11.2.1963

วันที่ The Beatles บันทึกอัลบั้มเกือบทั้งชุดภายในวันเดียว

วันจันทร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ 1963

วันนั้น The Beatles เข้าไปใน Studio Two ของ EMI Recording Studios บนถนน Abbey Road ตั้งแต่เวลา 10 โมงเช้า และออกจากห้องอัดราว 4 ทุ่ม 45 นาที พวกเขาบันทึกเพลงสำเร็จถึง 10 เพลงจาก 14 เพลง ที่ปรากฏในอัลบั้ม Please Please Me พร้อมกับอัด “Hold Me Tight” อีกเพลงหนึ่งซึ่งสุดท้ายยังไม่ผ่านการคัดเลือก เท่ากับว่าภายในเวลาไม่ถึง 13 ชั่วโมง หรือเวลาทำงานจริงราว 585 นาที พวกเขาสร้างงานส่วนใหญ่ของอัลบั้มชุดแรกเสร็จภายในวันเดียว

เรื่องต่อไปนี้เป็นการจำลองบรรยากาศจากลำดับการบันทึก เอกสารการทำงาน และความทรงจำของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ โดยไม่มีการแต่งบทสนทนาขึ้นใหม่

10.00 น. — สี่หนุ่มเดินเข้าสตูดิโอ

เช้าวันนั้นลอนดอนหนาวเย็น และ John Lennon ดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะร้องเพลงติดต่อกันทั้งวันเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นหวัดหนัก เสียงเริ่มแหบ และต้องอมยาแก้เจ็บคอ Zubes อยู่เรื่อย ๆ แต่ไม่มีใครคิดจะเลื่อนการบันทึก เพราะ Parlophone ต้องการอัลบั้มออกมาโดยเร็วที่สุด ซิงเกิล “Please Please Me” กำลังประสบความสำเร็จ และ George Martin ต้องรีบเปลี่ยนกระแสของเพลงหนึ่งเพลงให้กลายเป็นแผ่นเสียงเต็มชุด

ในห้องควบคุมมี George Martin เป็นโปรดิวเซอร์ Norman Smith ดูแลด้านวิศวกรรมเสียง และ Richard Langham ควบคุมเครื่องเทป พวกเขาไม่ได้เตรียมสร้างงานซับซ้อนแบบ Revolver หรือ Sgt. Pepper ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ภารกิจของวันนี้ตรงไปตรงมามากกว่า นั่นคือจัดวางเครื่องดนตรี ตั้งไมโครโฟน เปิดเทป และปล่อยให้ The Beatles เล่นเหมือนกำลังแสดงอยู่บนเวที

George Martin ต้องการจับพลังของวงที่ผู้ชมเคยได้ยินตามคลับลงบนแผ่นเสียง เดิมทีเขาเคยคิดจะบันทึกการแสดงของวงที่ Cavern Club ในลิเวอร์พูล แต่เมื่อพบว่าสภาพเสียงของสถานที่ไม่เหมาะ เขาจึงตัดสินใจนำวงเข้าสตูดิโอแทน และจำลองความรู้สึกของการแสดงสดให้มากที่สุด

The Beatles ในเวลานั้นไม่ได้เป็นวงหน้าใหม่ที่เพิ่งซ้อมเพลงได้ไม่กี่สัปดาห์ พวกเขาผ่านการเล่นคืนละหลายชั่วโมงในฮัมบวร์กและ Cavern Club มาแล้ว เพลงเหล่านี้ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ อยู่ในสัญชาตญาณ และอยู่ในวิธีที่ทั้งสี่คนมองตากันระหว่างเล่น สิ่งที่ George Martin ต้องทำจึงไม่ใช่สอนให้พวกเขาเป็นวงดนตรี แต่คือจับวงดนตรีที่พร้อมอยู่แล้วลงบนเทปให้ทันเวลา

ช่วงเช้า — จากโลกภายในสู่เสียงนับ “One, two, three, four!”

เพลงแรกของวันคือ “There’s a Place” แทนที่จะเริ่มด้วยเพลงร็อกแอนด์โรลที่เล่นง่ายและคุ้นมือ พวกเขากลับเริ่มจากเพลงที่มีบรรยากาศครุ่นคิด เนื้อหาเกี่ยวกับสถานที่ในจิตใจซึ่งผู้ร้องสามารถหลบเข้าไปเมื่อรู้สึกเศร้าหรือโดดเดี่ยว John กับ Paul ร้องประสานกัน ขณะที่วงทดลองปรับจังหวะและรายละเอียดของกีตาร์ไปทีละรอบ พวกเขาเล่นเพลงนี้ถึงสิบเทค ก่อนที่ John จะกลับมาเติมฮาร์โมนิกาในช่วงบ่าย

