“ฉันเป็นคนเข้มแข็งค่ะ”
พวกเขาเลี้ยวเข้าซอยแคบ แล้วชนเข้ากับชายสวมหมวกนายอำเภอเก่า ๆ ดวงตาคม มีหนวดเคราแบบคนที่เคยมีแผนเยอะมากแต่โลกไม่ค่อยร่วมมือ
Rick Grimes ยกปืนขึ้น
“หยุด!”
บางจากยกมือ “ขอโทษค่ะ เราเป็นคนดี เราเสียภาษี บางปีอาจยื่นช้า แต่โดยหลักการเราดี”
Rick มองเธอ แล้วมองเกอร์ทรูด แล้วมองแมว
“แมวพูดได้ไหม”
โซเดียมเงียบ
บางจากตอบแทน “พูดได้ค่ะ แต่ส่วนใหญ่เป็นคำดูถูก”
Rick พยักหน้าเหมือนเจอเรื่องประหลาดน้อยกว่าที่ควร “ไปที่โบสถ์ มีคนของเราอยู่ที่นั่น”
Daryl เดินตามหลัง ทำหน้าเหมือนคำว่าโบสถ์ทำให้เขานึกถึงการซักผ้าที่ไม่สำเร็จ ส่วน Michonne คุมด้านข้าง ดาบพร้อม ฟังเสียงทุกทิศ
ระหว่างทาง พวกเขาผ่านป้ายโฆษณาเก่าที่มีรอยเลือดพาดผ่านคำว่า FAMILY FUN CENTER บางจากมองแล้วพูดเบา ๆ “ใครตั้งชื่อสถานที่แบบนี้ในโลกที่มีซอมบี้ สมควรถูกฝ่ายการตลาดเรียกไปปรับทัศนคติ”
เกอร์ทรูดยิ้มทั้งที่หอบ “คุณยังเล่นมุกได้ แปลว่ายังโอเค”
“ฉันเล่นมุกตอนฟันคุดขึ้นด้วยค่ะ จักรวาลพรากศักดิ์ศรีฉันได้ แต่พรากความปากดีคงต้องต่อคิว”
พวกเขามาถึงโบสถ์เล็ก ๆ หลังหนึ่ง กระจกสีแตกเกือบหมด ประตูถูกเสริมด้วยไม้ เหล็ก และความหวังระดับลดราคา
ข้างใน มีผู้หญิงผมสั้นสีเทาอ่อน กำลังตรวจอาวุธบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้านิ่ง อ่อนโยนในแบบที่บอกได้ว่าเธออบคุกกี้ให้คุณได้ และยิงคนที่ขโมยคุกกี้ได้ภายในบ่ายเดียวกัน
Carol Peletier
“เด็กใหม่?” เธอถาม
Rick พยักหน้า
Carol มองบางจาก “เธอใช้ปืนเป็นไหม”
บางจากส่ายหน้า “ฉันใช้หม้อทอดไร้น้ำมันเป็นค่ะ”
Carol ถอนหายใจ “เริ่มจากมีดก่อนแล้วกัน”
มุมหนึ่งของโบสถ์ มีชายอีกคนยืนพิงไม้เบสบอลพันลวดหนาม ยิ้มกว้างเกินจำเป็น เสื้อแจ็กเก็ตหนัง หนังหน้ามีประกายของคนที่ชอบเปิดประโยคยาว ๆ แล้วทำให้ทุกคนเสียใจที่ยังมีหู
Negan ก้าวเข้ามา “โอ้โห เรามีแขกใหม่จาก…อะไรนะ เมืองไทย? เยี่ยมเลย ฉันชอบอาหารไทย เผ็ดดี ทำให้ปากรู้สึกเหมือนโดนประชาธิปไตยตีด้วยกระทะ”
บางจากหรี่ตา “คุณดูเป็นคนที่ผู้จัดการร้านบุฟเฟต์กลัวมาก”
Negan หัวเราะ “ฉันชอบเธอ”
