Michael Jackson: ชีวประวัติฉบับ 5 นาที

 

Michael Jackson: เด็กชายผู้เติบโตเร็วกว่าทุกคน—ยกเว้นตัวเขาเอง

ชีวประวัติฉบับอ่านจบใน 5 นาที

คืนหนึ่งในปี 1983 Michael Jackson ยืนอยู่กลางเวทีรายการ Motown 25: Yesterday, Today, Forever ในเครื่องแต่งกายที่ตามหลักสามัญสำนึกไม่น่าจะเข้าชุดกันได้เลย—หมวกเฟโดราสีดำ แจ็กเก็ตประดับประกาย ถุงเท้าขาว และถุงมือเพียงข้างเดียว ราวกับเขาแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามนุษย์มีมือสองข้าง แต่เมื่อเสียงเบสของ “Billie Jean” เริ่มเดิน ทุกอย่างก็พลันสมเหตุสมผลขึ้นมา

Michael ร้องเพลง เตะขา หมุนตัว ยืนเขย่งปลายเท้า แล้วเลื่อนถอยหลังทั้งที่ร่างกายดูเหมือนกำลังเดินไปข้างหน้า มันคือท่า moonwalk ซึ่งนักเต้นคนอื่นเคยทำในรูปแบบต่าง ๆ มาก่อน แต่เมื่อ Michael ทำต่อหน้าผู้ชมโทรทัศน์ทั่วอเมริกา ท่านั้นก็กลายเป็นของเขาในทันที โลกมักมีวิธีแบ่งทรัพย์สินทางวัฒนธรรมแบบประหลาด คุณไม่จำเป็นต้องเป็นคนคิดค้นสิ่งใด ขอเพียงทำมันได้งดงามกว่าคนอื่นและสวมถุงมือที่จำง่ายพอ

นับจากคืนนั้น Michael Jackson ไม่ได้เป็นเพียงนักร้องชื่อดัง เขากลายเป็นภาพเคลื่อนไหวที่คนทั้งโลกจดจำได้จากเงาร่างเพียงเสี้ยววินาที ชายคนหนึ่งเอียงตัว หมวกปิดครึ่งหน้า มือแตะเป้า เท้าข้างหนึ่งยกขึ้น—แค่นี้คนก็บอกได้แล้วว่าเป็นใคร ซึ่งนับเป็นความสำเร็จระดับเดียวกับเครื่องหมายจราจรและมิกกีเมาส์

แต่ก่อนจะมีเวที แสงไฟ และถุงมือข้างเดียว เรื่องของเขาเริ่มต้นในบ้านหลังเล็กที่เมือง Gary รัฐ Indiana เมืองอุตสาหกรรมซึ่งไม่ได้ดูเหมือนสถานที่ที่โลกจะส่งราชาเพลงป๊อปออกมา หากมองจากภายนอก Gary เหมาะกับการผลิตเหล็กมากกว่าการผลิต moonwalk แต่ครอบครัว Jackson ทำทั้งสองอย่างได้ใกล้เคียงกัน คือพ่อทำงานโรงงานเหล็ก ส่วนลูก ๆ ทำงานหนักราวกับอยู่ในโรงงานอีกแห่ง เพียงแต่เครื่องจักรของพวกเขาคือเสียงร้อง กีตาร์ และขาที่ยกพร้อมกัน

Michael Joseph Jackson เกิดวันที่ 29 สิงหาคม 1958 เป็นลูกคนที่แปดในครอบครัวใหญ่ Joe Jackson ผู้เป็นพ่อเคยเล่นดนตรีและยังไม่ยอมทิ้งความฝันนั้น ส่วน Katherine ผู้เป็นแม่รักเสียงเพลงและพยายามประคองครอบครัวขนาดที่การจำชื่อทุกคนน่าจะถือเป็นงานเต็มเวลาอยู่แล้ว

เมื่อ Joe เห็นว่าลูกชายมีพรสวรรค์ เขารวบรวม Jackie, Tito, Jermaine, Marlon และ Michael ตั้งเป็นวงดนตรีครอบครัว ซึ่งต่อมากลายเป็น The Jackson 5 วิธีฝึกของเขาเข้มงวดมาก คำว่า “เข้มงวด” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการห้ามดูโทรทัศน์ก่อนทำการบ้าน แต่หมายถึงการซ้อมซ้ำแล้วซ้ำอีก และการลงโทษเมื่อทำผิดพลาด ประสบการณ์เหล่านี้ช่วยสร้างความแม่นยำระดับมหัศจรรย์ให้กับวง ขณะเดียวกันก็ทิ้งรอยแผลที่สมาชิกครอบครัวพูดถึงในเวลาต่อมา