ต่อมาคือเพลงที่ในเอกสารยังใช้ชื่อว่า “Seventeen” ก่อนจะเปลี่ยนเป็น “I Saw Her Standing There” ทันทีที่ Paul ตะโกนนับ “One, two, three, four!” เพลงก็ระเบิดออกมาราวกับประตู Cavern Club ถูกเปิดขึ้นกลางห้องอัด เสียงนับเข้าที่เราได้ยินในอัลบั้มมาจากอีกเทคหนึ่ง ก่อนถูกนำมาต่อไว้ด้านหน้าเพลง เพื่อให้อัลบั้มเปิดตัวด้วยพลังแบบการแสดงสด

พวกเขาอัดเพลงนี้เก้าเทคในช่วงเช้า และกลับมาเติมเสียงปรบมือในช่วงบ่าย มาสเตอร์สุดท้ายจึงไม่ได้มาจากการเล่นครั้งเดียวรวด แต่เกิดจากการเลือกและตัดต่อส่วนที่ดีที่สุดเข้าด้วยกัน รายละเอียดนี้แสดงให้เห็นว่า แม้อัลบั้มจะฟังสดและเป็นธรรมชาติ George Martin ก็ไม่ได้เพียงเปิดเครื่องแล้วปล่อยทุกอย่างผ่านไป เขายังคัดเลือก ตัดต่อ และปรุงแต่งองค์ประกอบเท่าที่เทคโนโลยีในเวลานั้นอนุญาต

เมื่อช่วงเช้าสิ้นสุดลง วงแทบไม่ได้พักอย่างจริงจัง มีคำบอกเล่าว่าระหว่างพักกลางวันพวกเขายังซ้อมและทบทวนเพลงกันต่อ เพราะนาฬิกากำลังเดิน และยังเหลือเพลงอีกเกือบทั้งอัลบั้มที่ต้องทำให้เสร็จ

14.30 น. — ช่วงบ่ายที่ไม่มีเวลาจะให้เสีย

หลังพักกลางวัน ทุกคนกลับเข้าประจำตำแหน่ง Paul รับบทเด่นใน “A Taste of Honey” เพลงช้าแบบมาตรฐานซึ่งแสดงอีกด้านหนึ่งของวง ด้านที่ไม่ได้มีแต่ร็อกแอนด์โรลเสียงดัง เขาร้องเสียงหลัก แล้วบันทึกเสียงร้องซ้ำอีกชั้นหนึ่ง พวกเขาเล่นพื้นฐานของเพลงนี้ห้าเทค ก่อนเพิ่มเสียงร้องอีกสองเทค

จากนั้นเป็น “Do You Want to Know a Secret” เพลงของ Lennon–McCartney ที่ยกให้ George Harrison ร้องนำ ใช้แปดเทคกว่าจะได้รูปทรงตามที่ต้องการ ต่อด้วย “Misery” เพลงสั้น กระชับ และมีความเศร้าแบบที่ยังยิ้มได้ระหว่างร้อง เพลงนี้ใช้ถึงสิบเอ็ดเทค และยังไม่สมบูรณ์ในวันนั้น เพราะ George Martin จะกลับมาเติมเปียโนภายหลัง

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เสียงของวงสลับไปมาระหว่างป๊อป เพลงรัก เพลงช้า และร็อกแอนด์โรล โดยแทบไม่มีการเปลี่ยนฉากทางเสียงที่ซับซ้อน ไม่มีวงเครื่องสาย ไม่มีเทปย้อนกลับ ไม่มีออร์เคสตรา มีเพียงกีตาร์สองตัว เบส กลอง ฮาร์โมนิกา เสียงร้อง และความสามารถของทั้งสี่คนในการเปลี่ยนอารมณ์ทันทีที่ไฟแดงเหนือประตูห้องอัดติดขึ้น

ช่วงบ่ายยังมีการกลับไปเติมฮาร์โมนิกาให้ “There’s a Place” เพิ่มเสียงปรบมือใน “I Saw Her Standing There” และซ้อนเสียงร้องของ Paul ใน “A Taste of Honey” ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้ทำแบบลวก ๆ เพราะแม้มีเวลาจำกัด ทุกคนยังพร้อมจะลองใหม่เมื่อรู้ว่าสิ่งที่อยู่บนเทปยังไม่ดีพอ

“Hold Me Tight” — สิบสามเทคที่ยังไม่ผ่าน

ก่อนเข้าสู่เพลงคัฟเวอร์ช่วงค่ำ วงลองบันทึก “Hold Me Tight” พวกเขาเล่นถึงสิบสามเทค มากกว่าเพลงเกือบทุกเพลงในวันนั้น แต่สุดท้าย George Martin ตัดสินใจว่าเพลงยังไม่ดีพอสำหรับอัลบั้ม