“ฉันเสียใจแทนตัวเองทันที”
เสียงกระแทกดังขึ้นที่ประตูโบสถ์
ตึง
ตึง
ตึง
ครั้งที่สี่ ประตูไม้ด้านล่างแตกร้าว มีนิ้วมือเน่า ๆ หลายนิ้วแทรกเข้ามา เล็บหลุด ผิวลอก ข้อมือบิดผิดรูป แต่ยังขยับเหมือนกำลังลงทะเบียนรับของแจก
ทุกคนเงียบ
Daryl แนบหูกับไม้ “ฝูงใหญ่”
Rick สั่งทันที “ออกทางหลังโบสถ์ ไปที่หอเก็บน้ำ เราจะล่อพวกมันออกนอกเมือง”
Carol ยื่นมีดให้บางจาก “แทงที่หัวเท่านั้น”
บางจากรับมีด มือสั่น “ฉันเป็นคนที่ฆ่าต้นกระบองเพชรยังรู้สึกผิดอยู่เลย”
Carol จับไหล่เธอ “วันนี้ให้เวลากับความรู้สึกผิดสั้น ๆ พอ”
ประตูหน้าแตก
ฝูงซอมบี้ทะลักเข้ามาเหมือนเซลล์ลดราคาหลังเงินเดือนออก
แต่ครั้งนี้มันไม่ได้แค่เดินเข้ามา
มันพังเข้ามาทั้งกำแพง
ไม้หัก เหล็กงอ กระจกสีแตกกระจายกลางอากาศ ซอมบี้ตัวหน้าโดนแรงดันจากฝูงข้างหลังเบียดจนซี่โครงปริ หนังหน้าอกฉีกออก เครื่องในห้อยลากพื้น แต่มันยังคลานเข้ามา มือยื่นหาเนื้อสดด้วยความมุ่งมั่นแบบคนไทยต่อคิวชาบูร้านดัง
Rick ยิงนัดแรก หัวซอมบี้ระเบิดเป็นฝนเลือด
Daryl ยิงหน้าไม้ทะลุปากตัวหนึ่ง ลูกดอกพุ่งออกหลังหัวพร้อมเศษฟันกระจายเหมือนข้าวโพดคั่วสายดาร์ก
Michonne เคลื่อนตัวเร็วราวกับเส้นคมมีด เธอฟันแขน ฟันคอ ฟันหัว ซอมบี้สามตัวล้มลงพร้อมกันเหมือนถูกตัดต่อออกจากโลก ดาบของเธอวาดเส้นเลือดกลางอากาศจนโบสถ์ดูเหมือนมีคนเอาพู่กันบ้า ๆ มาวาดภาพนรกบนผนัง
Carol คว้าปืนสั้น ยิงใส่เข่าซอมบี้ตัวหนึ่งให้ล้ม แล้วเหยียบหลังมัน ก้มลงแทงมีดเข้าฐานกะโหลกด้วยสีหน้าของคนกำลังเลือกมะเขือเทศในซูเปอร์มาร์เก็ต
Negan เหวี่ยง Lucille ใส่หัวซอมบี้เต็มแรง
โพละ
หัวมันบุบเข้าไปทั้งซีก ลูกตาหนึ่งข้างปลิ้นออกมาห้อยติดเส้นประสาท Negan ยิ้มอย่างน่าเกลียด
“โอเค นั่นคือเสียงที่ฉันคิดถึงมากกว่าที่ควรสารภาพต่อสังคม”
“ไม่มีใครอยากรู้ค่ะ!” บางจากตะโกน
ซอมบี้ตัวหนึ่งกระโจนใส่เธอจากข้างม้านั่ง บางจากหลบช้าไป มันชนเธอล้มลงบนพื้นโบสถ์ ปากเน่าพุ่งเข้าหาหน้า เธอใช้แขนดันคอมันไว้ กลิ่นปากของมันเหมือนถังขยะที่มีประวัติอาชญากรรม
“แทงสิ!” Carol ตะโกน
“ฉันกำลังเลือกมุมค่ะ!”