Michael เป็นเด็กตัวเล็กที่สุดในแถว แต่ทันทีที่เริ่มร้อง เขากลับดูเหมือนคนที่มีประสบการณ์ผิดหวังในความรักมาแล้วสามชีวิต เสียงของเขาสดใสแต่มีความเจ็บปวด ความเร่งร้อน และความเข้าใจจังหวะเกินวัย เขารู้ว่าควรลากคำตรงไหน ควรสะบัดไหล่เมื่อใด และควรมองกล้องอย่างไรเพื่อให้เด็กคนอื่นในวงดูเหมือนญาติที่บังเอิญเดินผ่านเข้ามา

The Jackson 5 ตระเวนประกวดและแสดงตามคลับ ก่อนเข้าสู่ Motown ค่ายเพลงของ Berry Gordy ซึ่งทำงานเหมือนโรงงานประกอบรถยนต์ เพียงเปลี่ยนจากรถเป็นเพลงฮิต มีนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ นักดนตรี เสื้อผ้า ท่าเต้น และบทสัมภาษณ์ ทุกส่วนถูกขัดเงาจนผลิตภัณฑ์สุดท้ายดูร่าเริงอย่างไม่มีร่องรอยของเหงื่อ

ผลลัพธ์รวดเร็วอย่างน่าตกใจ ตั้งแต่ปลายปี 1969 ถึงปี 1970 “I Want You Back,” “ABC,” “The Love You Save” และ “I’ll Be There” ขึ้นอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาต่อเนื่องกัน The Jackson 5 กลายเป็นปรากฏการณ์ เด็ก ๆ อยากเต้นเหมือนพวกเขา พ่อแม่ซื้อแผ่นเสียงให้ และ Motown ก็พบวิธีทำให้การเป็นครอบครัวใหญ่ดูเหมือนธุรกิจที่บริหารจัดการได้

Michael เริ่มมีผลงานเดี่ยวด้วย “Got to Be There,” “Rockin’ Robin” และ “Ben” เพลงหลังเป็นบทเพลงเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเด็กชายกับหนู ซึ่งตามปกติไม่น่าจะเป็นวัตถุดิบสำหรับเพลงรักสะเทือนใจ แต่ Michael ร้องเสียจนคนฟังเกือบลืมไปว่าตัวละครเอกอาจกำลังแพร่เชื้อโรคอยู่ตามผนังบ้านใครสักคน

อย่างไรก็ตาม เขายังเป็นเด็กอัจฉริยะที่อยู่ภายใต้การควบคุมของครอบครัวและค่ายเพลง มากกว่าจะเป็นศิลปินซึ่งกำหนดชีวิตของตนเองได้ เขามีชื่อเสียง เงินทอง และแฟนเพลงนับล้าน แต่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องสำคัญน้อยกว่าเด็กทั่วไปที่กำลังเลือกว่าจะเรียนวิชาอะไรในเทอมหน้า

กลางทศวรรษ 1970 วงออกจาก Motown ไปอยู่กับ Epic Records และเปลี่ยนชื่อเป็น The Jacksons เพราะ Motown เก็บชื่อเดิมไว้ การเสียชื่อวงให้บริษัทเก่าคงคล้ายกับการย้ายบ้านแล้วพบว่าเจ้าของบ้านเดิมมีสิทธิ์เก็บนามสกุลของคุณไว้ด้วย แต่การย้ายครั้งนี้เปิดโอกาสให้พี่น้อง Jackson มีส่วนแต่งเพลงและควบคุมงานมากขึ้น Michael เริ่มพัฒนาจากเด็กดาวเด่นไปเป็นศิลปินผู้มีความคิดชัดเจนว่าเสียงเพลง การเต้น เสื้อผ้า และภาพบนจอควรทำงานร่วมกันอย่างไร