ลองคิดดู ในวันที่ต้องการเพลงอย่างเร่งด่วนถึงสิบเพลง พวกเขายังยอมทิ้งเพลงที่ใช้เวลาอัดไปถึงสิบสามครั้ง นี่แสดงให้เห็นว่าความรวดเร็วไม่ได้หมายถึงการรับทุกอย่างโดยไม่คัดเลือก “Hold Me Tight” ถูกพักไว้ ก่อนที่วงจะนำกลับมาบันทึกใหม่ในเดือนกันยายนสำหรับอัลบั้ม With the Beatles

George Harrison เคยพูดติดตลกในภายหลังว่า อัลบั้มแรกใช้เวลาหนึ่งวัน ส่วนอัลบั้มที่สอง “ใช้เวลานานกว่านั้นเสียอีก” ฟังเหมือนเรื่องขำ แต่สำหรับชีวิตของ The Beatles ในปี 1963 มันก็แทบเป็นคำอธิบายกระบวนการทำงานทั้งหมดของพวกเขาได้จริง ๆ

19.30 น. — เล่นเหมือนอยู่ Cavern Club

เมื่อเข้าสู่ช่วงค่ำ บรรยากาศเปลี่ยนไป เพลงแต่งเองซึ่งต้องปรับรายละเอียดมากกว่าถูกจัดการไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาหันเข้าสู่ส่วนที่ใกล้เคียงกับการแสดงตามคลับมากที่สุด นั่นคือเพลงอเมริกันที่เล่นกันมาหลายร้อยครั้ง

เริ่มจาก “Anna (Go to Him)” ของ Arthur Alexander John ร้องด้วยเสียงเหนื่อยล้า แหบ และเศร้ากว่าต้นฉบับ ความไม่สมบูรณ์ของลำคอกลับทำให้เพลงมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น พวกเขาใช้เพียงสามเทค จากนั้นถึงคราว Ringo ร้อง “Boys” ซึ่งผ่านในเทคเดียว ไม่มีการแก้ใหม่ ไม่มีการค่อย ๆ ประกอบเสียงกลองทีหลัง Ringo ต้องตีกลองและร้องนำไปพร้อมกัน ขณะที่ John, Paul และ George ส่งเสียงสนับสนุนอยู่รอบตัว ผลลัพธ์ฟังเหมือนวงกำลังสนุก มากกว่ากำลังทำงานภายใต้เส้นตาย

ต่อด้วย “Chains” สี่เทค และ “Baby It’s You” สามเทค เพลงหลังยังขาดเสียง celesta ซึ่ง George Martin จะเติมในภายหลัง ยิ่งดึก เพลงยิ่งใช้จำนวนเทคน้อยลง ส่วนหนึ่งเพราะเวลาเหลือน้อย แต่อีกส่วนหนึ่งเพราะนี่คือดินแดนที่พวกเขาคุ้นเคย เพลงคัฟเวอร์เหล่านี้ไม่ต้องคิดใหม่ พวกเขาเพียงต้องปล่อยสิ่งที่ทำอยู่ทุกคืนให้ออกมาเต็มกำลัง

Norman Smith สังเกตว่า ทั้งที่วงบันทึกเสียงมาทั้งวัน พวกเขากลับดูเหมือนจะเล่นดีขึ้นเรื่อย ๆ มันเป็นสภาพของวงดนตรีสดที่เมื่อเหนื่อยจนเลิกคิด การตอบสนองต่อกันจะกลับไปเป็นสัญชาตญาณ

หลังสี่ทุ่ม — เพลงสุดท้ายต้องเป็น “Twist and Shout”

ตลอดทั้งวัน George Martin รู้ว่ามีเพลงหนึ่งซึ่งต้องเก็บไว้เป็นเพลงสุดท้าย นั่นคือ “Twist and Shout” ไม่ใช่เพราะเพลงยากต่อการเล่น แต่เพราะ John ต้องตะโกนและฉีกเสียงตั้งแต่ต้นจนจบ หากร้องเพลงนี้ตอนเช้า เขาอาจไม่เหลือเสียงสำหรับเพลงอื่นเลย

เวลานั้น John เป็นหวัดมาทั้งวัน อมยาแก้เจ็บคออย่างต่อเนื่อง เสียงพูดก็แทบไม่เหลือ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องรักษาไว้แล้ว วงยืนประจำตำแหน่ง เทปเริ่มหมุน Ringo กระแทกจังหวะเปิด George กับ Paul เข้ากีตาร์และเบส แล้ว John ปล่อยเสียงร้องที่ไม่เหมือนนักร้องกำลังควบคุมเทคนิค แต่มันเหมือนคนกำลังใช้ทุกสิ่งที่เหลืออยู่ในร่างกายผลักเพลงออกมา