“นี่ไม่ใช่การถ่ายรูปอาหาร!”
บางจากกรีดร้องแล้วแทงมีดขึ้นใต้คาง ซอมบี้กระตุกทั้งตัว ปากมันยังงับอากาศอยู่ เธอกรีดร้องอีกครั้งแล้วดันมีดลึกขึ้นจนปลายมีดทะลุกลางกะโหลก ของเหลวสีดำไหลลงมาตามมือเธอเหนียวอุ่นเหมือนซุปที่ถูกสาป
ซอมบี้ทิ้งน้ำหนักลงทับเธอ
บางจากร้องเสียงหลง “เอามันออกไป! มันเละใส่เสื้อฉัน! เสื้อฉันลดมาแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังมีศักดิ์ศรี!”
เกอร์ทรูดคว้าเชิงเทียนเหล็กจากแท่นบูชา ฟาดซอมบี้ตัวหนึ่งที่พุ่งใส่เธอ หัวมันหมุนผิดทิศ คอหักแต่ยังเดิน เขาจึงแทงเชิงเทียนทะลุปาก กดลงกับพื้น แล้วเหยียบด้ามจนเหล็กปักลึกผ่านท้ายทอย
เลือดดำพุ่งขึ้นเป็นสาย
“ไป!” เขาตะโกน
ซอมบี้อีกตัวคว้าข้อมือเขา ฟันเน่าเฉียดผิวไปนิดเดียว เกอร์ทรูดคว้าช้อนไอศกรีมอันเดิมจากกระเป๋า เสียบเข้าหูมันแล้วกระแทกหัวซ้ำกับเสาหิน
ครั้งแรก หัวแตก
ครั้งที่สอง ฟันกระเด็น
ครั้งที่สาม สมองไหลออกมาทางจมูกเหมือนขนมหวานจากมิติที่พระเจ้าเกลียดมนุษย์
บางจากเห็นแล้วหน้าซีด “ฉันขอประกาศยกเลิกเมนูช็อกโกแลตฟัดจ์ตลอดชีวิต”
โซเดียมกระโจนขึ้นไปบนหน้าซอมบี้อีกตัว ตะกุยหน้าอย่างดุเดือด เสียงแมวร้องดังลั่นราวกับประกาศสงครามต่ออารยธรรม มันกัดจมูกซอมบี้จนหลุดติดปาก แล้วถ่มออกด้วยสีหน้าของแมวที่เพิ่งเจออาหารเกรดต่ำ
“โซเดียม!” บางจากตะโกน “คายเดี๋ยวนี้!”
แมวส้มมองเธอเหมือนจะบอกว่า ในวันสิ้นโลก คุณยังจะมาสอนมารยาทบนโต๊ะอาหารอีกหรือ
Daryl ยิงซอมบี้ที่เกือบคว้าหางโซเดียมเข้ากลางกะโหลก หัวมันสะบัด เลือดสาดใส่ไม้กางเขนด้านหลัง
“แมวเธอกัดแรงนะ” Daryl พูด
บางจากหอบ “เขามีปมกับสัตวแพทย์ค่ะ”
พวกเขาหนีออกทางหลังโบสถ์ ลัดผ่านสุสาน เศษหินหลุมศพเต็มพื้น กลางฝนที่เริ่มตกอีกครั้ง โลกทั้งใบเหมือนถูกใครเอาสีเทามาราดทับ แล้วใช้เล็บขูดเป็นรอย
แต่ฝูงซอมบี้ไม่หยุด
พวกมันพุ่งตามออกมาจากโบสถ์ บางตัวไม่มีแขน บางตัวลากไส้ตัวเองยาวเป็นสายเหมือนผ้าพันคอฤดูหนาวจากนรก ตัวหนึ่งเหยียบไส้ตัวเองล้มคว่ำ แล้วคลานต่อด้วยความตั้งใจที่น่าชื่นชมถ้ามันไม่พยายามกินทุกคนอยู่
“ฉันเกลียดความขยันประเภทนี้!” บางจากตะโกน
