Last Rites, Chapter 9, Part 4

 

Chapter 9.4

DEAD BY CHRISTMAS

ยกเลิกทัวร์ และได้เพื่อนเก่ากลับคืนมา

สามวันก่อน Ordinary Man ออก เราประกาศ ยกเลิก North American leg ของ No More Tours II อย่างเป็นทางการ ไม่ใช่เลื่อนนะ—ยกเลิก ผมเกลียดความจริงที่ว่าต้องทำแบบนั้นมาก แต่ถ้าเลื่อนโชว์ออกไปอีก มันจะเป็นครั้งที่สามติดต่อกัน ซึ่งผมรู้สึกว่าไม่แฟร์กับแฟนเพลง ต่อให้ผมไม่อยากเชื่อว่า career การทัวร์ของตัวเองอาจจบลงแล้ว ผมก็ไม่อยากให้ใครรู้สึกว่าถูกลากให้รอไปเรื่อย ๆ

หลังจากขึ้นเป็นแขกรับเชิญในโชว์ของ Post และหลังคืน Grammys ที่ผมแทบหมดแรงกับ Sharon มันชัดมากว่าร่างกายยังไม่พร้อมสำหรับคอนเสิร์ตสองชั่วโมงทุกคืน ต่อเนื่องเป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน การเคลื่อนไหวยังจำกัดมาก ความเจ็บก็ยังเยอะ และ physical therapy ดูเหมือนไม่ค่อยได้ผล บางวันผมรู้สึกด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังแย่ลง ไม่ได้ดีขึ้น ทุกครั้งที่พยายามขยับหัว ผมยังมีความรู้สึกน่ากลัวเหมือนกำลังทำให้ตัวเองเจ็บซ้ำ แทนที่จะทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น

ในมุมผม การยกเลิกวันแสดงฝั่ง North America อย่างน้อยก็ซื้อเวลาให้ประมาณแปดเดือน ก่อน European leg ซึ่งตอนนั้นยังมีกำหนดเริ่มในเดือนตุลาคม แผนคือใช้ช่วงพักนี้ไปขอ second opinion เรื่องกระดูกสันหลัง ซึ่งผมควรทำตั้งแต่หนึ่งปีก่อน แล้วถ้าจำเป็นต้องผ่าตัดแก้ไข ก็ยังมีเวลาทำและผ่าน physical therapy รอบใหม่ ส่วนระหว่างนั้น ผมก็จะจัดการเรื่อง Parkinson’s ไปด้วย Sharon จอง clinic เทคโนโลยีสูงที่ Panama ให้ผมทำ stem cell treatment หลังจากนั้นในเดือนเมษายน ผมจะไปพบ professor คนหนึ่งที่ Switzerland ซึ่งพัฒนา immunotherapy แบบหนึ่งสำหรับคนที่มี mutated PARK2 gene ได้ยินว่าต้องใช้เวลาหกถึงแปดสัปดาห์ โดยให้ antibody พิเศษที่สร้างใน lab ผ่าน IV เข้าไปในร่างกาย

พูดจริง ๆ การมี แผน เสียทีทำให้โล่งใจมาก ถึงจะรู้สึกแย่ที่ต้องยกเลิกทัวร์ทั้ง leg อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องแกล้งทำอีกแล้ว จากนี้ไปจะไม่มีความลับเรื่องสุขภาพของผมอีก

ใน Instagram ผมเขียนว่า:

ผมขอบคุณทุกคนมากที่อดทน เพราะปีนี้เป็นปีเหี้ย ๆ สำหรับผมจริง ๆ แต่ผมไม่อยากเริ่มทัวร์แล้วต้องมายกเลิกคอนเสิร์ตนาทีสุดท้าย ผมอยากให้ทุกคนได้เงินคืนตอนนี้ แล้วเมื่อถึงวันที่ผมกลับไปทัวร์จริง ๆ คนที่ซื้อบัตรสำหรับโชว์เหล่านี้จะได้สิทธิ์ซื้อก่อนใคร

แทบจะทันทีที่ statement ออกไป แรงสนับสนุนจากแฟน ๆ ก็ถาโถมเข้ามาจนผมรับแทบไม่ไหว มันมีความหมายกับผมมากจริง ๆ และยิ่งทำให้ผมตั้งใจหนักกว่าเดิมว่าจะต้องฟื้นให้ทันเดือนตุลาคม เพื่อเล่นคอนเสิร์ตยุโรปสิบเก้ารอบตามแผน รวมถึงคืนที่ O2 ใน London ซึ่งผมเฝ้ารอมาตั้งแต่ No More Tours II เริ่มต้น

แล้วผมก็คิดว่า ช่างแม่ง ในเมื่อ Ordinary Man ออกมาดีขนาดนี้ ทำไมไม่ทำอีกสักชุด? คนชอบพูดกันว่าเวลาไม่มีความสุข คุณจะเขียนงานได้ดีที่สุด ซึ่งสำหรับผมมันจริง ปีที่ผ่านมาเป็นปีที่ไม่มีความสุขที่สุดในชีวิต แต่ Ordinary Man กลับเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดของผมในรอบหลายปี ผมเลยถาม Andrew ว่าเอาไหม เขาตอบเอา เท่านั้น—ตกลง เรามี momentum จากอัลบั้มก่อนเยอะมาก แถมยังมีไอเดียเหลือสำหรับเพลงใหม่อีกเพียบ เลยทำต่อจากจุดเดิมกันไปเลย

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจมากจากการยกเลิกคอนเสิร์ตคือ สื่อเล่นข่าวกันหนักกว่าที่คิด CNN ถึงขั้นขึ้น breaking news ฝั่งบ้านเกิด BBC ก็ลงเต็ม ๆ แม้แต่ Variety กับ The Hollywood Reporter ก็เขียนเรื่องนี้ เว็บเพลงทุกแห่งก็แน่นอน ทุกคนกับแม่ของทุกคนมีความเห็นกันหมด มันบ้าดี ถึงจะหดหู่ที่เห็นคำว่า “Ozzy cancels tour” อยู่ทั่วข่าว แต่ในอีกแง่ก็ดีที่รู้ว่า คนยังแคร์อยู่

แล้วมีอีกเรื่องที่ผมไม่ทันนึก คนใน Sabbath เองแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสุขภาพผมเลยจนได้ดูสัมภาษณ์ Good Morning America และเห็นข่าวยกเลิกทัวร์ เหมือนคนอื่น ๆ พวกเขาคิดมาตลอดว่าหลัง Ozzfest คืน New Year’s Eve ผมแค่เป็น flu หนัก แต่ตอนนี้เริ่มเห็นข่าว Parkinson’s เรื่องผมหกล้มที่บ้าน รวมถึงคอนเสิร์ตที่ถูกยกเลิก ก็เลยแบบ เกิดเหี้ยอะไรขึ้นกับ Ozzy วะ?

จากนั้นทีละคนก็เริ่มติดต่อมา

จำลำดับไม่ได้แล้ว

แต่ Tony โทรมา

Geezer ติดต่อผ่าน accountant ที่เราใช้ร่วมกันใน London ถึงข้อความจะใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะมาถึงผม

และดีที่สุดคือ—

ผมได้รับ text จาก Bill

ผมกับ Bill ไม่ได้คุยกันมาหลายปี

เกือบหนึ่งทศวรรษ

เรื่องแตกหักจากอัลบั้ม 13 คือการทะเลาะครั้งใหญ่ที่สุดที่เราเคยมี

การได้ยินจากเพื่อนร่วมวงเก่าอีกครั้งเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดในโลก ในแบบประหลาด ๆ ผมแคร์ไอ้พวกนี้มากกว่าพี่น้องแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก ทุกครั้งที่มีปัญหา เราจะกลับมารวมตัวกันอัตโนมัติ หลังพวกเขาไล่ผมออกจากวง เราไม่พูดกันอยู่นานมาก แต่พอครอบครัวของ Geezer มี medical emergency เรื่องทะเลาะทั้งหมดก็หายไปทันที ทุกคนกลับมาอยู่ข้างเขาเหมือนพี่น้องอีกครั้ง

เมื่อไรก็ตามที่พวกเราคนใดคนหนึ่งต้องการอีกคน ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร camaraderie แบบเดิมจะกลับมาทันที ไม่มีใครได้ special treatment เราทุกคนเท่ากันใน club นี้

และเราทุกคนอยู่ใน club นี้—

จนวันสุดท้าย

การอายุเจ็ดสิบกว่า แล้วมีสายสัมพันธ์ที่ไม่มีวันขาดกับคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก มันเป็นสิ่งพิเศษมากจริง ๆ

ผมไม่อายที่จะบอกว่า ตอนคุยกับ Bill ผมมีน้ำตาไหล

“เราอาจโดนโกงกันหมดนะ Bill” ผมบอกเขา “แต่สิ่งที่เราทำ มันเปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล”

“รู้ Ozzy รู้” เขาตอบ “พวกเราโชคดี เราบ่นอะไรไม่ได้หรอก”

“ผมรักคุณนะ รู้ไหม”

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง

แล้ว Bill ก็บอกว่า

“กูก็รักมึง Ozzy ไอ้คนบ้าเอ๊ย”

นั่นเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของการแก่ขึ้น ต่อให้คุณเป็นผู้ชาย working class จาก Aston คุณก็เริ่มกลัวน้อยลงที่จะ แสดงความรู้สึก

เพราะคุณรู้ว่า ถ้ารอนานเกินไปกว่าจะบอกใครสักคนว่าเขามีความหมายกับคุณแค่ไหน—

บางทีโอกาสนั้นอาจไม่กลับมาอีกเลย

ทุกวันนี้ผมกับ Bill คุยกันตลอด

และทุกครั้งก่อนวางสาย—

เราจะบอกกันว่า

“I love you.”

Last Rites, Chapter 9, Part 3

 

Chapter 9.3

DEAD BY CHRISTMAS

ข่าวลือ ความจริง และโลกที่เปลี่ยนไป

พอขึ้นปีใหม่—ตอนนั้นคือเดือนมกราคม 2020—ผมรู้แล้วว่าถึงเวลาต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดให้แฟน ๆ ฟังอย่างจริงจังเสียที ต่อให้ผมขึ้นเวทีที่ Forum ไปแล้ว ข่าวลือเรื่องสุขภาพก็ยิ่งบ้าหนักขึ้นเรื่อย ๆ เว็บไซต์ RadarOnline บอกว่าผมกำลังนั่ง “crazy train to death” ส่วน National Enquirer เจ้าเก่า ซึ่งไม่เคยมีชื่อเสียงเรื่องพาดหัวแบบละมุนละม่อมอยู่แล้ว ประกาศว่าผมจะ “ตายก่อนคริสต์มาส”

ส่วนหนึ่งของผมคงหวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ จู่ ๆ ก็ฟื้นกลับมาแข็งแรงกว่าเดิม แต่ถึงตอนนี้ชัดแล้วว่ามันไม่เกิด แม้แต่นักกายภาพยังบอกว่าแทบไม่มีอะไรให้เธอทำต่อ คอที่ประคองตัวเองไม่ค่อยอยู่ยังพอซ่อนด้วย neck brace อันเล็กกว่าได้ แต่ผมยังยกหัวขึ้นเองไม่ไหวเพราะมันเจ็บเกินไป และไม่มีทางซ่อนความจริงว่าผมเดินได้แทบไม่เกินสองสามก้าว โดยเฉพาะเมื่อกำลังจะไป Grammys กับ Sharon เพื่อประกาศรางวัลหนึ่งสาขา แล้วอีกเดือนต่อมาก็ต้องโปรโมต Ordinary Man แคมเปญเปิดอัลบั้มยังมีงานที่ Rainbow Bar and Grill บน Sunset Strip แล้วตามด้วยแจกลายเซ็นที่ Amoeba Records ร้านแผ่นเสียงยักษ์บน Hollywood Boulevard

ถึงเวลาต้อง พูดความจริง

หรืออย่างน้อยก็จริงประมาณหนึ่ง เพราะผมไม่ได้อยากลงรายละเอียดเรื่อง stage-dive จากเตียงตอนกลางดึกที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า

อีกเรื่องหนึ่งที่อยากพูดให้เป็นทางการก็คือ ผมเป็น Parkinson’s disease ถึงก่อนหน้านี้เคยพูดถึง Parkinsonian syndrome ไปแล้ว แต่คนจำนวนมากยังไม่รู้ หลายคนคิดว่าท่าทางเดินกับวิธีพูดของผมเป็นผลจากเหล้ากับยา ซึ่งก็เข้าใจได้อยู่ แต่ไม่ใช่ความจริง และมีหลายครั้งที่คนคิดว่าผมกำลังเมาเละหรือเริ่มสมองเสื่อม ทั้งที่ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย

กรณีแย่ที่สุดเกิดที่ Grammys ปี 2014 ตอน Sabbath ได้รางวัล Best Metal Performance รางวัลนั้นมีความหมายกับพวกเรามาก เพราะตั้งแต่ Black Sabbath ออกมา เราถูกนักวิจารณ์ดูถูกและสาดขี้ใส่มาตลอด แล้วในที่สุดก็ได้รับการยอมรับเสียที ผม Tony และ Geezer เลยตกลงว่าจะขึ้นไปรับรางวัลด้วยกัน และเพราะพวกเราอยู่ที่งาน ทาง Grammys ก็ขอให้เราสามคนช่วยแนะนำการแสดงสดของ Ringo Starr ที่จะร้อง “Photograph” เพลงฮิตยุค 70 ที่เขาเขียนร่วมกับ George Harrison