ปี 1978 เขารับบท Scarecrow ในภาพยนตร์เพลง The Wiz ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ผู้สร้างหวัง แต่สำหรับ Michael มันให้สิ่งสำคัญกว่ารายได้ นั่นคือการพบ Quincy Jones โปรดิวเซอร์และนักเรียบเรียงดนตรีผู้ผ่านทั้งแจ๊ซ โซล ฟังก์ ดนตรีภาพยนตร์ และป๊อปมาอย่างโชกโชน Quincy เป็นผู้ใหญ่ที่ดูเหมือนรู้ว่าควรใส่อะไรลงในเพลง และที่สำคัญไม่แพ้กันคือรู้ว่าควรเอาอะไรออก

ทั้งคู่ร่วมกันสร้าง Off the Wall ในปี 1979 อัลบั้มที่ทำให้ Michael หลุดจากภาพเด็กน้อยแห่ง Motown อย่างเด็ดขาด “Don’t Stop ’Til You Get Enough” เปิดด้วยเสียงพูดเบา ๆ ราวกับคนขี้อายกำลังขออนุญาตเต้น ก่อนเพลงจะระเบิดเป็นดิสโก้ ฟังก์ และเสียงร้องแหลมที่เหมือนความสุขถูกอัดด้วยแรงดันสูง ส่วน “Rock with You” ทำให้การเชิญใครสักคนเต้นรำดูเป็นเรื่องหรูหรากว่าความเป็นจริง ซึ่งมักประกอบด้วยพื้นเหนียว เครื่องดื่มหก และคนแปลกหน้าที่เหยียบรองเท้าคุณ

Off the Wall ขายมหาศาลและได้รับคำชม แต่ Michael รู้สึกว่ามันควรได้รับการยอมรับมากกว่านั้น ความไม่พอใจของคนทั่วไปมักนำไปสู่การบ่นกับเพื่อนหรือเขียนข้อความยาวเกินไปในอินเทอร์เน็ต แต่ความไม่พอใจของ Michael Jackson นำไปสู่ Thriller

อัลบั้มนี้ออกในปี 1982 และกลายเป็นวัตถุทางวัฒนธรรมมากกว่าแผ่นเสียง มันรวมป๊อป อาร์แอนด์บี ฟังก์ ร็อก และเพลงที่มี Vincent Price หัวเราะอย่างชั่วร้ายไว้ในชุดเดียว Quincy Jones และ Michael ตั้งใจสร้างอัลบั้มที่ทุกเพลงควรเป็นเพลงเด่น ซึ่งฟังดูเหมือนแผนของคนที่ไม่เข้าใจคำว่า “เพลงรอง” หรือไม่ก็เข้าใจดีแต่ไม่ยอมรับว่ามันควรมีอยู่

“Wanna Be Startin’ Somethin’” เต็มไปด้วยพลังประสาท “Human Nature” ล่องลอยเหมือนเมืองใหญ่ในยามค่ำคืน “Beat It” พา Eddie Van Halen เข้ามาโซโลกีตาร์จนกำแพงระหว่างร็อกกับอาร์แอนด์บีดูไร้สาระ ส่วน “Billie Jean” ใช้เสียงเบสไม่กี่โน้ตสร้างความระแวงได้มากกว่านวนิยายสืบสวนหลายเล่ม

จากนั้นมี “Thriller” เพลงที่ประกาศตั้งแต่ชื่อว่าไม่ได้ตั้งใจเป็นเพียงเพลงธรรมดา Michael และผู้กำกับ John Landis สร้างมิวสิกวิดีโอขนาดยาวที่มีบทสนทนา การแต่งหน้าแบบหนังสยองขวัญ ซอมบี้ และการเต้นหมู่ซึ่งทำให้คนตายดูมีวินัยด้านการซ้อมมากกว่าคนเป็นทั่วไป วิดีโอนี้เปลี่ยนเพลงให้กลายเป็นเหตุการณ์ ผู้ชมไม่เพียงฟัง แต่เฝ้ารอการออกอากาศ จดจำท่าเต้น ซื้อเสื้อแจ็กเก็ต และพยายามเลียนแบบซอมบี้ในงานเลี้ยงครอบครัว

Thriller ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นอัลบั้มขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ ยอดจำหน่ายทั่วโลกถูกประเมินไว้มากกว่า 66 ล้านชุด และในงาน Grammy ปี 1984 Michael ชนะถึงแปดรางวัลในคืนเดียว เป็นคืนที่เขาต้องเดินขึ้นลงเวทีบ่อยเสียจนถ้ารางวัลมีบริการส่งถึงโต๊ะ คงช่วยประหยัดเวลาได้มาก