Michonne หันกลับ ฟันตัวที่ใกล้สุดจนหัวผ่าครึ่งจากหน้าผากถึงคาง สมองแยกออกสองฝั่งเหมือนผลไม้บูดในการสาธิตวิทยาศาสตร์ระดับประถม
Carol ปาระเบิดเพลิงใส่หลุมศพด้านข้าง ไฟลุกพรึ่บ ซอมบี้กลุ่มหนึ่งติดไฟทั้งตัว เดินโซเซผ่านสุสานเหมือนขบวนแห่เทียนพรรษาที่ถูกซาตานบริหารจัดการ
Negan เหวี่ยงไม้เบสบอลซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดติดลวดหนามเป็นริ้ว ๆ “ฉันขอบอกเลยนะ งานนี้ถ้าไม่มีค่าล่วงเวลา ฉันจะเขียนรีวิวหนึ่งดาวให้โลกหลังหายนะ”
Rick ยิงเปิดทาง กระสุนหมด เขาชักมีดออกมาแทงซอมบี้ที่พุ่งใส่ Daryl เข้าที่ขมับ เสียงมีดทะลุกะโหลกดังตุบแห้ง ๆ
หอเก็บน้ำอยู่ห่างไปสองช่วงตึก แต่ระหว่างทางมีสะพานไม้เก่าข้ามคลองแห้ง ซอมบี้จากสองด้านไล่มาเร็วขึ้น พวกมันไม่เหนื่อย ไม่คิดมาก ไม่มีความทรงจำเรื่องค่าไฟ และด้วยคุณสมบัติทั้งหมดนี้ มันน่ากลัวกว่ามนุษย์ที่ยังต้องเช็กยอดบัตรเครดิต
Rick ตะโกน “ข้ามไปทีละคน!”
Michonne ข้ามก่อน ตามด้วย Carol และ Negan Daryl หันมายิงคุมหลัง บางจากอุ้มโซเดียมแนบอก ข้ามสะพานที่โยกทุกก้าว
เกอร์ทรูดอยู่ท้ายสุด
ทันทีที่เขาก้าวขึ้นสะพาน ซอมบี้ตัวหนึ่งคว้าขาเขา
เกอร์ทรูดล้มลง เชิงเทียนหลุดมือ
บางจากหันกลับ “เกอร์ทรูด!”
เขากระทืบหน้าซอมบี้จนกรามหลุดห้อย แต่ฝูงหลังเขาเข้ามาใกล้ สะพานเริ่มส่งเสียงลั่น ไม้ผุแยกตัวเหมือนสัญญาณเตือนจากพระเจ้าที่ไม่มีคำบรรยายไทย
ซอมบี้อีกตัวกระโจนขึ้นมาบนหลังเขา กัดเสื้อจนขาด ฟันครูดผิวไหล่เลือดซึม เกอร์ทรูดร้องลั่น ใช้ศอกกระแทกหน้ามันจนจมูกยุบ แล้วคว้าหัวมันเหวี่ยงกระแทกราวสะพาน หัวแตกออกเหมือนหม้อดินเผา เนื้อสมองเละ ๆ ไหลลงคลองแห้งข้างล่าง
“อย่ากลับมา!” เกอร์ทรูดตะโกน
บางจากไม่ฟัง เธอจะวิ่งกลับ แต่ Rick คว้าตัวไว้
“ถ้าเธอกลับไป ทุกคนตาย”
เกอร์ทรูดมองเธอ แววตานั้นยังหล่ออย่างน่ารำคาญ แม้เลือดจะเปื้อนคิ้วและฝนจะทำให้เขาดูเหมือนนายแบบโฆษณาน้ำดื่มในจักรวาลที่แย่ที่สุด
เขาหยิบปืนพลุจากกระเป๋า Daryl ที่ตกอยู่บนพื้น จุดยิงขึ้นฟ้า แสงแดงพุ่งสว่างเหนือเมือง
ฝูงซอมบี้ทั้งถนนหันไปหาเขา
“เฮ้!” เกอร์ทรูดตะโกน “ทางนี้!”