แผนง่ายมาก ผมพูดหนึ่งประโยค Geezer พูดหนึ่งประโยค Tony พูดหนึ่งประโยค

แต่ผมเสือกพูดประโยคของตัวเอง สามรอบโดยไม่รู้ตัว

Geezer เลยหัวเราะแทบล้ม

พอกลับไปดูคลิป ผมดูเหมือนคนปัญญาอ่อนฉิบหาย และที่แย่ยิ่งกว่าคือ คนที่กำลังแนะนำอยู่คือ Beatle คนหนึ่ง หนึ่งในฮีโร่ของผม

สิ่งที่ทำให้ผม blank ไม่ใช่ Parkinson’s โดยตรง แต่เป็นยาที่ใช้รักษามัน ยาพวกนั้นควบคุม tremor ได้ดีมาก แต่ side effect หลักคือ ความจำระยะสั้นหาย ตอนยืนอยู่บนเวที ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมไม่รู้เลยว่า Geezer หัวเราะอะไร ถ้าดูคลิปใกล้ ๆ จะเห็นวินาทีที่หน้าผมงงสนิท นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น บางครั้งกำลังพูดอยู่ครึ่งประโยค ผมก็ลืมว่าตัวเองกำลังพูดอะไร มันทำให้ผมดูเหมือนคนบ้า ซึ่งโอเค ผมก็บ้าอยู่หรอก

แต่ไม่ใช่ บ้าแบบนั้น

หลังลงเวทีผมอายแทบตาย แล้วก็โมโหด้วย เพราะรู้ตั้งแต่แรกว่ามันจะเกิด ผมบอก Sharon ก่อนขึ้นไปแล้วว่า “ผมพูด speech ไม่ได้แล้ว ผมทำไม่ได้”

เธอบอก “ได้สิ แค่ประโยคเดียวเอง คุณไหว”

ผมคิดว่าเธอคงเตรียมรับมือว่าหลังจบงานผมจะระเบิดใส่ แต่ผมไม่พูดอะไรเลย คลิปที่ viral วันรุ่งขึ้นพูดแทนทุกอย่างอยู่แล้ว และ Sharon คงเข้าใจ เพราะหลังจากนั้นเธอไม่เคยพยายามเกลี้ยกล่อมให้ผมขึ้นไปกล่าว speech อีก

ผ่านจากความฉิบหายครั้งนั้นมาหกปี และเพราะกำลังจะกลับไป Grammys อีก Sharon คิดว่าเราควรประกาศเรื่องสุขภาพเสียก่อนสองสามวัน เราสองคนเลยไปกองถ่าย Good Morning America ที่ Times Square ในนิวยอร์ก เพื่อให้ Robin Roberts สัมภาษณ์เรื่องปัญหากระดูกสันหลังและ gene PARK2 เจ้าปัญหาของผม

“หนึ่งปีก่อนในเดือนเดียวกันนี้ ผมอยู่ในสภาพแย่มาก” ผมบอก Robin หลังกล้องเริ่มถ่าย “ผมหกล้มหนัก จากนั้นต้องผ่าตัดคอ แล้วการผ่าตัดก็ทำให้เส้นประสาทผมเสียหาย แล้วยังพบว่าผมเป็น—”

ทันใดนั้นเสียงบรรยายดังสนั่นแทรกเข้ามา

“PARKINSON’S DISEASE เป็นโรคระบบประสาทเสื่อมที่ในคนส่วนใหญ่จะดำเนินไปอย่างช้า ๆ และปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด”

ผมแบบ—

เออ ขอบคุณมาก

ดีที่ Sharon อยู่ด้วย เพราะเธออธิบายรายละเอียดได้มากกว่า เธอบอกว่างานวิจัยเกี่ยวกับ PARK2 mutation แบบที่ผมมีนั้นยังจำกัด เพราะแต่ละคนมีประสบการณ์กับโรคแตกต่างกัน และมันค่อนข้างหายาก บริษัทผลิตยาจึงไม่ค่อยอยากทุ่มเงินมหาศาลเพื่อพัฒนาการรักษาใหม่

“Parkinson’s มีหลายรูปแบบมาก” เธอบอก “มันไม่ได้หมายความว่าเป็นโทษประหารชีวิตเลย แต่มันกระทบเส้นประสาทบางส่วนในร่างกาย คุณอาจมีวันที่ดี วันที่ดี… แล้วจู่ ๆ ก็เป็นวันที่แย่มาก”

พูดถึงตรงนั้น Sharon ก็เริ่มน้ำตาคลอและมีอารมณ์ขึ้นมา

“Ozzy รักการแสดงค่ะ มันเหมือนอากาศที่เขาใช้หายใจ และนี่เป็นช่วงเวลายาวนานที่สุดที่เขาเคยอยู่บ้าน ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องกลับออกไปบนถนน…”

เธอหยุดนิดหนึ่ง

“เพราะเขากำลังทำฉันเป็นบ้า”

อย่างน้อยประโยคนั้นก็ทำให้เธอหัวเราะ

“เขาต้องออกจากบ้านได้แล้ว” เธอพูด “จริง ๆ นะ”

ผมกับเมียไม่ได้เห็นตรงกันทุกเรื่องหรอก

แต่เชื่อผมเถอะ—

เรื่องนี้เราเห็นตรงกันเต็มร้อย

วัน Grammys เริ่มต้นด้วยข่าวเหี้ยสุด ๆ เฮลิคอปเตอร์ที่มีนักบาสเกตบอล Kobe Bryant โดยสารอยู่ตกบนเนินเขาใกล้บ้านเก่าของผมใน Hidden Hills มีผู้สูญหายเก้าคน รวมถึงลูกสาววัยสิบสามของ Kobe เฮลิคอปเตอร์ตกท่ามกลางหมอกหนาและทำให้ไฟลุกบนภูเขาไปครึ่งลูก ตามข่าวท้องถิ่น หน่วยกู้ภัยเข้าไปถึงซากได้ด้วยการเดินเท้าเท่านั้น ต่อมา LA Fire Department ประกาศว่าไม่พบผู้รอดชีวิต

มันเศร้ามากนะ Kobe เปรียบเหมือนใบหน้าของ LA เพราะเป็น star player ของ Lakers มานาน เมืองทั้งเมืองช็อก ทุกวันนี้ถ้ามีเฮลิคอปเตอร์ตำรวจบินผ่านบ้านผม สิ่งแรกที่นึกถึงยังเป็น Kobe

ตอนเราไปถึง Staples Center ราวสี่โมงเย็นเพื่อเดิน red carpet ทุกคนพูดถึงอุบัติเหตุนี้ทั้งนั้น มันบ้ามากที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมงก่อน และยิ่งประหลาดตรง Staples Center—หรือ Crypto.com Arena อย่างที่เรียกกันตอนนี้—คือสนามที่ Kobe เล่นมากว่ายี่สิบปี ตอน Alicia Keys เปิดงานแล้วพูดว่าทุกคนกำลัง “หัวใจสลายในบ้านที่ Kobe สร้างขึ้น” แทบไม่มีใครในนั้นที่ตาแห้ง ส่วนคนขึ้นเวทีหลายคนก็ใส่เสื้อหมายเลข 24 ของเขา

จากนั้นบรรยากาศของงานก็เปลี่ยนจาก เศร้า เป็น ประหลาด

ผมกับ Sharon ถูกขอให้ประกาศผู้ชนะสาขา Best Rap/Sung Performance ทำไมเขาถึงเอาสาขานั้นมาให้เราสองคน ผมไม่รู้ อาจเพราะเพิ่งทำเพลงกับ Post และ Travis Scott หรืออาจแค่อยากฟัง Sharon อ่านชื่อ rapper ทั้งหลายด้วยสำเนียงอังกฤษผู้ดีเป๊ะ ๆ ของเธอ

หน้าที่ผมมีแค่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว อย่าทำตัวเองขายหน้า

ผู้เข้าชิงส่วนใหญ่ผมไม่เคยได้ยินชื่อ

Lil Baby?

Young Thug?

Mustard?

แต่ผู้ชนะพอรู้จักอยู่—DJ Khaled กับ John Legend และ rapper ชื่อ Nipsey Hussle ซึ่ง Sharon บอกว่าเพิ่งถูกฆาตกรรมใน LA เมื่อปีก่อน

ผมดีใจที่เห็น Legend ตอนขึ้นเวที เพราะรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกับ Kelly และเคยส่งข้อความอวยพรวันเกิดครบเจ็ดสิบให้ผม แต่สิ่งประหลาดคือ เขาแทบ ไม่มองหน้าพวกเราเลย

ผมงงฉิบหาย

ภายหลังถึงรู้ว่าเขาไม่พอใจ Sharon เพราะเธอเคยวิจารณ์ที่เขาไปเขียนเนื้อใหม่ของเพลงคริสต์มาส Dean Martin อย่าง “Baby, It’s Cold Outside” เวอร์ชันดั้งเดิม—เท่าที่ผมรู้เขียนโดย Frank Loesser นักแต่งเพลงยุค Tin Pan Alley—คือผู้ชายจีบผู้หญิงตอนจบค่ำคืน พยายามชวนให้อยู่ต่อ และเธอก็เล่นไปตามเกม แต่เวอร์ชันที่ Legend เขียนใหม่ซึ่งได้แรงจากกระแส MeToo กลายเป็นว่าผู้ชายแทบจะอาสาเรียก Uber ให้เธอกลับบ้านแทน

ส่วนตัวผมนะ—

ผมไม่สนหรอกว่าเขาจะเขียนเนื้อใหม่

ใครจะไปแคร์? เพลงคริสต์มาสก็เชย ๆ กันทั้งนั้น ตอน Busta Rhymes บอกว่าเปลี่ยนเนื้อ “Iron Man” ผมก็ไม่ได้เดินออกจาก studio ผมร้อง chorus ใหม่กับเขาเสียด้วยซ้ำ ถึงจะต่างกันอยู่หน่อย เพราะผมเป็นนักร้อง original และเขาขออนุญาตผมก่อน

แต่เอาเถอะ Sharon ไม่ชอบความคิดที่มีคนไปยุ่งกับเพลงคลาสสิก ทั้งที่คนเขียนตายมาแล้วห้าสิบปี เธอมีสิทธิ์มีความเห็น และเธอก็ทำงานในรายการทีวีที่ หน้าที่ของเธอคือมีความเห็น

เพราะงั้นพอรู้ว่า Legend เย็นชาใส่พวกเราเพราะเรื่องนั้น ผมก็คิดว่า จริงดิ? ถ้ามีอะไรจะพูดกับ Sharon ทำไมไม่กล้าพูดกับหน้าเธอไปเลย?

ผมอยู่ในวงการนี้นานกว่าเขา และเห็นคนจำนวนมากกลายเป็น Mr Celebrity of the Month แล้วเริ่มทำตัวเย็นชาใส่คนอื่น แต่ผมเรียนรู้กฎเก่า ๆ นี้มาแบบเจ็บตัวแล้วว่า—

จงดีกับคนที่เจอระหว่างขาขึ้น เพราะคุณจะได้เจอเขาอีกครั้งตอนขาลง

สิ่งหนึ่งที่คุณเริ่มเห็นเมื่ออายุมากขึ้นคือ ทุก ๆ สองสามปี อารมณ์ของโลกจะเปลี่ยนเหมือนตั้งนาฬิกาไว้ คุณไม่มีทางรู้แน่นอนว่ามันจะเปลี่ยนเมื่อไหร่หรืออย่างไร แต่มันเปลี่ยนเสมอ แล้วอยู่ดี ๆ เพลงที่ไม่มีปัญหาอะไรมาแล้วหกสิบปี—อย่าง “Baby, It’s Cold Outside” เวอร์ชัน Dean Martin—ก็กลายเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดในโลกขึ้นมา

แต่ผมต้องบอกว่า ดีใจที่ไม่ได้เป็นหนุ่มแล้วต้องออกเดตในปี 2025

เกมมันเปลี่ยนไปหมด

พูดจริง ๆ ผมไม่รู้แล้วว่าคนสมัยนี้ตกหลุมรักแล้วแต่งงานกันยังไง กฎเยอะเหลือเกิน ต้องระวังว่าพูดอะไร พูดเมื่อไหร่ พูดยังไง แล้วถ้าคุณเข้าไปจีบใคร—ขอพระเจ้าคุ้มครอง โดยเฉพาะถ้าเป็นคนมีชื่อเสียง

พลาดทีเดียว—

จบเกม

ในอีกด้านหนึ่ง การที่สัตว์ประหลาดบางคนถูกเปิดโปงก็เป็นเรื่องดี อย่าง Jimmy Savile สมัยก่อนทุกคนเหมือนถูกคาดหวังให้แกล้งมองไม่เห็นเวลาหมอนี่ทำเสียงประหลาด ๆ เลียแขนคน หรือทำเหี้ยอะไรของมันเพื่อความสุขตัวเอง ทุกวันนี้แค่เห็นรูป Savile ผมยังขนลุก และคิดดู Margaret Thatcher เคยกินมื้อกลางวันกับเขาที่ Chequers แถมได้ยินว่ายังเชิญไปกิน Christmas dinner ทุกปี แล้วงานราชวงศ์ทั้งหมดที่เขาไป ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าหมอนี่ทำอะไรอยู่ใต้โต๊ะ

Jim’ll Fix It?