ความสำเร็จของเขายังช่วยผลักประตูของ MTV ให้เปิดกว้างขึ้นสำหรับศิลปินผิวดำ ในยุคที่ช่องประกาศตัวว่าเป็นโทรทัศน์ดนตรี แต่กลับมีภาพศิลปินผิวดำไม่มากนัก “Billie Jean” และ “Beat It” กลายเป็นวิดีโอที่ผู้ชมไม่อาจเพิกเฉยได้ ต่อให้ผู้บริหารมีเหตุผลทางการตลาดมากเพียงใด ตัวเลขผู้ชมก็เป็นภาษาที่ทุกบริษัทเข้าใจตรงกันอย่างน่าอัศจรรย์

หลังจาก Thriller ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า Michael จะทำอัลบั้มดีอีกหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าเขาจะทำอะไรต่อจากอัลบั้มซึ่งแทบทุกบ้านบนโลกมีอยู่แล้ว คุณสามารถปีนขึ้นยอดเขาได้ แต่เมื่อขึ้นถึงยอด ผู้คนมักถามทันทีว่า “แล้วลูกต่อไปล่ะ”

คำตอบคือ Bad ในปี 1987 ภาพลักษณ์ของ Michael เปลี่ยนจากชายหนุ่มอ่อนโยนในชุดสูทเป็นบุคคลที่เต็มไปด้วยหัวเข็มขัด หนังสีดำ และสีหน้าซึ่งบอกว่าเขาอาจเพิ่งได้รับข่าวว่ามีใครลืมซ้อมท่าเต้น “Bad,” “The Way You Make Me Feel,” “Man in the Mirror,” “Dirty Diana” และ “Smooth Criminal” แสดงให้เห็นทั้งความแข็งกร้าว ความโรแมนติก ความทะเยอทะยานทางศีลธรรม และความหลงใหลในอาชญากรรมที่มีท่าเต้นยอดเยี่ยม

Bad กลายเป็นอัลบั้มแรกที่มีเพลงขึ้นอันดับหนึ่งบน Billboard Hot 100 ถึงห้าเพลง ส่วน Bad World Tour ทำให้ Michael เป็นศิลปินสนามกีฬาเต็มรูปแบบ เขาไม่ได้เพียงขึ้นเวทีเพื่อร้องเพลง แต่สร้างโลกชั่วคราวที่มีแสง ระเบิด ควัน เครื่องแต่งกาย และช่วงเวลาที่เขายืนนิ่งอยู่นานหลายนาที ขณะที่ผู้ชมกรีดร้อง ร้องไห้ หรือเป็นลม การยืนนิ่งแล้วทำให้คนอื่นหมดสติเป็นความสามารถที่ศิลปินส่วนใหญ่ไม่มี แม้แต่ตอนเล่นเพลงดังที่สุดของตน

ในทศวรรษ 1990 เขายังคงสร้างผลงานสำคัญ Dangerous ในปี 1991 รับอิทธิพลจาก new jack swing และจังหวะฮิปฮอป มีทั้ง “Black or White,” “Remember the Time,” “Jam” และ “Heal the World” ด้านหนึ่ง Michael พยายามสร้างเพลงเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวของมนุษยชาติ อีกด้านหนึ่ง โลกใช้เวลามหาศาลถกเถียงเรื่องใบหน้า เสื้อผ้า พฤติกรรม และชีวิตส่วนตัวของเขา ราวกับมนุษยชาติเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างน้อยในเรื่องการนินทาคนดัง

HIStory ในปี 1995 รวมเพลงฮิตเก่ากับเพลงใหม่ที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความหวาดระแวง และการตอบโต้สื่อ “Scream” ซึ่งร้องร่วมกับ Janet Jackson ใช้เสียงอุตสาหกรรมรุนแรงจนฟังเหมือนพี่น้องสองคนติดอยู่ในยานอวกาศราคาแพงและกำลังเบื่อหน่ายโลก ส่วน “They Don’t Care About Us” เป็นหนึ่งในบทเพลงประท้วงที่ตรงและดุดันที่สุดของเขา