บางจากกรีดร้องจนเสียงแตก “อย่าทำตัวพระเอก! ฉันไม่ชอบผู้ชายพระเอก มันเหนื่อย!”
เกอร์ทรูดยิ้ม “งั้นคิดว่าผมเป็นตัวประกอบหน้าตาดีก็ได้”
แล้วนรกก็ปีนขึ้นสะพาน
เกอร์ทรูดคว้าเชิงเทียนอีกครั้ง ฟาดตัวแรกจนหัวบุบ ฟาดตัวที่สองจนฟันกระเด็นกระทบพื้นไม้เหมือนลูกอมหล่น เขาถีบตัวที่สามตกลงคลอง แต่มันคว้าเสื้อเขาไว้ เขาจึงแทงเชิงเทียนทะลุเบ้าตามัน กดจนเหล็กทะลุหลังหัว
ซอมบี้ตัวหนึ่งกัดเข้าที่ไหล่
เลือดพุ่ง
บางจากกรีดร้อง
เกอร์ทรูดกัดฟัน หันกลับ เอาหัวโขกซอมบี้จนหน้ามันยุบ แต่ซอมบี้อีกตัวพุ่งมาข่วนสีข้าง เล็บเน่าฉีกเนื้อเป็นรอยยาว เสื้อกล้ามสีเทาชุ่มเลือดทันที
เขายังยืน
ยังสู้
ยังถ่วงเวลา
Daryl ยิงนัดสุดท้ายใส่ซอมบี้ที่เกือบถึงคอเขา หัวมันระเบิด เศษกะโหลกกระแทกแก้มเกอร์ทรูดจนเลือดไหลเพิ่ม
Michonne รีบตัดเชือกด้านหนึ่งของสะพาน Carol ยิงสลักไม้ Negan ดึงบางจากไว้แน่น
“ปล่อยฉัน!” บางจากตะโกน
Negan หน้าตาเสียเป็นครั้งแรก “สาวน้อย ถ้าฉันปล่อย เธอจะกลายเป็นบุฟเฟต์ธีมไทยที่รีวิวแย่มาก”
สะพานขาด
ฝูงซอมบี้ส่วนใหญ่ร่วงลงคลองแห้งพร้อมซากไม้ เสียงกระแทกดังเหมือนโลกหักกระดูกตัวเอง ร่างเน่า ๆ แตกกับพื้นหิน ไส้กระจาย แขนขาหักผิดมุม หัวบางหัวแตกเละเป็นสีดำแดง
เกอร์ทรูดถูกแรงสะบัดเหวี่ยงมาติดฝั่งของพวกเขาอย่างหวุดหวิด แต่ร่างเขากระแทกพื้นแรงมาก
เสียงดังตุบ
เงียบไปครู่หนึ่ง
บางจากถลาเข้าไปหา
เลือดไหลจากไหล่ สีข้าง หน้าผาก และปากของเขา เขาหายใจสั้น ถี่ หน้าซีดลงรวดเร็ว แผลที่ไหล่ลึกจนน่ากลัว สีแดงสดปนสีดำจากเลือดซอมบี้เลอะไปทั้งตัว
“เกอร์ทรูด…อย่าหลับนะ”
เขาพยายามยิ้ม “ผมไม่ได้หลับ ผมแค่…พักสายตาอย่างมีดราม่า”
โซเดียมเดินเข้ามา ใช้หัวดันแก้มเขาเบา ๆ แล้วร้องเสียงต่ำ เหมือนแมวที่เพิ่งตัดสินใจยอมรับมนุษย์คนหนึ่งเข้าสู่ทะเบียนทรัพย์สินทางอารมณ์
Rick คุกเข่าลง ตรวจแผล “เราต้องพาเขาไปเดี๋ยวนี้”
Carol ฉีกผ้าพันแผล “เขาช่วยทุกคนไว้”
บางจากจับมือเกอร์ทรูด มือเขาเย็น เธอพยายามพูดอะไรสักอย่างที่ดีงาม เหมาะกับช่วงเวลาสำคัญ แต่สิ่งที่หลุดออกมาคือ