โอ้—

มัน fix ให้แน่ล่ะ

ไอ้โรคจิต

แต่หลังจากนั้นตำรวจเองก็เหมือนคลั่งไปพักหนึ่ง จับคนโน้นคนนี้เต็มไปหมด มันชอบไปสุดทางด้านหนึ่งหรืออีกด้านเสมอ Freddie Starr ผู้น่าสงสารถูกเรื่องนี้ทำลาย เท่าที่ผมจำได้ คดีของเขาถูกยก แต่เขาไม่เคยกลับมาเหมือนเดิม สุดท้ายพบว่าเสียชีวิตจากหัวใจวายที่บ้านใน Spain ได้ยินว่าตอนนั้นถังแตกถึงขั้นไม่มีเงินเอาศพกลับอังกฤษ สุดท้ายแฟนคนหนึ่งที่เป็นสัปเหร่อช่วยออกค่าใช้จ่ายให้ แต่เขายังรักษาอารมณ์ขันจนถึงท้ายที่สุด บนโลงเขาเขียนว่า “Return to Sender”

ส่วน BBC ต้องออกมาขอโทษ Cliff Richard และจ่ายค่าเสียหายให้จากวิธีที่ปฏิบัติต่อเขา ซึ่งเหลือเชื่อเหมือนกัน ผมเคยเจอ Cliff ครั้งหนึ่งที่งาน Party at the Palace มันเป็นหนึ่งใน moment แบบวงกลมชีวิต เพราะเพลงแรกที่ผมเคยขึ้นร้องคือ “Living Doll” จำไม่ได้ว่าบอกเรื่องนี้กับเขาหรือเปล่า จำได้แค่ว่าเขาเป็นคนดีมากอย่างไม่น่าเชื่อ

ในโลก metal การที่เรื่อง sexist ทั้งหลายเริ่มตกยุค ทำให้บางคนปรับตัวยากกว่าคนอื่น แต่ส่วนตัวผมไม่เคยเล่นอะไรแบบนั้น ผมไม่ได้ร้องเพลงว่าพยายามจะไปเอากับ stripper ผมร้องเรื่อง Aleister Crowley, suicide และสงครามนิวเคลียร์

สิ่งที่ใกล้เคียง sexy album cover ที่สุดของผมคือ—

ผมแต่งเป็นมนุษย์หมาป่า

แน่นอนว่ามี temptation อยู่ ผู้หญิงบางคนเดินมาหาแล้วพูดประมาณ “ฉันอยากไปกับ rock star”

แต่ต้องจำไว้นะ—

ผมเป็นคนเมา

ผู้หญิงวิ่งหนีผมเสียมากกว่า

ผมไม่ได้พยายามล้างประวัติตัวเอง ตอนเมาเละ ผมน่ากลัวจริง ๆ อีกอย่าง Sharon อยู่บนถนนกับผมเกือบตลอด เพราะงั้นโอกาสก็ไม่ได้เยอะอะไรนัก

คืนส่วนใหญ่ คนรักเพียงคนเดียวของผมคือ—

ขวดเหล้า

อีกเรื่องเดียวที่ผมจะพูดเกี่ยวกับโลกที่เปลี่ยนไปคือ คนประเภทที่ชอบชี้นิ้วสั่งสอนคนอื่น มักกลายเป็น พวกหน้าไหว้หลังหลอกที่สุด

ตอน The Osbournes ดังสุด ๆ ตัวอย่างเช่น Bill Cosby ไปออกรายการ Access Hollywood แล้วพูดว่า “ผมจะบอกอะไรให้เกี่ยวกับ Ozzy Osbourne นี่คือครอบครัวที่น่าเศร้ามาก เป็นกรณีที่น่าเศร้า ลูก ๆ ก็น่าเศร้า พ่อแม่ก็น่าเศร้า และนี่ไม่ใช่ความบันเทิง”

จากนั้นเขาบอกว่าการหัวเราะกับ The Osbournes เหมือนหัวเราะใส่ Tiny Tim เด็กพิการจาก Scrooge แถมยังเขียนจดหมายมาหาพวกเรา บอกว่าคำหยาบในรายการเป็นตัวอย่างไม่ดีต่อเด็ก

คือ…

นี่ Bill Cosby นะ

การที่หมอนั่นมีหน้ามาสั่งสอนพวกเราเรื่องคำหยาบ ขณะที่ตัวเองกำลังวางยาคนไปครึ่งอเมริกา มันเหลือเชื่อจริง ๆ

ในมุมของผม ถ้าคุณอยู่ในธุรกิจเพลงนานพอ วิธีเอาตัวรอดมีสองอย่าง หนึ่ง รักษาอารมณ์ขันไว้ และสอง อย่าตกหลุมพรางจนเชื่อ bullshit ของตัวเองเด็ดขาด

เพราะเมื่อไหร่ที่เชื่อ—

จบทุกครั้ง

สำหรับผม หนัง This Is Spinal Tap คือ wake-up call ออกปี 1984 เท่าที่จำได้ หลัง Bark at the Moon ไม่นาน ผมจำไม่ได้ว่าดูที่ไหน แต่จำได้ว่าคิดกับตัวเองว่า

ว้าว นี่เป็นสารคดีที่น่าสนใจและตรงกับชีวิตกูที่สุดเท่าที่เคยดูมา

จากนั้นมีคนบอกว่าเขากำลังล้อเลียนวง rock อยู่

ผมแบบ—

“อะไรนะ? แล้วตรงไหนมันตลกวะ?”

หนังทำดีเหลือเชื่อจริง ๆ

สาบานต่อพระเจ้า—

ผมแทบเคยใช้ชีวิตผ่านทุกฉากในหนังเรื่องนั้นมาแล้ว

ถ้าคุณโตมาใน council house ที่อังกฤษ ไม่ได้เรียนหนังสือมาก แล้วจู่ ๆ ถูกโยนเข้าโลกวงการเพลงตั้งแต่อายุยังน้อย คุณจะคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง

แต่ความจริงคือ—

คุณแม่งไม่รู้อะไรเลย

เอาเรื่อง stage props ก็ได้ หลังผมออกจาก Sabbath ไม่นาน Tony กับพวกมีไอเดียจะเอา Stonehenge จำลอง ออกทัวร์ แต่ manager ส่งขนาดให้คนสร้าง stage เป็น เมตรแทนฟุต และไม่มีใครตรวจ เพราะสมัยนั้นไม่มีใครมี PhD ด้านสร้างเวทีแบบทุกวันนี้

สุดท้าย Stonehenge ของพวกเขาสูงประมาณ ห้าสิบฟุต ใหญ่เสียจนแทบเอาผ่านประตู arena ที่ใหญ่ที่สุดไม่ได้ คนเขียน Spinal Tap เหมือนเอาเรื่องนั้นกลับด้าน ในหนังเลยกลายเป็นว่า Stonehenge ถูกสร้างออกมา จิ๋วผิดขนาด

ส่วน amp ที่หมุนได้ถึง eleven ทำให้ผมนึกถึงครั้งแรกที่ Sabbath ไปอเมริกา ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ พวกเราคิดว่าอเมริกาคงไม่มี PA แบบอังกฤษ เลยแบก speaker column ไปเองประมาณ ห้าสิบตู้

ไม่ได้ใส่ flight case ด้วยนะ

เรา check-in เป็น excess baggage เฉย ๆ

แน่นอน ครึ่งหนึ่งไปโผล่ผิดเมือง ส่วนอีกครึ่งมาถึง New York ในรูปของ เศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยจำนวนมาก

แต่สุดท้ายก็ไม่สำคัญ เพราะพอไปถึงคอนเสิร์ตแรก เสียบ amp แล้ว—

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตรงนั้นเองถึงเพิ่งรู้ว่าไฟฟ้าอเมริกาใช้แรงดันประมาณครึ่งหนึ่งของอังกฤษ เรายังเล่นไม่ทันผ่านโน้ตแรกด้วยซ้ำ ก็ต้องออกไปเช่า system ใหม่ทั้งหมด

แต่ในบรรดาฉากทั้งหมดของ Spinal Tap ฉากที่แทงใจผมที่สุดคือ “Hello Cleveland” ตอนวงเดินวนอยู่ในเขาวงกตใต้ venue เลี้ยวผิดแล้วผิดอีก เจอทางตัน ไปโผล่ไซต์ก่อสร้าง ทั้งหมดนั้นขณะกำลังพยายามหาทางขึ้นเวที

เชื่อผมเถอะ ไม่มีอะไรเหมือนความ panic ตอนคุณเพิ่งรู้ว่า หลงอยู่ใต้ arena แล้วกำลังวิ่งขึ้นลงทางเดิน เหงื่อแตก หอบแฮ่ก ขณะที่คนดูข้างนอกนั่งสงสัยว่าเมื่อไหร่พวกมึงจะขึ้นเวทีเสียที

ผมเจอมาไม่รู้กี่ครั้ง

ผมเคยติดอยู่ในอุปกรณ์ที่ทำงานผิดพลาด

เคยหลงอยู่ใน dry ice

แทบทุกฉากใน Spinal Tap—

สำหรับผมมันก็แค่วันทำงานธรรมดาวันหนึ่ง

เพราะงั้น ใช่ สำหรับพวกเราในโลก metal หลายคน ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเข้าใจมุกของ Spinal Tap โดยเฉพาะเพราะตอนนั้นแนว fake documentary ยังเป็นของค่อนข้างใหม่

แต่คุณต้องหัวเราะนะ

ต้องหัวเราะจริง ๆ

เพราะถ้าคุณเอาตัวเองจริงจังเกินไปในวงการนี้—

สุดท้ายคุณจะเป็นคนที่ เสียสติไปจริง ๆ

Last Rites, Chapter 9, Part 2

 

Chapter 9.2

DEAD BY CHRISTMAS

ชีวิตในห้องอัด และการกลับขึ้นเวที

การได้กลับเข้าสตูดิโอครั้งนี้ถือเป็นการเปิดโลกเลยก็ว่าได้ ต่อให้เทียบกับตอนทำ 13 เมื่อปี 2012 ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนแทบเป็นคนละโลก เดี๋ยวนี้ทุกอย่างทำกันใน app ตัวเดียวชื่อ Pro Tools เร็วแบบ ปังปัง ขอบคุณครับ จบ เป็นดนตรีแบบ McDonald’s ผมเห็น Andrew ทำอะไรบางอย่างในไม่กี่วินาที ซึ่งสมัย Sabbath อาจต้องใช้เวลาสามปี เงินหนึ่งล้านปอนด์ และ cocaine หนึ่งปอนด์กว่าจะทำได้ แล้วถึงอย่างนั้นก็คงยังไม่เสร็จ เพราะพวกเรามัวแต่เล่นพิเรนทร์ พยายามพ่นสีฟ้าใส่จู๋กันหรือทำเหี้ยอะไรทำนองนั้น

มันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงทุกครั้งที่เคยเข้าสตูดิโอตลอดหลายปีที่ผ่านมา—อะไรที่ผมทำถูก อะไรที่ผมทำพัง และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อะไรที่อยากทำใหม่

อัลบั้มที่ผมทำเร็วที่สุดอย่าง Blizzard of Ozz กับ Diary of a Madman ผมคิดว่าเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดด้วย Bark at the Moon ก็โอเค และให้เพลงฮิตผมมาสองสามเพลง แต่สิ่งที่จำเกี่ยวกับ Bark at the Moon ชัดที่สุดกลับเป็นช่วงเตรียมตัวออกทัวร์ ตอนนั้นผมวิ่งทุกวัน ฟิตร่างกาย กินอาหารดีขึ้น ดื่มน้อยลง เป็น health freak อยู่พักหนึ่งก็สนุกดี และเวลาเปิดเทปคอนเสิร์ตช่วงนั้นดู ผมอยู่ในสภาพร่างกายสุดยอดจริง ๆ

อย่างน้อยก็ สามสี่โชว์แรก

ปัญหาคือคุณรักษาแบบนั้นไว้ตลอดไม่ได้ หรืออย่างน้อยผมทำไม่ได้ ผมจะตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง พอถึงเป้าแล้วก็คิดว่า โอเค แล้วต่อไปทำอะไร? สำหรับ Bark at the Moon คำตอบคือ เมาให้เละแล้วกินพิซซ่า

ซึ่งผมก็ทำจริง ๆ

พอทัวร์จบ ผมอยู่ Betty Ford เรียบร้อย

แน่นอนว่าการทำงานใน studio เร็วก็มีขีดจำกัด ถ้าเร็วเกินไป คุณก็ทำมันพัง ผมเรียนรู้บทเรียนนั้นแบบเจ็บ ๆ จากเพลง “S.A.T.O.” ใน Diary of a Madman

วันที่อัด “S.A.T.O.” ผมขี้เกียจเอง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงอยากออกจาก studio ใจจะขาด อาจแค่อยากกลับไป The Plough pub อังกฤษอบอุ่น ๆ ที่อยู่หัวมุม ผมเลยร้องสองสาม take แล้วบอกว่าพอ ทั้งที่ตัวเองร้องช้ากว่า riff อยู่นิดหนึ่ง สิ่งที่ตอนนั้นไม่เข้าใจคือ ถ้าคุณทิ้ง take แบบครึ่งตูดไว้แบบนั้น หลังจากนั้นทุกครั้งที่ได้ยินเพลงไปตลอดชีวิต คุณจะคิดว่า