เสียงของเขาแตก ขรุขระ และเกือบพังอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่พัง Paul กับ George ส่งเสียงตอบรับด้านหลัง วงเร่งพลังขึ้นทีละขั้น จนถึงช่วงท้ายที่ทั้งสามเสียงไต่ขึ้นพร้อมกันเหมือนกำลังบีบเอาลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกจากเพลง

George Martin ได้สิ่งที่ต้องการตั้งแต่ เทคแรก

พวกเขาพยายามทำเทคที่สอง แต่เสียงของ John หมดแล้ว เทคนั้นไปต่อไม่ได้ และไม่มีเหตุผลจะฝืน เพราะสิ่งที่อยู่บนเทปครั้งแรกมีบางอย่างซึ่งไม่สามารถสร้างซ้ำได้ John เล่าในภายหลังว่าเพลงนี้แทบฆ่าเขา และหลังจากนั้นทุกครั้งที่กลืนจะรู้สึกเหมือนลำคอถูกกระดาษทรายขูด ส่วน Paul จำได้ชัดว่าต้องเก็บเพลงไว้ท้ายสุด เพราะมันจะฉีกคอ John จนไม่สามารถร้องอะไรต่อได้อีก

นี่คือเหตุผลที่ “Twist and Shout” ยังฟังน่าตื่นเต้นแม้เวลาผ่านไปกว่าหกทศวรรษ มันไม่ได้ฟังเหมือนการแสดงความสามารถ แต่มันฟังเหมือนเหตุฉุกเฉินที่บังเอิญลงจังหวะพอดี

22.45 น. — ปิดเครื่องเทป แต่อัลบั้มยังไม่จบ

เมื่อการทำงานสิ้นสุดลง พวกเขามีเพลงที่ใช้ได้สิบเพลง ได้แก่ “There’s a Place,” “I Saw Her Standing There,” “A Taste of Honey,” “Do You Want to Know a Secret,” “Misery,” “Anna (Go to Him),” “Boys,” “Chains,” “Baby It’s You” และ “Twist and Shout”

ส่วนเพลงอีกสี่เพลงในอัลบั้ม ได้แก่ “Love Me Do,” “P.S. I Love You,” “Please Please Me” และ “Ask Me Why” ถูกบันทึกไว้แล้วตั้งแต่ปี 1962 จึงไม่จำเป็นต้องทำใหม่ในวันนั้น

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ George Martin กลับมาที่สตูดิโอโดยไม่มี The Beatles เพื่อเติมเปียโนใน “Misery” และ celesta ใน “Baby It’s You” จากนั้นงานตัดต่อและผสมเสียงดำเนินต่อในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ก่อนอัลบั้มจะออกจำหน่ายในวันที่ 22 มีนาคม 1963 เพียง 39 วันหลังการบันทึกครั้งใหญ่

สิ่งที่เราได้ยินจริง ๆ ใน Please Please Me

Please Please Me ไม่ใช่เสียงของ The Beatles ที่กำลังค้นหาว่าตนเองเป็นใคร แต่มันคือเสียงของวงที่รู้แล้วว่าตนเองทำอะไรได้ เพียงแต่โลกภายนอกยังไม่รู้เท่านั้น

พวกเขามีเพลงแต่งเอง มีเพลงโปรดจากอเมริกา มีนักร้องนำอย่างน้อยสามคน มีมือกลองที่ร้องเพลงไปพร้อมกับตีได้ และมีประสบการณ์บนเวทีมากพอจะสร้างอัลบั้มเกือบทั้งชุดภายในหนึ่งวัน

ความดิบของอัลบั้มจึงไม่ใช่ข้อจำกัดที่ต้องให้อภัย แต่เป็นหัวใจของมัน ทุกครั้งที่ได้ยิน Paul นับเข้าใน “I Saw Her Standing There” เสียงของ Ringo ใน “Boys” หรือ John ใช้ลำคอเฮือกสุดท้ายกับ “Twist and Shout” เราไม่ได้เพียงฟังแผ่นเสียงชุดแรกของวงที่กำลังจะกลายเป็นวงดนตรีที่โด่งดังที่สุดในโลก

เรากำลังฟังคืนหนึ่งในชีวิตของ The Beatles วงเล่นตามคลับผู้ผ่านสนามมานับพันชั่วโมง ถูกเก็บรักษาไว้บนเทป ก่อนที่ประตูจะเปิดออก และ Beatlemania จะถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีวันย้อนกลับ