ยิ่งชื่อเสียงขยายใหญ่ ชีวิตส่วนตัวของ Michael ยิ่งหดเล็กลง เขามีบ้านขนาดมหึมา แต่พื้นที่ซึ่งสามารถอยู่โดยไม่ถูกมองกลับแทบไม่มี เขาเป็นโรค vitiligo ซึ่งทำให้เม็ดสีผิวสูญเสียเป็นหย่อม ๆ และกล่าวว่าใช้การแต่งหน้าเพื่อทำให้สีผิวสม่ำเสมอ เขายังเผชิญความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บและอุบัติเหตุระหว่างทำงาน รวมถึงเหตุการณ์ถ่ายโฆษณา Pepsi ในปี 1984 ที่ประกายไฟทำให้เส้นผมและหนังศีรษะของเขาไหม้

อาการเจ็บปวด การนอนไม่หลับ ความกดดันจากการแสดง และการเข้าถึงยารักษาโรคกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ Michael ผู้ควบคุมทุกจังหวะบนเวทีได้อย่างสมบูรณ์ กลับควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายและเรื่องเล่าเกี่ยวกับตัวเองได้น้อยลงทุกที

ข้อถกเถียงร้ายแรงที่สุดคือข้อกล่าวหาล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ในปี 1993 มีการกล่าวหาและคดีแพ่งซึ่งจบด้วยการตกลงยอมความ โดยไม่มีคำตัดสินความผิดในศาลอาญา ต่อมาในปี 2005 Michael ถูกดำเนินคดีอาญาใน California และคณะลูกขุนตัดสินให้พ้นผิดทุกข้อหา

อย่างไรก็ตาม ประเด็นดังกล่าวไม่ได้สิ้นสุดลงพร้อมคำตัดสิน ผู้กล่าวหาบางรายยังคงบอกเล่าประสบการณ์ของตนหลัง Michael เสียชีวิต โดยเฉพาะในสารคดี Leaving Neverland ปี 2019 ขณะที่ครอบครัว ผู้ดูแลมรดก และผู้สนับสนุนของเขาปฏิเสธข้อกล่าวหาอย่างหนักแน่น

เรื่องนี้จึงไม่อาจสรุปด้วยประโยคสะดวก ๆ เพียงประโยคเดียว ข้อเท็จจริงทางกฎหมายมีหลายส่วน มีทั้งข้อกล่าวหา การยอมความทางแพ่ง การดำเนินคดีอาญา และคำตัดสินให้พ้นผิด ขณะเดียวกันยังมีคำให้การ ความทรงจำ และความคิดเห็นสาธารณะที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง การพูดถึง Michael Jackson อย่างซื่อตรงจึงต้องยอมรับความไม่สบายใจนี้ ไม่ใช่ลบข้อกล่าวหาออกจากเรื่องเพื่อรักษาความงามของเพลง และไม่ใช่ลบผลงานทั้งหมดออกเพื่อให้การตัดสินคนคนหนึ่งง่ายขึ้น

ในปี 2009 Michael เตรียมกลับขึ้นเวทีด้วยคอนเสิร์ตชุด This Is It ที่กรุงลอนดอน ภาพการซ้อมเผยให้เห็นชายวัยห้าสิบซึ่งร่างกายดูบอบบาง แต่ยังได้ยินรายละเอียดในดนตรีทุกชั้น เขาหยุดวงเพื่อแก้จังหวะ ขอให้เสียงบางชิ้นเบาลง สาธิตท่าเต้น และกล่าวกับทีมงานอย่างสุภาพว่าเขาทำทั้งหมดนี้ “ด้วยความรัก” นั่นคือ Michael แบบที่เพื่อนร่วมงานคุ้นเคย—อ่อนโยน พิถีพิถัน และไม่มีวันยอมให้เสียงเบสเดินผิดทาง

แต่วันที่ 25 มิถุนายน 2009 เขาเสียชีวิตที่ Los Angeles ขณะอายุห้าสิบปี สาเหตุเกี่ยวข้องกับพิษเฉียบพลันจากยา propofol ร่วมกับยากดประสาทชนิดอื่น Dr. Conrad Murray แพทย์ส่วนตัวของเขา ซึ่งให้ propofol เพื่อช่วยให้เขานอนหลับ ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นเสียชีวิต

ยาที่ควรใช้ในสภาพแวดล้อมทางการแพทย์กลายเป็นเครื่องมือช่วยให้ชายผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในโลกหลับบนเตียงของตัวเอง เรื่องนี้น่าเศร้าตรงที่มันฟังดูฟุ่มเฟือยและโดดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน เขามีทรัพยากรแทบทุกอย่างที่เงินซื้อได้ แต่สิ่งที่ต้องการในคืนนั้นเป็นเพียงการนอนหลับ และแม้แต่สิ่งธรรมดาที่สุดนี้ก็กลายเป็นอันตรายถึงชีวิต