เชี่ย กูน่าจะทำให้ดีกว่านี้ได้

ซึ่ง “S.A.T.O.” เป็นแบบนั้นจริง ๆ

ทุกครั้งที่มันดังขึ้นมา ผมจะ หน้าหด

ตั้งแต่นั้น เวลาทำอัลบั้มผมจะระวังมากว่าอย่ารีบออกจาก studio ผมจะบอก producer ว่า “ผมอยู่นี่ ไม่ไปไหน ทำต่อได้เรื่อย ๆ จนกว่าคุณจะบอกว่าได้แล้ว”

แต่บางครั้งปัญหาก็ไม่ได้อยู่ที่ vocal ต่อให้ใช้เวลาอยู่ใน booth อีกกี่ชั่วโมงก็ช่วยอะไรไม่ได้ ผมรู้สึกแบบนั้นกับ The Ultimate Sin ซึ่งมี “Shot in the Dark” อยู่ในนั้น Ron Nevison เป็น producer เพิ่งทำ comeback album ของ Heart เสร็จ อัลบั้มนี้จริง ๆ มีสิทธิ์ออกมาดีได้ แต่สุดท้ายมันไม่มีบุคลิกของตัวเอง ไม่หนักแน่นพอ ทุกเพลงโดน treatment แบบปลายยุค 80 เหมือนกันหมด มันต้องการจินตนาการมากกว่านั้น ผมยังรู้สึกด้วยว่า Ron เหมือนทำอัลบั้มผมคั่นระหว่างงานของศิลปินคนอื่น

สิ่งดีอย่างหนึ่งคือ Jake E. Lee ซึ่งเล่นกีตาร์ยอดเยี่ยมมากในอัลบั้มนั้น แล้วมันก็ขายดีด้วย เท่าที่มีคนบอก

แต่สำหรับผม—

มันคืออัลบั้มที่แย่ที่สุดที่ผมเคยทำ แบบไม่มีคู่แข่ง

ส่วนอัลบั้มที่ทำยากที่สุด—หรืออย่างน้อยน่ารำคาญที่สุด—คือ Ozzmosis มันเป็นอัลบั้มต่อจาก No More Tears ซึ่งออกปี 1991 และประสบความสำเร็จมหาศาล เพราะงั้นแรงกดดันที่จะทำให้ได้ระดับเดียวกันมีเยอะมาก อีกอย่างมันยังเป็นอัลบั้ม “กลับมาจาก retirement” ของผมด้วย ยิ่งทำให้สำคัญว่ามันต้องไม่ออกมาเหมือน ขี้เปียกกองหนึ่ง

producer คือ Michael Beinhorn ตอนนั้นดังจากงานกับ Chili Peppers และ Soundgarden การทำงานกับเขาเหมือนทำงานกับ นักทรมาน

ผมจำได้ว่าเขาตั้งไมโครโฟนเรียงกันเป็นแถว แล้วบอก “โอเค Ozzy ร้องใส่ตัวนี้ ต่อไปตัวนั้น แล้วตัวนั้น”

ทุกบรรทัด

ของทุกเพลง

ตอนนั้นเราทำกันที่ Electric Lady Studios ใน Greenwich Village ก่อนย้ายขึ้นไป Bearsville ที่ Woodstock สิ่งที่หมอนี่เรียกร้องจากคุณเหลือเชื่อมาก ตอนปลายวัน หลังทำงานมาทั้งวันแล้ว เขาจะโน้มน้าวให้ร้องเพิ่มอีกสิบ take จากนั้นพูดว่า

“รู้ไหม เสียงคุณฟังเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยลองใหม่”

แต่คุณรู้อยู่แล้วว่าพรุ่งนี้เขาจะพูดว่า

“Ozzy เสียงคุณไม่เหมือนเมื่อวาน เราต้องเริ่มใหม่”

พอทำอัลบั้มเสร็จ ผมพร้อมจะ เกษียณอีกรอบ

แต่พูดอย่างเป็นธรรม ผมชอบ Ozzmosis นะ Geezer เล่น bass ในอัลบั้มนั้นด้วย เท่าที่จำได้ นั่นเป็นครั้งเดียวที่เขาเคยมาเล่นใน solo album ของผม แล้วก็มี “See You on the Other Side” ซึ่ง Lemmy เขียนเนื้อให้ อัลบั้มขายดีเหมือนกัน หลายล้านชุด

ซึ่งก็ดีแล้ว

เพราะมีอยู่ช่วงหนึ่งระหว่างทำอัลบั้ม—

ผมเกือบตายจริง ๆ

ปัญหาคือ ผมเริ่มจิบ vodka เพียว ๆ เพื่อทน session ทรมานกับ Beinhorn แล้วพอมันลากยาว ผมก็ดื่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อาจวันละหนึ่งขวด หลังจากนั้นพอกลับโรงแรม—ผมพักที่ประจำคือ Peninsula ใน Midtown—ก็ไปซัด codeine เหลวบริสุทธิ์ จากขวดที่ผมหลอกเอามาจากหมอหูคอจมูก

ผมหลอกตัวเองว่า มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้สมองสงบและหลับได้

แน่นอนว่า vodka กับ codeine ไม่ใช่ส่วนผสมที่ฉลาดนัก แต่เหมือน addict ทุกคน ผมคิดว่าตัวเองเอาอยู่

จนคืนหนึ่ง

ผมนอนอยู่บนเตียง

แล้วจู่ ๆ ก็รู้ว่า—

ผมหายใจไม่ได้

น่ากลัวฉิบหาย

ผมนอนหอบ ทำเสียงครืดคราด หัวใจเต้นรัวสุด ๆ ขณะในหัวพูดว่า

พระเจ้า ถ้ามีจริง ขออย่าให้ผมหายใจไม่ออกตายเลย ขออย่าให้ผมออกจากโลกนี้ด้วยวิธีนี้

ผมรู้ว่า codeine สามารถกดการหายใจได้

แต่เพราะมันไม่เคยเกิดกับผมมาก่อน ผมเลยคิดมาตลอดว่า มันคงไม่มีวันเกิด

ผมเกือบไปแล้วจริง ๆ

ใกล้มาก

และมันทำผมกลัวจนขี้แทบราด

วันนั้น Sharon อยู่ด้วยหรือเปล่าผมจำไม่ได้ แต่ผู้ช่วยเก่าของผมอยู่ พอเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น—ก่อนหน้านั้นผมบอกให้เขาเข้ามาดูเป็นระยะ ๆ—เขาโทรหาหมอที่ให้ codeine แล้วคุยสายกับหมออยู่แทบทั้งคืน หมอมาหาผมแล้วฉีดอะไรให้ตื่นขึ้นมาหรือเปล่า ผมไม่รู้

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือ—

หลังจากวันนั้น ผมไม่เคยเอา vodka ผสมกับ codeine อีกเลย

ความจริงคือทุกวันที่ผม abuse opioids ผมมีสิทธิ์ตายได้ทุกวัน ช่วงหนึ่ง tolerance สูงเสียจนต้องกิน Lorcet เก้าเม็ดพร้อมกัน เพื่อให้รู้สึกเมา

คือ…

ปริมาณนั้นก็เอาเรื่องอยู่

แล้วหลังเกือบตายจาก codeine ผมเปลี่ยนไปใช้ barbiturates เพราะคิดว่ามันปลอดภัยกว่า

ยาแบบเดียวกับที่ใช้ในการุณยฆาตและฉีดยาประหารชีวิตนั่นแหละ

แสดงให้เห็นเลยว่า นิยามคำว่า “ปลอดภัยกว่า” ของผมตอนนั้นมันเหี้ยแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อ tolerance ต่อ barbiturates ของผมเกือบสูงพอ ๆ กับ opioids

พอทำ Ozzmosis เสร็จ ผมมาถึงจุดที่แม้แต่หมอที่เถื่อนที่สุดยังลังเลจะให้ยาปริมาณที่ผมขอ พวกเขาไม่ได้คิดว่าผมอยากเมาแล้ว

พวกเขาคิดว่า—

ผมกำลังพยายามฆ่าตัวตาย

ผมจำหมอคนหนึ่งได้ เขามองตาผมแล้วพูด

“คุณ Osbourne คุณกำลังขอ Seconal หนึ่งร้อยเม็ด ผมต้องการให้คุณตอบตามตรง คุณกำลังพยายามฆ่าตัวตายหรือเปล่า?”

“ถ้าผมอยากฆ่าตัวตาย ผมตายไปนานแล้ว” ผมตอบ “สิ่งที่ผมพยายามทำคือ ผ่อนคลาย”

“Take What You Want” ออกปลายเดือนตุลาคม ผมรู้อยู่แล้วว่าเพลงดี แต่คุณไม่มีทางรู้เลยว่า single จะไปได้แค่ไหนเมื่อปล่อยออกไปจริง ๆ ปรากฏว่าผมไม่ต้องกังวล มันกลายเป็น เพลงฮิตจริง ๆ ขึ้นถึงอันดับ 8 ในอเมริกา และขายได้สองล้านชุด—หรือทุกวันนี้เขานับคำว่า “ขาย” กันยังไง ในเมื่อทุกคน stream เพลงตรงเข้า frontal lobe กันหมดแล้ว

Sharon บอกว่านี่เป็น Top 10 อเมริกาเพลงแรกของผมในรอบสามสิบปี และทำลายสถิติอะไรสักอย่าง เพลงก่อนหน้านั้นคือ “Close My Eyes Forever” duet ที่ผมทำกับ Lita Ford ส่วนที่บ้านใน UK เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 22

ช่วงที่เพลงกำลังอยู่ทุกที่ ดูเหมือนจะเป็นเวลาที่เหมาะจะอัปเดตข่าวให้แฟน ๆ คราวนี้ผมเลือกทำ video message ไม่ใช่ press release

“อย่างที่คุณอาจรู้ หรืออาจไม่รู้ เมื่อต้นปีนี้ผมหกล้มหนัก” ผมบอก “กระดูกสันหลังคอของผมพัง แล้วต้องผ่าตัด ผมไม่ได้กำลังจะตาย ผมกำลังฟื้นตัว—แค่มันใช้เวลานานกว่าที่ทุกคนคิดไว้หน่อย ผมเบื่อฉิบหายกับการติดอยู่บนเตียงทั้งวัน อยากลุกจากตูดแล้วกลับไปทำงานเต็มแก่แล้ว แต่พวกคุณต้องอดทนอีกนิด ผมยังไม่เกษียณ ผมยังมีคอนเสิร์ตต้องเล่น แต่เวลาผมกลับไปทัวร์ ผมอยากพร้อม หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เพื่อออกไปเตะถุงเท้าพวกคุณให้กระเด็น แล้วก็… มีอัลบั้มใหม่กำลังมา”

ตอนท้ายผมขอบคุณวง ทีมงาน promoter อย่าง Live Nation และ Judas Priest ซึ่งเข้าใจพวกเรามากกับการเลื่อนทัวร์ครั้งแล้วครั้งเล่า ผมบอกว่าคอนเสิร์ต North America ยังคงวางไว้เดือนพฤษภาคม 2020 อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ส่วน European leg จะเลื่อนจากเดือนมกราคมไปเดือนตุลาคม

แล้วปิดท้ายว่า

“ผมอยากพูดกับแฟน ๆ แค่อย่างเดียว ผมขอบคุณจากใจจริงสำหรับความอดทนและความซื่อสัตย์ของพวกคุณ ผมรักพวกคุณ ทีนี้…

ไสหัวไปได้แล้ว แล้วปล่อยให้กูพักฟื้นเสียที”

ส่วนที่ดีที่สุดของการปล่อย “Take What You Want” คือ ผมได้ กลับขึ้นเวทีเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่โชว์ New Year’s Eve ที่ Forum แม้จะขึ้นไปเพียงไม่กี่นาทีก็ตาม ทั้งหมดต้องขอบคุณ Post ซึ่งชวนผมไปเป็น guest ตอนเขาเล่นที่นั่นปลายเดือนพฤศจิกายน

มันแปลกมากที่กลับไป Forum ในฐานะ คนละคน กับผู้ชายที่เคยอยู่ตรงนั้นเมื่อสิบเดือนก่อน ตอนเดินโซเซเข้าไปพร้อมไม้เท้า มีพยาบาลเดินข้าง ๆ และต้องพยายามสุดชีวิตเพียงเพื่อเอาเท้าข้างหนึ่งวางข้างหน้าอีกข้าง มันยากที่จะไม่คิดถึงทุกสิ่งที่สูญเสียไปในเวลาแค่ไม่กี่เดือน

แต่ผมรู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ ที่ได้รับเชิญ

และรู้ด้วยว่าเราจะได้ footage เจ๋ง ๆ ไปทำ official music video แน่นอน

หลังจากใช้เวลานานอยู่แต่บ้านหรือเตียงโรงพยาบาล การกลับเข้าไปอยู่กลาง action อีกครั้งมันบ้าดี ผมลืมไปแล้วว่า backstage ของคอนเสิร์ตมีเสียงและความวุ่นวายมากแค่ไหน คงมีคนเดินพล่านอยู่ประมาณพันหนึ่งร้อยคน

ผมคิดว่า

ใครแม่งอยากได้ backstage pass วะ ในเมื่อออกไปนั่งเก้าอี้ดี ๆ ข้างหน้า แล้วมี bar อยู่ข้าง ๆ ไม่สบายกว่าหรือไง?