“ถ้ารอดกลับไป ฉันจะซื้อช้อนไอศกรีมใหม่ให้”
เกอร์ทรูดหลับตาครึ่งหนึ่ง “ขอสแตนเลสดี ๆ นะครับ”
บางจากร้องไห้ หัวเราะ และเกลียดตัวเองที่ยังนึกถึงแผนกเครื่องครัวในวินาทีแห่งความพินาศ
ไกลออกไป ฝูงซอมบี้ที่เหลือยังครางอยู่ในคลองแห้ง ร่างบางร่างพยายามคลานทั้งที่ครึ่งล่างหายไป ไส้ลากยาวบนหินเหมือนริบบิ้นงานเลี้ยงที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีคนจัด
Negan มองลงไปแล้วพูดเบา ๆ “นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ชอบกิจกรรมกลางแจ้ง”
ไม่มีใครหัวเราะ
ฝนตกหนักขึ้น
Rick ยืนมองถนนร้าง Daryl สะพายหน้าไม้ Michonne เช็ดดาบ Carol มัดแผล Negan เงียบเป็นครั้งแรกในชีวิต ซึ่งอาจน่ากลัวกว่าซอมบี้ทั้งเมือง
บางจากกอดเกอร์ทรูดไว้
โซเดียมนั่งเฝ้าข้าง ๆ หางพันรอบขาตัวเอง ดวงตาส้มทองสะท้อนแสงไฟแดงจากปืนพลุที่กำลังดับลงบนท้องฟ้า
แล้วทุกอย่างก็มืด
—
“จบค่ะ”
บางจากเงยหน้าจากมือถือ
เธอนั่งอยู่ในห้องรับแขกเดิม ฝนยังตก ทีวียังเปิดอยู่ เกอร์ทรูดยังนั่งกินไอศกรีม โซเดียมยังนั่งบนพนักโซฟาด้วยสีหน้าตัดสินมนุษยชาติ
ในกลุ่มแชตชื่อ “สาว ๆ กับแมวที่ไม่เคยขอโทษ” นานาเพิ่งส่งไฟล์ชื่อ:
THE WALKING DEAD เวอร์ชันบางจาก FINAL จริง ๆ รอบนี้ไม่แก้แล้ว.docx
ตามด้วยข้อความว่า
“เขียนเล่น ๆ ส่งให้อ่าน 555 อย่าด่าแรงนะ”
บางจากค่อย ๆ หันไปมองเกอร์ทรูด
“ในเรื่อง นายเจ็บสาหัสเพื่อช่วยทุกคน”
เกอร์ทรูดยิ้ม “โรแมนติกดีนะ”
“นายใช้ช้อนฉันฆ่าซอมบี้ด้วย”
เขาชะงัก มองช้อนในมือ
โซเดียมร้อง “เมี้ยว”
บางจากพิมพ์ตอบนานาอย่างช้า ๆ
“นานา เรื่องสนุกมาก แต่ครั้งหน้าขอให้เกอร์ทรูดบาดเจ็บน้อยลง แล้วขอให้ช้อนของฉันรอดด้วย ขอบคุณจากใจผู้เสียหาย”
นานาตอบกลับทันที
“ภาคสองให้โซเดียมเป็นหัวหน้าชุมชน”
โซเดียมกระโดดลงจากโซฟา เดินผ่านทุกคนไปที่หน้าต่าง มองฝนกรุงเทพฯ ที่ตกเหมือนโลกกำลังซ้อมวันสิ้นสุด
บางจากมองตาม แล้วถอนหายใจ
“อย่าให้มันอ่านนะ”
เกอร์ทรูดถาม “ทำไม”
โซเดียมหันกลับมา ดวงตาเป็นประกายอำมหิตเล็ก ๆ แบบแมวที่มีแผนห้าปี
บางจากกลืนน้ำลาย
“เพราะฉันว่า มันเริ่มเขียนภาคสามในหัวแล้ว”