หลังการเสียชีวิต Michael ไม่ได้หายไป เขายังคงปรากฏในภาพยนตร์คอนเสิร์ต This Is It อัลบั้มหลังเสียชีวิตอย่าง Michael และ Xscape งานครบรอบ Thriller 40 ละครเวที MJ the Musical และโครงการภาพยนตร์ชีวประวัติชื่อ Michael อุตสาหกรรมบันเทิงมีความสามารถพิเศษในการทำให้คนตายยังคงมีตารางงานแน่นกว่าคนเป็น

เพลงของเขายังเล่นอยู่ในงานแต่ง งานเลี้ยง สนามกีฬา ห้องซ้อมเต้น และโทรศัพท์ของเด็กที่เกิดหลังเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ศิลปินรุ่นต่อมาศึกษาวิธีร้อง การใช้จังหวะ การสร้างภาพลักษณ์ และการเปลี่ยนมิวสิกวิดีโอให้เป็นส่วนหนึ่งของตัวเพลง หลายคนอาจไม่แต่งตัวเหมือน Michael หรือเต้นเหมือนเขาโดยตรง แต่แทบทุกคนทำงานอยู่ในโลกที่เขาช่วยสร้าง

Michael Jackson จึงเป็นมากกว่านักร้องผู้ขายแผ่นเสียงจำนวนมหาศาล เขาเป็นเด็กอัจฉริยะที่ถูกฝึกให้สมบูรณ์แบบก่อนจะมีโอกาสรู้ว่าตนเองเป็นใคร เป็นนักเต้นที่ทำให้ร่างกายดูเหมือนไม่อยู่ภายใต้กฎฟิสิกส์ เป็นนักร้องที่เปลี่ยนเสียงสะอึก ลมหายใจ และเสียงอุทานให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวะ และเป็นศิลปินที่เข้าใจว่าป๊อปไม่ได้มีเพียงเสียงเพลง แต่รวมถึงทรงผม เสื้อผ้า แสงเงา ท่าทาง ข่าวลือ และวินาทีที่คนดูอ้าปากค้างพร้อมกัน

เขายังเป็นมนุษย์ผู้ได้รับบาดเจ็บจากระบบเดียวกับที่ทำให้เขายิ่งใหญ่ ชื่อเสียงมอบอำนาจมหาศาลแก่เขา แต่ก็ทำให้ชีวิตส่วนตัวกลายเป็นทรัพย์สินสาธารณะ ร่างกาย ใบหน้า บ้าน ลูก ๆ ความสัมพันธ์ ความเจ็บป่วย และข้อกล่าวหาต่าง ๆ ถูกนำออกมาตรวจสอบราวกับทุกคนซื้อบัตรเข้าชมไว้แล้ว

บางคนมอง Michael และเห็นอัจฉริยะ บางคนเห็นโศกนาฏกรรม บางคนเห็นบุคคลซึ่งไม่อาจแยกออกจากข้อกล่าวหาร้ายแรง และอีกหลายคนมองเห็นทั้งหมดพร้อมกัน นั่นอาจเป็นวิธีที่ซื่อตรงที่สุดในการจดจำเขา เพราะชีวิตจริงไม่เคยจัดวางแสงและเงาให้แยกจากกันเรียบร้อยเหมือนเวทีคอนเสิร์ต

บนเวที Michael รู้เสมอว่าแสงควรส่องลงตรงไหน ส่วนในชีวิตจริง แสงส่องใส่เขาทุกด้านจนแทบไม่มีที่ให้หลบ เขาจึงทิ้งไว้ทั้งผลงานซึ่งเปลี่ยนวัฒนธรรมป๊อป บาดแผลที่ยังถกเถียงกัน และภาพชายในหมวกดำที่กำลังเลื่อนถอยหลังอย่างไร้แรงเสียดทาน

ท่านั้นดูเหมือนเขากำลังหนีจากบางสิ่ง ทั้งที่สายตายังหันไปข้างหน้า

และบางที นั่นอาจเป็นภาพสรุปชีวิตของ Michael Jackson ได้ดีที่สุด