Post มาทักหลังผมมาถึง ก่อนหน้านั้นเราเห็นหน้ากันแค่ใน FaceTime ผมเพิ่งรู้ว่าชื่อจริงเขาคือ Austin Andrew ก็อยู่ด้วย

จริง ๆ Austin เป็นผู้ชายเงียบมาก สุภาพ และอยู่ด้วยง่าย ลายสักบนหน้าอาจเยอะเกินไปหน่อย แต่เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็ทำกัน อย่างที่เคยบอก tattoo ที่แขนอย่างเดียวไม่พออีกแล้ว ทุกคนต้องหาของที่ outrageous กว่าเดิม แต่มีอย่างหนึ่งแน่ ๆ คุณไม่มีทางจำเขาผิดคน และคืนนั้นเขายังใส่สูทแขนสั้นสีชมพูสดมีรูปค้างคาวด้วย ซึ่งผมว่าก็น่ารักดี

ก่อนขึ้นเวที stage fright เก่าของผมกลับมาเต็ม ๆ แต่สุดท้ายทุกอย่างออกมาดีเกินคาด ผมใส่ neck brace แต่ซ่อนไว้อย่างระมัดระวัง แล้วพวกเขาเอาผมขึ้นไปบน บัลลังก์ยักษ์ติดล้อ จะได้ไม่ต้องเดิน

แต่ผมยังสามารถลุกขึ้นยืนเองได้สองสามครั้ง

มันเป็นคืนที่ยอดเยี่ยม

พูดจริง ๆ ผมซึ้งที่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น ผมคิดว่ามันมีความหมายกับ Post มากเหมือนกัน และแน่นอน guitar solo ของ Andrew แม่งสุดยอด จากนั้นตอนจบทั้งคู่ก็กอดผม ขณะที่ pyrotechnics ระเบิดอยู่รอบ ๆ

ไม่กี่วันต่อมา เราทำแบบเดียวกันอีกครั้งที่ American Music Awards คราวนั้น Travis Scott มาด้วย แต่ไม่ได้มีเวลานั่งคุยกัน ต่างจากโชว์กับ Post งานนั้นใช้ lip-sync ซึ่งผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

เรื่องตลกคือ พอคนรู้ว่าผมทำเพลงกับ Post และ Travis—สองคนที่เด็กกว่าผมประมาณสี่สิบปี—ทุกคนก็ถามว่าผมให้ คำแนะนำในการใช้ชีวิต อะไรกับพวกเขาบ้าง คงเพราะทั้งคู่มี controversy กับสื่อมาไม่น้อย เหมือนที่ผมผ่านมาตลอดหลายปี

แต่ประเด็นคือ—

ใครแม่งอยากได้คำแนะนำชีวิตจากผม?

อีกอย่าง ไม่ว่าคุณจะบอกอะไร คนก็จะทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำอยู่ดี ตอนคุณกำลังรู้สึกดี สนุกกับเพื่อน ๆ แล้วมีใครเดินมาบอกว่า “ถ้าเป็นฉันนะลูก ฉันจะไม่เล่นยาพวกนั้น ไม่สูบบุหรี่พวกนั้นหรอก”

คุณไม่มีทางตอบว่า

“อ๋อ โอเค งั้นเลิก”

ผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับ Travis แต่เคยเห็นรูป Post ออกเที่ยวกลางคืน แล้วดูเหมือนหมอนั่นกำลังสนุกกับชีวิตดี

ถ้าผมเป็นเขา—

ผมก็คงทำเหมือนกัน

เอาจริง ๆ จนถึงอายุเจ็ดสิบ ผมมี ชีวิตที่ดีที่สุดในโลก

ผมบ่นไม่ได้เลย

ผมมีเจ็ดสิบปีที่แม่งยอดเยี่ยม

นานกว่าที่เคยคิดว่าจะอยู่ถึง และอาจนานกว่าที่ตัวเองสมควรได้รับด้วยซ้ำ

สิ่งที่ผมพยายามจะพูดคือ—

คนเราควรทำสิ่งที่ตัวเองต้องทำ

และสำคัญยิ่งกว่านั้น ต้องไม่ลืม สนุกกับมันด้วย

เพราะคุณไม่มีวันรู้ว่า—

การเดินทางของคุณจะจบลงเมื่อไหร่ หรือจบลงแบบไหน

Last Rites, Chapter 9, Part 1

 

Chapter 9.1

DEAD BY CHRISTMAS

กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ตอนที่ผมยอมแพ้กับการฟื้นฟูตัวเอง Kelly เป็นคนที่มองออกว่าจริง ๆ แล้วต้องทำอะไร ผมต้องลุกจากตูดแล้วกลับไปทำงานเสียที และในเมื่อยังกลับไปออกทัวร์ไม่ได้ นั่นก็หมายถึงต้องกลับเข้าสตูดิโอ การร้องเพลงยังช่วยฟื้นกล้ามเนื้อสายเสียงด้วย แถมน่าจะสนุกกว่าการนั่ง “บา บา บา” กับ “ลา ลา ลา” ตาม speech therapist วันละพันหนึ่งร้อยรอบ แต่ตอนนั้นผมไม่สนใจเลย “ถ้าไม่ได้ทำอัลบั้ม แล้วจะเข้าไปทำไม?” ผมบอกเธอ “เสียเวลาคนอื่นเปล่า ๆ”

“จริง ๆ แล้ว” Kelly บอก “หนูรู้จักผู้ชายคนหนึ่งที่อยากร้องเพลงกับพ่อมาก”

“จริงเหรอ? ใคร?”

“Post Malone”

ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง “น่าสนใจดี” ผมว่า “แต่มีคำถามเดียว”

“อะไรคะ…”

“Post Malone แม่งเป็นใครวะ?”

“โอ๊ย พระเจ้า พ่อ!” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิด “Sunflower” ให้ฟัง โอเค คราวนี้รู้แล้วว่าใคร ผมชอบเพลงนั้นมากเหมือนกัน เคยได้ยินจาก soundtrack Spider-Man: Into the Spider-Verse เหมือนคนทั้งโลก มันเป็นเพลงฮิตชนิดหลบไม่พ้นประมาณสองปีติด คล้าย “Sweet Child o’ Mine” ขายไปยี่สิบล้านชุดหรืออะไรทำนองนั้น Post เห็นได้ชัดว่าเก่งมาก และตอนนั้นก็เป็นหนึ่งในศิลปินใหญ่ที่สุดในโลก แต่ผมอยู่ในสภาพแย่เสียจนไม่ค่อยเชื่อว่าเขาอยากทำเพลงกับผมจริง ๆ “เขาอยากร้องกับผมจริง ๆ เหรอ?” ผมถาม

“จริงสิ! เขาเป็นแฟนพ่อมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ Sabbath ยัน Blizzard of Ozz เลย เรามีเพื่อนร่วมกันคนหนึ่งเป็น producer ทุกคนคิดว่าถ้าพ่อกับ Post ทำเพลงด้วยกันมันต้องสุดยอดแน่ พ่อ ต้องทำ นะ”

“โอเค” ผมตอบ เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา “แต่เราไม่ต้องเขียนเพลง—”

พูดยังไม่ทันจบ Kelly ก็กระโดดกอดผม ทั้งกอดทั้งกระโดดไปพร้อมกัน น้ำตาไหลเต็มหน้า

มันเป็นการสลับบทบาทที่แปลกดี Kelly กลายเป็นคนดูแลผม คือเอาเข้าจริง ในหลาย ๆ ด้านผมก็เป็นพ่อที่ไม่ค่อยอยู่บ้านนัก และตอน Kelly เป็นวัยรุ่น เธอก็ทำผมกับ Sharon ปวดหัวไม่ใช่น้อย ผมจำได้ว่ามีช่วงหนึ่ง ใบเรียกเก็บเงินจาก Beverly Hills Hotel ส่งมาหาผมเดือนละสามหมื่นห้าถึงสี่หมื่นดอลลาร์ ทุกเดือนผมก็จ่ายไปเรื่อย ๆ จนวันหนึ่งเริ่มคิดว่า เดี๋ยวนะ กูแค่ไปกินข้าวกลางวันที่ Polo Lounge กับ Sharon เป็นครั้งคราว มันจะถึงขนาดนี้ได้ยังไงวะ? ผมเลยไปคุยกับผู้จัดการโรงแรม แล้วเขาบอก “อ๋อครับ Kelly พาเพื่อน ๆ มาที่นี่หลังเลิกเรียน แล้วก็เลี้ยงอาหารเย็นทุกคนโดยลงบัญชีคุณไว้”

ผมแบบ “พวกมันกินอะไรกันวะ ทองคำแท่งหรือไง?”

เออ Kelly นี่ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองเคยสร้างความปวดหัวให้พ่อแม่มากแค่ไหน โดยเฉพาะตอนที่ผมติดคุก

แต่ตอนนี้กลายเป็นผมติดอยู่บ้าน ไม่ก็นอนบนเตียง ไม่ก็นอนให้เขาดึงยืดตัวบน traction table ขณะที่ Kelly, Jack และ Aimee ต่างออกไปทำงานหาเงิน แล้วยังต้องกลับมาทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ดูแลผมอีก Sharon ก็เหมือนกัน เธอยังทำรายการ The Talk สัปดาห์ละห้าวัน ตารางบ้าคลั่งจนถึงวันหยุดก็แทบหมดแรง แต่ยังหาเวลาจัดการเรื่องการรักษาทั้งหมดของผมให้

ผมรู้สึกผิดมาก เข้าใจไหม? เหมือนตัวเองไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเอง ซึ่งตลอดมาหน้าที่นั้นคือหาเลี้ยงครอบครัว ไม่ว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพเหี้ยแค่ไหน ผมรู้สึกเหมือนกำลังทำให้ทุกคนผิดหวัง ครอบครัว วง ทีมงาน และเหนือสิ่งอื่นใดคือแฟนเพลง ที่แย่ที่สุดคือรู้สึกว่าตัวเองเป็น ภาระ ของทุกคนรอบตัว ถ้าคุณโตมาแบบคน working class แล้วไม่ได้ออกไป clock in ทำงาน คุณจะรู้สึกเหมือนคนอื่นต้องทำสองกะเพื่อชดเชยตูดขี้เกียจของคุณ

ขณะเดียวกัน การมีคนดูแลผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็กำลังดูดบัญชีธนาคารหนักที่สุดเท่าที่เคยเจอ และเรายังไม่ได้บอกแฟน ๆ ด้วยซ้ำว่าสุขภาพผมเกิดเหี้ยอะไรขึ้น อาจฟังประหลาดเมื่อออกจากปากคนที่โกหกเรื่อง addiction ของตัวเองมาตลอดชีวิต แต่ผมเกลียด ความลับ มันถ่วงคุณไว้ และความจริงก็คือ ข้ออ้างที่จะไม่ออกทัวร์ของผมเริ่มหมดแล้ว นั่นแหละว่าทำไมอินเทอร์เน็ตครึ่งโลกถึงดูเหมือนเชื่อว่าผมตายไปเรียบร้อย

ผมแทบไม่อยากเชื่อว่าเพลงกับ Post Malone เกิดขึ้นรวดเร็วแค่ไหน อย่างแรก Kelly แนะนำผมให้รู้จักเพื่อน producer ของเธอชื่อ Andrew Watt ตอนนั้น Andrew ยังอายุยี่สิบปลาย ๆ แต่เคยอยู่ในวงกับ Glenn Hughes จาก Deep Purple แล้ว และยังเคยทำงานกับ Lana Del Rey รวมถึง Post ในอัลบั้ม Beerbongs & Bentleys ด้วย Andrew กับ Kelly ไปรู้จักกันยังไงผมไม่รู้ น่าจะบังเอิญเจอกันในงานปาร์ตี้สักแห่ง แล้วเพราะ Andrew รู้ว่า Post เป็น metalhead ตัวยง และแน่นอนว่าเขารู้ว่า Kelly เป็นลูกสาวผม วันหนึ่งจึงโทรหาเธอแล้วบอกว่า “Ozzy กับ Post ต้องทำเพลงด้วยกัน!”

