LAST RITES
บทนำ
คนชอบถามผมว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปทำทุกอย่างใหม่ได้อีกครั้ง โดยที่รู้ทุกอย่างอย่างที่รู้ตอนนี้ ผมจะเปลี่ยนอะไรไหม?
ผมก็ตอบว่า “เปลี่ยนเหี้ยอะไรล่ะ ไม่เปลี่ยนหรอก”
ถ้าผมใช้ชีวิตแบบไม่แตะเหล้าไม่แตะยา ผมก็คงไม่ใช่ Ozzy
ถ้าผมทำแต่เรื่องปกติธรรมดา ใช้ชีวิตอย่างคนมีเหตุมีผล ผมก็คงไม่ใช่ Ozzy เหมือนกัน
คือเออ… เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมแม่งก็เละเทะจริง ๆ นั่นแหละ
แต่พอคุณอายุเข้าหลักเจ็ดสิบ คุณไม่ได้ป่วยแค่เป็นหวัดหรือข้อเท้าแพลงแล้ว ใช่ไหม? มันจะมาเป็นเรื่องใหญ่ ๆ ทั้งนั้น แล้วถ้าคุณเคยใช้ชีวิตแบบที่ผมใช้มา เรื่องใหญ่ของคุณก็คือ เรื่องใหญ่ยกกำลังสอง
ฟังนะ ถ้าทุกอย่างมันจบลงพรุ่งนี้ ผมก็ไม่มีอะไรจะบ่นแล้วล่ะ
ผมเดินทางมาแล้วทั่วโลก เห็นอะไรมาเยอะ เจอผู้คนที่น่าทึ่งมากมาย—กษัตริย์ชาร์ลส์, ควีนเอลิซาเบธ, ประธานาธิบดี, นักแสดง, คนดัง แล้วก็แฟนเพลงสุดยอดอีกไม่รู้เท่าไหร่
ผมทำเรื่องดีมาก็เยอะ
ทำเรื่องเลวมาก็ไม่น้อย
แต่ตอนนี้น่ะ ผมยังไม่พร้อมจะไปไหนทั้งนั้น
ผมสูญเสียอะไรไปเยอะก็จริง แต่สมองผมยังพอเหลืออยู่บ้าง… หรืออย่างน้อยก็เท่าที่มันเคยมีอยู่แต่แรกนั่นแหละ
การยังมีชีวิตอยู่นี่มันดีนะ
ผมชอบมัน
ผมอยากอยู่ตรงนี้กับครอบครัวของผม
และยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้ ผมแค่ดีใจที่ในที่สุดผมได้กลับมายังสถานที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง—
Aston, Birmingham
ปี 2003 ตอนนั้นคนรู้จักผมจากการโผล่อยู่ในทีวีมากกว่าจะจำได้ว่าผมเป็นนักร้องเสียอีก ผมประสบอุบัติเหตุขี่รถควอดไบค์ในทุ่งด้านหลังบ้านที่ Buckinghamshire ประเทศอังกฤษ
รถพลิกคว่ำ แล้วทั้งคันก็ตกลงมาทับผม
คอหัก
ซี่โครงหักแปดซี่
ปอดทะลุ
แล้วหลอดเลือดแดงที่ไปเลี้ยงแขนซ้ายก็ฉีกขาด
ผมโคม่าอยู่แปดวัน
สุดท้ายก็ได้ NHS เจ้าเก่าของอังกฤษนี่แหละที่ประกอบร่างผมกลับขึ้นมาใหม่—เปลี่ยนไอ้หมอนักร้องเพลง “Iron Man” ให้กลายเป็น มนุษย์เหล็กจริง ๆ เพราะทั้งหัวไหล่และกระดูกสันหลังของผมถูกยึดเอาไว้ด้วยแผ่นโลหะ แท่งโลหะ และสกรู
หลังจากนั้นอีกสิบหกปี ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านเครื่องตรวจโลหะในสนามบินแล้วมันร้องขึ้นมา ผมอดยิ้มไม่ได้…
เพราะมันทำให้ผมนึกว่า
กูโกงความตายมาได้อีกแล้ว
แต่ความจริงคือ—
คุณไม่มีวันโกงความตายได้หรอก
ไม่จริง ๆ
มันจดบัญชีเอาไว้ตลอด
แล้วไม่ช้าก็เร็ว
มันจะกลับมาเรียกเก็บหนี้ก้อนสุดท้ายจากคุณ
หนังสือเล่มนี้คือเรื่องราวของวันที่มันกลับมาเรียกเก็บหนี้จากผม
…
แต่ขอสปอยล์ไว้ก่อนนะ
ผมบอกมันให้ไปตายห่าซะ
ผมยังไม่ว่าง
No comments:
Post a Comment