ผมกับ Andrew ถูกชะตากันทันที หมอนี่รักดนตรีจริง ๆ แล้วกีตาร์ก็ shred ได้ไม่แพ้ใคร แต่จะบอกว่าเขาไม่ดูเหมือนเด็กเลยก็คงโกหก เขาเกิดปี 1990 นะ ผมมี ถุงเท้าที่ตกอยู่หลังโซฟาแก่กว่าเขาอีก แถม attention span ยังสั้นเสียจนทำให้ผมดูเหมือนคนอดทนที่สุดในโลก ตอนผมไป home studio ของเขาที่ Beverly Hills ซึ่งอยู่ชั้นใต้ดิน มีพรม Persian หนา ๆ ปูพื้น กีตาร์แขวนเต็มผนัง keyboard vintage กับจอ computer กระจายไปทั่ว Andrew วิ่งพล่านไปทั้งห้อง ตีกลองกลางอากาศ สะบัดหัว headbang นั่งนิ่งเกินสองนาทีไม่ได้ ชั่วขณะหนึ่งผมคิดว่า ไอ้เด็กนี่แม่งโรคจิตอะไรหรือเปล่าวะ แล้วพอได้นั่งจริง ๆ หน้าก็ติดโทรศัพท์เหมือนคนรุ่นเขาทุกคน

ผมบอกเลยนะ ดีใจฉิบหายที่โตมาโดยไม่มีไอ้ของพวกนี้ ชีวิตสมัยเราอาจเดินช้ากว่า แต่อย่างน้อยยังมีเวลาหยุดดมกลิ่นกุหลาบบ้าง แทนที่จะเอาแต่ก้มมองจอเรืองแสงตลอดเวลา แม้ที่ Aston จะไม่ค่อยมีกุหลาบให้ดมก็เถอะ ส่วนใหญ่สิ่งที่พวกเราดมกันคือ ฝุ่นถ่านหินกับแอมโมเนีย

ช่วงหนึ่ง Andrew ส่ง demo หยาบ ๆ ของเพลงมาให้ทางอีเมล ผมชอบ vibe ตั้งแต่ครั้งแรก มันเป็นเพลงเลิกรากันมืด ๆ มี chorus ใหญ่โต และ guitar solo แบบ rock god จริง ๆ เพลงชื่อ “Take What You Want” Andrew ทำมันกับ Post และอีกคนชื่อ Billy Walsh มาระยะหนึ่งแล้ว เท่าที่จำได้ สิ่งที่เหลือคือใส่ vocal melody Andrew ยังบอกว่าจะลองเอา rapper ชื่อ Travis Scott มาใส่ verse ด้วย ตอนนั้นผมก็แทบไม่รู้จัก Travis เหมือนที่ไม่เคยรู้จัก Post และ hip-hop ก็ไม่ใช่ของผมอยู่แล้ว แต่พอลองไปดูถึงพบว่าเขาไม่ใช่แค่ rapper อย่างเดียว sound ของเขามืด ล้ำอนาคต และมีพลังแบบ mosh pit บ้าคลั่ง Kelly บอกว่า video “Sicko Mode” ของเขามีคนดูเกินพันล้านครั้ง

วันอัดจริง Post มาเองไม่ได้เพราะเพิ่งจบทัวร์ แต่คุยกับ Andrew ผ่าน FaceTime ตลอด แล้วแน่นอน ด้วยความเป็นผม ผมก็เริ่มแซวเรียกเขาว่า “the postman” ทุกครั้งที่มีโอกาส เราหัวเราะกันเยอะ ผมน่าจะอยู่ใน studio สี่ห้าชั่วโมง สิ่งหนึ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับ Andrew คือ หลังจากหา vocal melody ลงตัวแล้ว เขาไม่บังคับให้ผมร้องห้าสิบ take แบบ Rick Rubin ถ้าคุณรู้ว่าต้องการอะไร ก็ไม่มีเหตุผลต้องทำขนาดนั้น เท่าที่จำได้เราอัดจริงแค่สองหรือสาม take ก็เสร็จ

หลังจากนั้น หรืออาจเป็นอีกคืนหนึ่ง ผมกับ Kelly พา Andrew ไปฉลองที่ร้าน Italian ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ Andrew อยากสั่งเหมือนผม ผมเลยจัดอาหาร rock star ของแท้ให้—spaghetti ราด cream sauce หนักมหาศาล แล้วโปะ caviar สองช้อน

กินไปครึ่งจาน Andrew ถาม “ทำไมมันถึงเป็นอาหาร rock star?”

“เพราะแม่งแพงฉิบหายแล้วก็กินแล้วตายไง” ผมตอบ

แต่พูดจริง ๆ ผมจะขอบคุณ Andrew และ Post ไปตลอดชีวิต ที่ช่วยดึงหัวผมขึ้นมาจากก้อนเมฆในช่วงที่ต่ำที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิต ผมนอนแช่อยู่กับความสงสารตัวเองมานาน แต่ทันทีที่กลับมาทำงาน ผมเริ่มรู้สึกว่าความมืดกำลังจางไป ไม่ใช่ว่าหายเจ็บนะ ผมยังเดินเองแทบไม่ได้ คอยังต้องมีอะไรประคอง แต่ตอนนี้ผมมีสิ่งให้เบี่ยงความสนใจ มี เป้าหมาย บางอย่าง ความแตกต่างเหมือนกลางวันกับกลางคืน ผมถึงขั้นกระตุ้นตัวเองให้เริ่ม Pilates สัปดาห์ละสามครั้ง และนอนหลับดีขึ้นมากด้วย CBD oil

“หนูไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อเพิ่งทำอย่างนั้น” Kelly พูดระหว่างนั่งรถกลับจากร้าน

“ทำอะไร?”

“ยิ้ม”

“พูดอะไรของแก?”

“พ่อ” เธอบอก “นั่นเป็นครั้งแรกในอย่างน้อยหกเดือนที่หนูเห็นพ่อยิ้ม”

จากนั้นหน้าของเธอก็สว่างขึ้น “รู้อะไรไหม? พ่อกับ Andrew ควรทำอัลบั้มด้วยกันเลย!”

ผมไม่มีเหตุผลจะเถียง

ถ้ากำลังมา—

จะหยุดทำไม?

พอแผนทำอัลบั้มกลายเป็นเรื่องจริง Andrew ก็เรียก Duff McKagan จาก Guns N’ Roses กับ Chad Smith จาก Red Hot Chili Peppers มานั่ง jam เพื่อสร้างไอเดียเพลงสิบสองเพลง พวกเขาเพิ่งเล่น benefit show ด้วยกัน เลยมี chemistry อยู่บ้าง ถึงอย่างนั้นผมยังแทบไม่เชื่อ ตอนสี่วันต่อมาพวกเขากลับมาบอกว่าเขียนโครงเพลงทั้งหมดเสร็จแล้ว ผมเคยขังตัวเองอยู่ตามคฤหาสน์ชนบทเป็นเดือนโดยไม่มีเหี้ยอะไรเกิดขึ้นเลย แล้วจู่ ๆ ปัง ถึงจะมีไอเดียดีโผล่มาสักอัน

ผมเลยกลับไป studio ของ Andrew เพื่อช่วยเขียนให้เสร็จและอัดเสียง เราทำงานอยู่ประมาณสามสัปดาห์ เพราะผมต้องนั่งแทบตลอด Andrew เลยซื้อเก้าอี้ wingback บุ crushed velvet สุดอลังการให้ มีลายดอกไม้ psychedelic เต็มตัว ส่วนผมก็นำของขวัญไปตอบแทนด้วย synth เก่า ARP 2600 ตัวเดียวกับที่เราเคยใช้ในอัลบั้ม Sabbath อย่าง Vol. 4 กับ Sabotage ไอ้เครื่องนี้ใหญ่ประมาณบ้านแฝดหนึ่งหลัง มี patch cable ห้อยออกมาเต็มไปหมด และด้านหลังยังมี sticker Black Sabbath ของแท้ติดอยู่

ถามว่ามันทำงานยังไง?

กูไม่รู้

จริง ๆ ตอนยุค 70 ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะทุกครั้งที่เล่นแม่ง ผมกำลังเมา acid อยู่

พูดจริง ๆ ผมไม่เคยตื่นเต้นกับการทำอัลบั้มขนาดนี้ตั้งแต่ Blizzard of Ozz Andrew เข้าใจสมดุลระหว่างความหนักกับ melody ที่ผมต้องการอย่างแท้จริง เขาเรียกมันว่า “evil Beatles” และสิ่งบ้าคือ หลังวันแรกใน studio ตอนเรายังไม่มีแม้แต่ชื่อเพลง เนื้อเพลง หรือเพลงที่แต่งเสร็จ ผมกับ Andrew ต่างกลับบ้านไปจด concept ที่คิดขึ้นมา

วันรุ่งขึ้นกลับเข้าสตูดิโอ ผมเขียนประโยคว่า

“I’m just an ordinary man.”

ส่วน Andrew เขียนว่า

“I don’t want to die an ordinary man.”

ถ้าจะมีเพลงไหนที่เกิดมาเพื่อให้เราเขียน—

ก็ไอ้นี่แหละ

พอเริ่มพัฒนาเพลง เราคิดภาพผู้ชายคนหนึ่งคล้ายผม โตมาจากครอบครัว working class แล้วกลายเป็นคนดังอย่างรวดเร็ว ตอนนี้กำลังร้องเพลงในบั้นปลายชีวิต มองย้อนกลับไป ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรหรือเพราะอะไร และหวังว่าอย่างน้อยตัวเองจะไม่ตายแบบจนกรอบและไม่มีใครรู้จักเหมือนตอนเริ่มต้น ขณะเดียวกัน melody ก็สร้างบน piano riff สง่างามแบบยุค 70 มาก ๆ

ตอน Andrew เล่นอยู่ ผมก็พูดว่า

“รู้ไหมว่าใครเหมาะกับเพลงนี้? Rocket Man—Elton John”

จริง ๆ เพลงนี้จะเป็นเรื่องชีวิตผมหรือ Elton ก็ได้ เราทั้งคู่โตมาในพื้นที่จนฉิบหายของอังกฤษหลังสงคราม แล้วภายในเวลาไม่นานก็เดินทางจาก ไม่มีอะไรเลย ไปสู่การมีมากเสียจนคนธรรมดาจินตนาการไม่ถึง คนที่เคยเห็นชีวิตสุดขั้วทั้งสองด้านแบบนั้นมีอยู่ไม่มากนัก

พอเล่าให้ Sharon ฟัง เธอตอบง่าย ๆ ว่า

“แล้วทำไมไม่ถามเขาล่ะ?”

ไม่กี่วันต่อมา Elton ก็เข้า studio ที่ Atlanta กับ Andrew ส่วน Slash มาเล่น guitar solo ให้

ผมแทบต้องหยิกตัวเอง

อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้เลยว่าการได้ทำเพลงกับ Elton มีความหมายกับผมมากแค่ไหน หมอนี่คือ ตำนานที่ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ พอ version สุดท้ายเสร็จ—ขั้นตอนท้ายสุดคือ Andrew บินไป Abbey Road เพื่อเติม orchestra—ไม่ว่าผมเปิดให้ใครฟัง คนนั้นก็เริ่มร้องไห้

ผมแบบ

“มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นใช่ไหมวะ?”

ชื่อเพลง “Ordinary Man” จึงกลายเป็นชื่ออัลบั้มไปด้วย

ผมขอบคุณทุกคนที่มาปรากฏตัวใน Ordinary Man มาก Tom Morello เพื่อนเก่าจาก Rage Against the Machine ก็อยู่ในนั้น เล่นกีตาร์ให้ “Scary Little Green Men” กับ “It’s a Raid” ซึ่งเป็นอีกเพลงที่ทำกับ Post Malone

เพราะ Post เป็นแฟน Sabbath ตัวยง และเราเอา ARP 2600 คู่ทุกข์คู่ยากกลับมาใช้งานอีกครั้ง “It’s a Raid” จึงได้แรงบันดาลใจจากช่วงทำ Vol. 4 ที่ Bel Air น่าจะฤดูร้อนปี 1972 ซึ่งคือจุดสูงสุดของยุค โค้กท่วมวง ตอนนั้นเราได้ cocaine เป็นขวดปิดผนึกด้วย wax จาก Pablo Escobar ผ่านเจ้าหน้าที่ศุลกากร LA ขี้โกงคนหนึ่ง

บ่ายวันหนึ่ง ผมนั่งอยู่ในคฤหาสน์ที่เราเช่า มือหนึ่งถือ joint อีกมือถือเบียร์ บนโต๊ะกาแฟมีชามแก้วใบยักษ์ใส่ coke อยู่เต็ม อากาศเริ่มร้อน ผมเลยลุกไปปรับ air-conditioning พอนั่งลงอีกครั้ง ได้ยินเสียง siren ชัดเจนก้องเข้ามาตาม canyon แล้วไม่กี่วินาทีต่อมา รถตำรวจห้าคัน ก็พุ่งเอี๊ยดเข้ามาใน driveway

ผมแบบ

เชี่ย เราโดนจับแล้ว

“ตำรวจบุก! ตำรวจบุก!” ผมเริ่มตะโกน

จู่ ๆ ทุกคนก็วิ่งพล่านไปทั่วบ้านในกางเกงใน ผมชี้ฟู พยายามซ่อนของทุกอย่าง Tony วิ่งขึ้นชั้นบน Bill กับ Geezer เผ่นออกประตูหลัง ส่วนผมกับ roadie คนหนึ่งคว้าชาม coke แล้วไปขังตัวเองในห้องส้วมชั้นล่าง

แต่พอพยายามเท stash ทั้งหมดลงชักโครก—

ท่อเสือกตัน

ทางเลือกเดียวที่เหลือคือ ลงไปคลานสี่ขาแล้ว สูดหลักฐานเข้าจมูก

ขณะเดียวกันตำรวจทุบประตูบ้าน ตะโกนให้เปิด ไม่กี่วินาทีต่อมาแม่บ้านไปเปิด ผมได้ยินตำรวจถามว่า

“ทุกอย่างโอเคไหมครับคุณผู้หญิง? มีคนกด emergency call button”

ถึงตอนนั้นจมูกผมเลือดไหล ลูกตาเต้นตุบ ๆ แรงเสียจนคิดว่ากำลังจะหลุดออกจากเบ้า แต่ทันทีที่ได้ยินคำว่า emergency call button ผมก็แข็งค้าง

แล้วรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

แทนที่จะปรับเครื่องปรับอากาศ—

ผมเสือกกด panic button บนผนัง

มันเลยโทรเรียกตำรวจอัตโนมัติ

ตำรวจคิดว่าบ้านกำลังถูกปล้นหรืออะไรทำนองนั้น

ผมจำได้ว่ายืนแข็งอยู่ตรงนั้น หน้าขาวโพลนด้วยผงเหมือน roadie ข้าง ๆ จนได้ยินตำรวจขอโทษแม่บ้านที่รบกวน แล้วตามด้วยเสียงรถตำรวจขับออกไป

คืนนั้นพวกเราสูด coke เข้าไปเท่าไหร่—

ผมไม่มีวันรู้

แต่หลังจากนั้น ผมรู้สึกเหมือน ไม่ได้นอนอยู่หนึ่งปีเต็ม

Last Rites, Chapter 8, Part 3

 

Chapter 8.3

A POSITIVE ON THE S***

13, Rick Rubin และคนที่หายไป

สิ่งหนึ่งที่คาใจผมมาตลอดคือ Never Say Die! กลายเป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ผมทำกับ Sabbath นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมการกลับมารวมตัวเพื่อทำ 13 ถึงรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ผม จำเป็นต้องทำ ผมรู้ว่าพวกเรายังมี killer album เหลืออยู่ในตัวอีกสักชุด และพอถึงปี 2011 มันให้ความรู้สึกว่า ถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ไม่มีวันแล้ว ไม่มีใครในพวกเราอายุน้อยลงเสียหน่อย

แน่นอน ตลอดหลายปีเรามี reunion กันมาหลายครั้ง บางครั้งก็ดีกว่าครั้งอื่น ครั้งแรกคือฝั่ง Philadelphia ของ Live Aid ปี 1985 ผมดีใจนะที่ได้ทำ เพราะเป็นงานเพื่อการกุศล แต่จะเรียกว่าเป็นการกลับมาพบกันอย่างมีความสุขก็คงไม่ได้ อย่างแรกเขาจับพวกเราขึ้นเวทีสิบโมงเช้า อยู่ระหว่าง Billy Ocean กับ Four Tops แล้วตอนนั้นก็เป็นยุคที่ผมเป็น alcoholic เต็มขั้น เพราะงั้นความประพฤติไม่ได้ดีนัก แถมอ้วนฉิบหายอีกต่างหาก แล้วตอนกำลังเดินเข้า venue ผมยังถูกพ่อตาของ Sharon ส่งหมายศาลใส่หน้าอีกด้วย คือ ใครแม่งทำกันวะ? ในงานการกุศลเนี่ยนะ? มันเกี่ยวกับเรื่องที่ผมออกจาก Jet Records รายละเอียดจำไม่ได้แล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้แล้วยัดเอกสารฟ้องร้องใส่หน้าผม Don กับ Sharon ทะเลาะเรื่องนี้กันมาหลายปี

reunion ช่วงปลายยุค 90 มีความสุขกว่ามาก เรากลับมารวมตัวเล่นหลายโชว์ที่ NEC ใน Birmingham แล้วเอาออกเป็น double album ชื่อ Reunion หลังจากนั้นก็เล่น Ozzfest ด้วยกันอยู่สองสามครั้งในช่วง The Osbournes

แต่พอพูดถึงการทำ อัลบั้มใหม่ มันกลับไม่เคยเกิดขึ้นจริง เราเคยลองหลัง Reunion ตอนเริ่ม session กันที่ Rockfield Studios—สตูดิโอเดียวกับที่ผมเคยเดินหนีออกมาในปี 1977 ก่อนจะกลับไปทำ Never Say Die!—แต่ Bill เกิดมีปัญหาหัวใจร้ายแรง ตอนนั้นพวกเราชอบล้อเขาเรื่องสุขภาพกันอยู่แล้ว และ Bill ก็เป็นพวกชอบเล่น practical joke เพราะงั้นตอนเขาเริ่มบอกว่ามือรู้สึกแปลก ๆ—ถึงขั้นช่วงหนึ่งขอให้ผมนวดให้—เราทุกคนคิดว่าแม่งกำลังอำกันอยู่ แล้วตอนรถพยาบาลวิ่งหวอผ่านพวกเราที่กำลังยืนสูบบุหรี่กลางฝน เราก็ยังคิดว่า เชี่ย Bill เล่นใหญ่ขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

แต่คราวนี้มันจริง

จริงชนิดเกือบเสียเขาไป

พอ Bill ออกจากโรงพยาบาล หมอบอกว่าห้ามทำงานหนึ่งปี และกว่าพวกเราจะมีโอกาสกลับมาลองทำอัลบั้มอีก ทุกคนก็ยุ่งกับโปรเจกต์อื่นกันหมด เรื่องเลยค่อย ๆ จางหายไป

ฟังดูประหลาด แต่ต้นกำเนิดของอัลบั้มที่ต่อมากลายเป็น 13 จริง ๆ ย้อนกลับไปถึงปลายยุค 80 ตอน producer ตัวใหญ่ชื่อ Rick Rubin โทรหาผมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย วันนั้นเขาไม่ได้พูดเรื่องทำอัลบั้ม แค่ชวนไปบ้านเขาที่ Laurel Canyon บน Hollywood Hills เพื่อไปนั่งเล่นกันเฉย ๆ

พูดตรง ๆ ตอนนั้นผมไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับ Rick มากนัก นอกจากว่าเป็นคนผลิต “Walk This Way” เวอร์ชัน Run-D.M.C. กับ Aerosmith แล้วก็อัลบั้มแรกของ Beastie Boys ทั้งสองอย่างดังมหาศาล เพราะงั้นช่วงนั้น Rick คือของร้อน ใคร ๆ ก็อยากทำงานกับเขา

แล้วผมก็พบว่า Rick คลั่ง Sabbath มาก ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปในคฤหาสน์สไตล์ Spanish ของเขา ซ่อนอยู่บนถนนแคบ ๆ มองลงมาเห็น LA สวยมหาศาล เขามีลำโพงยักษ์เหมือนเอา full PA system มาไว้ในบ้าน และกำลังเปิดเพลงจากอัลบั้มแรกของเรา สิ่งแปลกคือทั่วบ้านมีพระพุทธรูปเต็มไปหมด แถมมีป้ายเขียนว่า “Quiet Please: Meditation in Progress”

ไอ้หมอนี่คงมีสกรูหลวมอยู่สักตัว ผมคิด

ตอนนั้น Rick ตัวใหญ่มาก เหมือนนักซูโม่ ผมยาว หนวดเครายาว เพียงแต่ยังไม่เป็นสีเงินเหมือนทุกวันนี้ แล้วก็เดินเท้าเปล่าเหมือนที่เขาทำตลอด ผมไม่เคยเห็นหมอนี่ใส่รองเท้าสักครั้ง

ประโยคแรกที่ผมพูดกับเขา—จำได้ชัดมาก—คือ

“หวัดดี Rick เอาโค้กหน่อยไหม?”

ต้องเข้าใจว่านี่ปลายยุค 80 เวลาผมเจอใคร ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ผมก็จะสันนิษฐานไว้ก่อนว่า คนคนนั้นกำลังเล่นโค้ก กำลังจะเล่นโค้ก หรือกำลังลงจากโค้ก… ซึ่งหมายความว่าโค้กหมดและต้องการโค้กเพิ่ม

แต่ Rick ไม่เหมือนคนอื่น

“เลิกเล่นเหี้ยนั่นเถอะว่ะ มันฆ่านายนะ” เขาบอก

“อ๋อ… โอเค” ผมตอบ พยายามอย่างหนักไม่ให้สูดจมูก ทั้งที่น้ำมูกไหลเหมือนก๊อกรั่วเพราะผงทั้งหมดที่เพิ่งอัดขึ้นไป “แต่ถามเร็ว ๆ หน่อย Rick ห้องส้วมใกล้สุดอยู่ไหน?”

“เดินไปตามทาง”

“เดี๋ยวมา”

แล้วผมก็เดินออกไป—

สูดจมูกตลอดทาง

ผมไม่เคยเจอคนแบบ Rick มาก่อน เขาไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า ไม่เล่นยาอะไรเลย ไม่ใช่แค่ cocaine นะ แต่คงชอบ Big Mac เป็นครั้งคราวอยู่มั้ง สำหรับเด็กชนชั้นแรงงานอย่างผม มันทำความเข้าใจยากจริง ๆ นอกจากฟังเพลงแล้ว หมอนี่ ทำอะไรเพื่อความสนุกวะ?

แต่มีเรื่องใหญ่กว่านั้นระหว่างเราสองคน Rick อยากให้ Sabbath กลับมารวมตัวกัน เพื่อที่เขาจะได้ทำอัลบั้มใหม่กับเรา ส่วนผมตอนนั้นยังคาใจเรื่องถูกไล่ออกอยู่ ถึงจะผ่านไปเกือบสิบปีแล้วก็ตาม

“Ozzy บอกผมหน่อย” Rick พูด “มีโอกาสไหมที่พวกนายจะกลับมาคุยกันได้?”

“ไม่มีทางเหี้ย ๆ หรอก” ผมตอบ

“โอเค” เขาว่า “งั้นช่วยอะไรผมอย่างหนึ่งได้ไหม?”

“ได้สิ”

“ถ้าวันหนึ่งพวกนายกลับมารวมกัน โทรหาผมได้ไหม?”

“Rick มันไม่มีวัน—”

“Ozzy ผมเข้าใจ เข้าใจหมดเลย แต่ ถ้ามันเกิดขึ้น โทรหาผมได้ไหม?”

“เออ… แต่ที่บอก—”

“แค่นั้นแหละที่ผมต้องการ”

หลังจากนั้นทุกครั้งที่เจอ Rick เขาจะดึงผมไปข้าง ๆ แล้วกระซิบว่า “อย่าลืมสัญญาของเรานะ!” ทุกครั้งจริง ๆ แม่งทุกครั้ง ตลอดยี่สิบห้าปีหรือประมาณนั้น ระหว่างทางเรามี false start อยู่สองสามครั้ง เช่นช่วงที่เราเข้าสตูดิโอก่อนและหลัง Bill มีปัญหาหัวใจ แต่นอกนั้นก็ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่มีวันเกิด

จนกระทั่ง The Osbournes จบซีซันสุดท้าย Tony เล่นทัวร์ครั้งสุดท้ายกับ Dio ในนามวง Heaven & Hell แล้วมันก็เริ่มรู้สึกว่า ถึงเวลาแล้ว อีกอย่าง เรื่องสิทธิ์ในชื่อ Black Sabbath ที่ยืดเยื้อมานานก็จบเสียที โดยผมกับ Tony แบ่งกันคนละครึ่ง

แน่นอน—

ใช้เวลาประมาณ สี่วินาที รอยร้าวแรกก็โผล่มา

ปัญหาแรกคือ ego ของผมกำลังควบคุมไม่อยู่ และผมเริ่มไหลกลับไปสู่นิสัยแย่ ๆ แบบเดิม ปัญหาที่สองคือ เพราะสมัยก่อนพวกเราถูกโกงกันหนักมาก Bill เลยใช้เวลานานมากกว่าจะตกลง deal อะไรสักอย่าง และเขาต้องการส่วนแบ่งเท่ากัน ซึ่งตอนนั้นผมคิดว่ามันออกจะเกินไปหน่อย เพราะเขาไม่ได้ออกเล่นบนถนนมานานมากแล้ว

จากนั้นผมก็ไปพูดอะไรบางอย่างกับสื่อ เกิดเรื่องใหญ่กับ Sharon ทุกอย่างน่าเกลียดไปหมด แล้วสุดท้ายเราก็ตัดสินใจเดินหน้าต่อโดย ไม่มี Bill

มันทำลายความสัมพันธ์ระหว่างผมกับ Bill อย่างหนัก

เราหยุดคุยกัน

และภายหลังผมเสียใจกับเรื่องนั้นอย่างมาก

เวลาพวกเราเริ่มทะเลาะกัน Bill จะรับเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัว ซึ่งก็เข้าใจได้ ความรู้สึกในวงมันลึก โดยเฉพาะวงที่เริ่มต้นมาด้วยกันตั้งแต่แทบยังเป็นเด็ก แต่ Tony ต่างออกไป เขาจะเรียก bullshit ของผมตรง ๆ

“Ozzy” เขาจะพูด “นี่ไม่ใช่วงของมึงคนเดียว”

เท่านั้นแหละ ผมหุบปาก

ถึง Sabbath ไม่เคยมี leader อย่างเป็นทางการ แต่ถ้าพูดแบบไม่เป็นทางการ มันก็คือ Tony เสมอ ส่วน Geezer ผมไม่รู้จริง ๆ ว่า deal ของเขาเป็นยังไง แต่สุดท้ายก็ตกลงกันได้ ผมเดาว่าคงปล่อยให้ management จัดการ

เรื่องของพวกเราคือ ตลอดหลายปีผมเคยเหม็นหน้า Tony แล้ว Tony ก็เคยเหม็นหน้าผม กับ Geezer และ Bill ก็เหมือนกัน

แต่สุดท้ายเราจะ กลับมาหากันเสมอ

และผมคิดว่าเราจะเป็นแบบนั้นตลอดไป

แต่สำหรับ 13—

Bill ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

มันเศร้ามากสำหรับพวกเราทุกคน และผมคิดว่าทุกคนคงอยากให้เรื่องไม่จบแบบนั้น

เมื่อ deal ทุกอย่างเสร็จ Bill ออกจากโปรเจกต์อย่างเป็นทางการ ก็ถึงเวลาเริ่มเขียนเพลง โชคดีที่เพื่อนรักของผม Tommy Clufetos ว่างพอดี เขาเลยมานั่งกลองแทนระหว่างที่เรา jam และรวบรวมไอเดีย เริ่มกันที่ home studio ของผมใน LA ตอนนั้นผมอยู่ Hidden Hills ย่าน gated community ใกล้ Calabasas ออกไปทางเนินเขาฝั่งตะวันตกของเมือง ข้ามภูเขาไปอีกด้านก็เป็น Malibu

สิ่งแรก ๆ ที่ผมสังเกตตอน Tony บินมาคือ เขาผอมมาก

Tony บอกว่าไม่มีอะไร

แต่ผมบอกเขา “Tony กลับอังกฤษแล้วมึงต้องไปหาหมอนะ”

เขาไป

แล้วนั่นคือวันที่พบว่าเป็น lymphoma

แต่ Tony เป็นคนที่คุณกดให้จมไม่ได้หรอก หมอนั่นเป็นนักสู้ เหมือนพวกเราทุกคน เราแค่ย้าย rehearsal ไปอังกฤษระหว่างที่เขารับ chemotherapy และ radiation treatment

ถ้ามีอะไร ผลตรวจนั้นกลับยิ่งทำให้พวกเรามุ่งมั่นกว่าเดิมว่า—

ต้องทำอัลบั้มนี้ให้เสร็จ และต้องทำให้แม่งยอดเยี่ยม

พอ Rick เข้ามามีบทบาทเต็มตัว เขาบอกว่าอยากลองมือกลองคนอื่น คนที่ไม่ใช่ “straight-up rock” ตามคำของเขา Rick เสนอชื่อ Ginger Baker อยู่ตลอด ซึ่งแน่นอนเคยอยู่ Cream แล้วก็เคยเล่น Hawkwind ช่วงหนึ่งกับ Lemmy Kilmister เพื่อนรักของผม ขอให้เขาไปสู่สุคติ

แต่ Baker บ้ากว่าผมเสียอีก

มีสารคดีเรื่องเขาชื่อ Beware of Mr. Baker ซึ่งหมอนั่นเอาไม้เท้าโลหะฟาดจมูกผู้กำกับแตกที่บ้านใน South Africa และนั่นคือหลังจากถูกโยนออกจากประเทศอื่น ๆ มาแทบหมดแล้ว

แต่เอาเข้าจริงเขาคงไม่รับงานอยู่ดี

หมอนั่นบ้า

เอาไปทัวร์ด้วยคงกลายเป็น liability เดินได้

สุดท้ายเราเลือก Brad Wilk จาก Rage Against the Machine สำหรับผมนะ Brad นี่ rock แทบจะที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะ rock ได้แล้ว แต่ Rick คิดว่าเขามี feel แบบ jazz กับ swing มากกว่า

ผมไม่เคยสบายใจกับการตัดสินใจนั้น

ก่อน Rick เข้ามา ทุกคนโอเคกับ Tommy หมด แล้วอยู่ ๆ Rick ก็มีไอเดียใหม่ ผมเลยหัวเสียกับเรื่องนี้อยู่พักใหญ่

การอัด 13 เริ่มในเดือนสิงหาคม 2012 ที่ Shangri-La Studios ใกล้ Pacific Coast Highway ใน Malibu

เท่าที่ได้ยิน Rick เพิ่งซื้อที่นั่น แล้วทาสีทุกห้องเป็นสีขาวก่อนพวกเราเข้ามา เพื่อให้รู้สึกเหมือนกำลังเริ่มต้นใหม่ ได้ยินว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็น studio ของ Bob Dylan และก่อนหน้านั้นเคยเป็น ซ่อง

ผนังห้องนอนยังติดกระจกอยู่เลย

bar หุ้มหนังที่ลูกค้าใช้เลือกว่าจะเอาผู้หญิงคนไหนก็ยังอยู่

ส่วน tour bus เก่าของ Dylan จอดอยู่บนสนามหญ้าด้านหน้า Rick บอกว่า Dylan ทิ้งมันไว้หลังทัวร์ช่วงยุค 60 ตอนนี้เลยถูกดัดแปลงเป็น control room ของ studio ซึ่งเจ๋งดี ด้านหลังยังมีมุมฟังเพลงบุผ้านุ่ม ๆ เล็ก ๆ ด้วย

หลัง property ยังมียุ้งฉางเก่าแห่งหนึ่งที่อดีตดารา sitcom ชื่อ Mister Ed เคยอาศัยอยู่

ผมจำได้ว่าคิดว่า น่าสงสารว่ะ นักแสดงแก่ ๆ คนนี้ชีวิตต้องตกต่ำแค่ไหนถึงลงเอยมาอยู่ยุ้งฉาง

จากนั้นมีคนอธิบายว่า—

Mister Ed เป็นม้า

สงสัยรายการนั้นไม่เคยมาฉายอังกฤษ

พอเราย้ายเข้าไปเต็มตัวและเริ่มอัด Rick ก็เหมือน guru ประจำสตูดิโอ เดินเท้าเปล่าไปมาตลอด ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ

ทั้งหมดแม่งประหลาดมาก

เวลาเรากำลังพยายามแกะว่าจะทำเพลงยังไง Rick จะนอนอยู่ตรงมุมห้อง แล้วพูดว่า

“อันนี้ชอบ”

“อันนั้นไม่ชอบ”

เขาไม่เคยอ้อมค้อม

บางครั้งผมก็กังวลว่า Tony จะมีปฏิกิริยายังไง เพราะ Tony ไม่ชอบให้ใครมาบอกว่าต้องทำอะไร และ ยิ่งไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับกีตาร์ของเขา ผมเห็นคนพยายามมาหลายปีแล้ว ส่วนใหญ่จบด้วยการโดนหมัดซ้ายจาก Tony

Rick พูดตลอดว่าอยากให้พวกเราย้อนกลับไปหาอัลบั้มแรก Black Sabbath แต่ทั้ง Black Sabbath กับ Paranoid แทบเป็น live album อยู่แล้ว มันมีความ loose แบบนั้น พวกเราแค่ตั้งเครื่องแล้วกด record

Rick ยังพูดอยู่เรื่อยว่า

“ผมไม่อยากให้พวกคุณเขียนอะไรที่มีความสุข”

เรื่องนั้นกวนใจผมอยู่หน่อย เพราะทำให้นึกถึงยุคที่ผู้คนเข้าใจ Black Sabbath ผิดหมด คิดว่าเราเป็น วง Halloween อะไรสักอย่าง

คือคุณทำ “Iron Man” ได้จำกัดจำนวนครั้งนะ

ข้อผิดพลาดของหลายวงคือคิดว่า โอ้ อัลบั้มที่แล้ว เพลง Smoke on the Water ดังมาก งั้นทำอีกเพลงให้เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่เปลี่ยน riff นิดหน่อย

แม่งแก่เร็วมาก

เร็วฉิบหาย

คุณต้องเดินหน้าต่อ

มะเร็งของ Tony ก็ไม่ได้ทำให้อะไรง่ายขึ้น แต่เขายังคงทำงานตลอดการรักษา ซึ่งสุดท้ายลากยาวอยู่หลายปีจนเข้าสู่ remission อย่างเป็นทางการ ขณะเดียวกัน Geezer นั่งโขกเนื้อเพลงทั้งวันทั้งคืน

และเขาก็ทำได้

พรสวรรค์ในการใช้คำของหมอนั่น ไม่หายไปไหนเลย

ครั้งแรกที่ผมเอา rough mixes กลับบ้าน ผมคิดว่า

Rick แม่งเสียสติแล้ว

มันฟังไม่ค่อยดีเลย

ผมคิดว่า กูต้องพูดมากกว่านี้แล้ว เราต้องเปลี่ยนทิศทาง

แต่ผ่านไปพักหนึ่ง ผมกลับเข้าใจว่าสิ่งที่ต้องทำคือ—

เอา ego เหี้ย ๆ ของตัวเองวางไว้หน้าประตู

อัลบั้มเป็นเรื่องส่วนตัวมาก มันเหมือนลูกของคุณในบางแง่ เวลาในหัวมีภาพว่ามันควรออกมาเป็นอย่างไร คุณสามารถทำตัวเองเป็นบ้าเพราะพยายามให้มันตรงกับภาพนั้นทุกอย่าง

มันเรียกร้องจากตัวคุณมาก

ดูดพลังคุณจนหมด

สุดท้ายผมต้องปล่อยมัน โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นอัลบั้ม Sabbath และไม่ได้มีผมคนเดียวเกี่ยวข้อง

ผมอยู่ใน vocal booth ตลอดเวลา ร้องเพลงหนึ่ง ห้าร้อยรอบ แล้ว Rick ก็จะบอก

“take เมื่อกี้ยอดมาก Ozzy ขออีกหนึ่ง”

ผมก็คิดว่า

ถ้ามันยอดแล้ว แล้วมึงจะเอาอีกทำไมวะ?

แต่ Rick ก็เป็นแบบนั้น

สุดท้ายผมเลิกต่อสู้

“โอเค Rick ผมอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ ถ้าต้องการอีกหนึ่ง ก็เอาอีกหนึ่ง”

ไม่มีใครเถียงได้ว่า 13 ประสบความสำเร็จมหาศาล มันเป็นอัลบั้มแรกใน career ของเราที่เปิดตัว อันดับหนึ่งทั้งอังกฤษและอเมริกา รวมถึงอีกหลายประเทศ เราได้ Grammy แล้ว review ก็ยอดเยี่ยม… ไม่ใช่ว่าผมอ่านหรอกนะ

แต่พอเอาอัลบั้มออกทัวร์ ทุกอย่างกลับเป็น ธุรกิจ

ไม่เหมือนสมัยก่อน

เราไป venue ทำ tune-up เสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกไป dressing room ของตัวเอง ผมมีคนกลุ่มเล็ก ๆ ของผม พวกเขาก็มีของพวกเขา เราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน ไม่ได้ทำกิจกรรมสนุก ๆ แบบวงเดียวกัน

รู้สึกเหมือนเป็น hired gun

ไม่มี camaraderie

Geezer นี่แทบไม่เห็นเลย ภรรยาเขามีเรื่องอะไรบางอย่างกับ Sharon เพราะงั้น Geezer เลยเย็นชากับผมเกือบตลอดทัวร์ Tony ยังพอเห็นเดินไปเดินมาบ้างเป็นครั้งคราว

แต่หลายครั้งให้ความรู้สึกว่า—

ทุกคนแค่อยากให้เรื่องนี้จบเสียที

คงไม่ได้ช่วยอะไรที่หลังอัลบั้มเสร็จ ผมประกาศว่า

“ถ้า Tommy ไม่ได้ตีกลองในทัวร์ ผมก็ไม่เล่นทัวร์”

การงัดไม้นั้นออกมาสร้างความไม่พอใจมหาศาล Brad ถึงกับโทรมาถาม

“ทำไมคุณไม่อยากให้ผมเล่นงานนี้?”

สิ่งเดียวที่ผมตอบได้คือ

“Brad ถ้านายเป็น Tommy อยู่ด้วยมาตลอดตอนเขียนเพลง แล้ว Rick เข้ามาแล้วอยากให้นายออก นายจะรู้สึกยังไง?”

เขาไม่มีคำตอบ

เพราะมันไม่มีคำตอบจริง ๆ

ความจริงคือ Brad ทำงานในอัลบั้มได้ดี แต่ในหัวผม Tommy ควรอยู่ตั้งแต่แรก และเขาสมควรได้เล่นทัวร์

ขณะเดียวกันผมก็ยอมรับว่า ผมชินกับการทำทุกอย่างของตัวเองและมีวงของตัวเองมานานเกินไป การกลับมาอยู่ในสถานการณ์ที่ ผมไม่ได้ควบคุมทุกอย่าง มันยากมาก

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมบรรยากาศบนเวทีถึงไม่เคยรู้สึกดีนัก

พอมองย้อนกลับไป พฤติกรรมของผมตอนนั้นยังเกิดจาก ความไม่มั่นใจเก่า ๆ ที่กลับมากัดตูดตัวเอง ด้วย เพราะผมไม่เคยมีความอดทนพอจะเรียนเครื่องดนตรีจริงจัง—นอกจาก harmonica—ผมเลยรู้สึกด้อยกว่าคนอื่นมาตลอด เข้าใจไหม?

เหมือนกับว่า—

กูก็แค่นักร้อง

ส่วน Tony, Geezer และ Bill คือ นักดนตรีตัวจริง

เพราะงั้นผมไม่มีสิทธิ์พูดอะไรมากว่าอะไรควรเกิดขึ้น

ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น—หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอ—แต่ผมรู้สึกอย่างนี้มาตั้งแต่อายุยี่สิบ

ตอนถูกไล่ออกจาก Sabbath แล้วไปทำงานเดี่ยว ผมหนีจากความรู้สึกนั้นมาได้

แต่พอเรากลับมารวมกัน—

มันเหมือนผม ไม่เคยจากไปไหนเลย

ความตึงเครียดเก่า ๆ ทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง

ผมไม่ได้กำลังบอกว่าเสียใจกับสิ่งที่ทำ

ผมไม่เสียใจ

อัลบั้มและทัวร์ประสบความสำเร็จเกินกว่าสิ่งที่พวกเราคนไหนเคยฝันถึง

แต่ทั้งหมดคงดีกว่านี้มาก—

ถ้าเราเป็นมิตรต่อกันมากกว่านั้น

และถ้า Bill อยู่ตรงนั้นกับเราด้วย

อย่าเข้าใจผิด Tommy ทำหน้าที่ตีกลองได้ยอดเยี่ยม

แต่ผมคิดว่าแม้แต่ Tommy เองก็เป็นคนแรกที่จะยอมรับว่า—

เขาไม่ใช่ Bill

และไม่มีวันเป็น Bill ได้