Sunday, 20 September 2015

Rattle That Lock


ถอดโซ่ตรวนแห่งความเป็นพิงค์ ฟลอยด์

David Gilmour | Rattle That Lock ****
Release: กันยายน 2558
Producers: David Gilmour, Phil Manzanera
Genre: Rock, Blues, Jazz

tracklist
“5 A.M.”
“Rattle That Lock”
“Faces of Stones”
“A Boat Lies Waiting”
“Dancing Right in Front of Me”
“In Any Tongue”
“Beauty”
“The Girl in the Yellow Dress”
“Today”
“And Then …”

David Gilmour อดีตมือกีต้าร์, นักร้องนำ, นักแต่งเพลงของวงโปรเกรสซีพร็อค Pink Floyd กับงานอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 4 ของเขา “Rattle That Lock” ที่ทิ้งช่วงห่างจากอัลบั้มก่อน “On An Island” เก้าปี ภาพปกดูเหมือนจะมีความเกี่ยวเนื่อง ยึดโยงถึงกัน ด้วยฝูงนกเหล่านั้น

ก่อนหน้าที่จะมีข่าวการออกอัลบั้มใหม่นี้ไม่นาน เดวิดออกมาประกาศว่า อัลบั้ม “The Endless River” ของ Pink Floyd ที่ออกมาเมื่อปี 2014 เป็นอัลบั้มสุดท้ายของวงแล้ว จะไม่มีการออกงานใหม่ใดๆออกมาในนามของ Pink Floyd แล้ว นัยหนึ่ง นั่นคือการประกาศว่าเขากำลังจะมีงานใหม่ตามออกมานะ-ได้โปรดลืม Pink Floyd ได้แล้ว งาน Endless River ไม่ได้สร้างความประทับใจแก่แฟนๆและนักวิจารณ์เท่าที่ควร ด้วยความที่มันเป็นงานที่เป็นเพลงบรรเลงเชื่องช้าชวนง่วงอย่างหนักเกือบทั้งอัลบั้ม แต่เมื่อมองในแง่ที่ว่าเขาต้องการให้มันเป็นการทริบิวต์ให้มือคีย์บอร์ด Rick Wright ผู้ล่วงลับและยังมีเสียงดนตรีจากฝีมือของเขาอันหลงเหลือมาจากเซสชั่นเก่าๆสมัยทำอัลบั้ม The Division Bell (1994) นำมาใช้ใน Endless River นี้ด้วย—ก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมงานจึงออกมาอย่างนั้น

ถ้าเดวิดจะแบ่งปันเพลงดีๆที่อยู่ใน Rattle That Lock มาใส่ใน The Endless River ก็คงจะได้ และมันน่าจะเป็นอัลบั้มที่มีความเป็น ‘Pink Floyd’ มากกว่านั้น แต่ทำไมเขาถึงไม่ทำ? ผมก็ไม่ได้ไปถามเดวิด แต่คิดเอาเองได้หลายอย่าง ถ้ามองในแง่ร้ายที่สุด เขาอาจจะคิดว่าชื่อของ Pink Floyd ขายได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเอาเพลงดีๆส่วนตัวไปแบ่งปันให้ หรือเขาอาจจะคิดว่านั่นคือ Pink Floyd ที่ต้องมีการร่วมแรงร่วมใจของคนสามคน (แน่นอนว่าตอนนี้ Roger Waters ไม่เกี่ยวแล้ว) ที่ไม่ควรเอางานที่เป็นจากสมองของเขาล้วนๆมาปะปน

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผลออกมากลายเป็นว่า Rattle That Lock เป็นงานที่ชีวิตชีวา น่าฟังกว่า Endless River เป็นไหนๆ และแม้มันจะไม่ Pink Floyd จ๋า แต่มันก็เป็นงานที่แฟน Pink Floyd น่าจะมีความสุขในการฟังมากกว่า ผมยกให้มันเป็นงานของเดวิดที่ดีที่สุดนับจากที่ Roger Waters เดินออกจากวงไปหลังจาก The Final Cut ทีเดียว

ด้วยวัย 69 ปี ดูเหมือนอายุยังไม่ส่งผลอะไรกับฝีมือกีต้าร์และเสียงร้องทุ้มนุ่มของเดวิด ใครที่รักใคร่การโซโล่เสียงอ้วนใหญ่ลากยาวเอื้อนอลังการของเขาไม่มีทางผิดหวังกับการฟัง Rattle That Lock เพราะมันมีสิ่งเหล่านี้ให้คุณฟังพอสมควรเลยทีเดียว  ด้านการเขียนเนื้อเพลงเดวิดก็ดูจะยอมรับกลายๆว่าไม่ใช่ของถนัดของเขา Polly Samson ภรรยาของเดวิดเข้ามามีส่วนร่วมตรงนี้ตั้งแต่ปี 1994แล้ว แต่ได้โปรดอย่าเอาไปเปรียบเทียบกับงานเขียนของ Roger Waters ล่ะ!

มีเพลงบรรเลง 3 เพลงเท่านั้นในชุดนี้ และมันก็เป็นเพลงบรรเลงที่เข้มข้นไม่ได้เรื่อยเปื่อยเป็น new age ชวนบรรทมอย่างใน Endless River (รู้สึกผมจะติติงมันมากเกินไปแล้ว) เริ่มจาก 5 A.M. อันเป็นเพลงเปิดอัลบั้ม ที่แฟน Pink Floyd พันธุ์แท้จะต้องทักทันทีว่า อ้าว เดวิดตื่นสายกว่าโรเจอร์ครึ่งชั่วโมงนี่ (คำตอบอยู่ในอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของโรเจอร์-The Pros And Cons of Hitchhiking)  Beauty และ And Then… เป็นอีกสองเพลงบรรเลงที่เหลือที่อยู่ตรงกลางและปิดท้ายอัลบั้ม แน่นอนว่าทุกเพลงมีเสียงกีต้าร์ของเดวิดเป็นพระเอกและสีสันของดนตรีสวยงามน่าฟัง ที่ผมจะไม่บรรยายอะไรให้เป็นการรบกวนจินตนาการของท่าน (ทั้งสามแทร็คมันชวนปลดปล่อยความคิดไปกับมันจริงๆ)

เมื่อเทียบกับ On An Island งานเดี่ยวชุดก่อนของเดวิดเมื่อเก้าปีที่แล้ว Rattle That Lock ฟังดูผ่อนคลายและสนุกกับการทำดนตรีมากขึ้น การได้ Phil Manzanera (อดีต Roxy Music) มาช่วยโปรดิวซ์น่าจะทำให้ได้ความคมและกระชับของดนตรียิ่งกว่าเดิม แขกรับเชิญคนดังมีมากมาย และเลือกสรรมาได้อย่างเหมาะเจาะ อาทิ Graham Nash และ David Crosby ที่มามอบเสียงประสานจากสวรรค์ของเขาให้ในเพลง A Boat Lies Waiting (เพลงที่เดวิดประพันธ์เพื่ออุทิศให้ริค ไรท์อีกครั้ง แสดงว่าเขารักเพื่อนคนนี้มากมายจริงๆ) ต้องยอมรับว่าเพลงนี้บันทึกเสียงร้องของทั้งสามออกมาได้น่าอัศจรรย์มากๆจนอยากฟังแบบเซอร์ราวนด์ขึ้นมาเลย  พอเดวิดจะทำเพลงออกบลูส์-แจ๊ซหน่อยอย่างในเพลง The Girl In The Yellow Dress เขาก็เรียก Jools Holland มาเล่นเปียโน และ Robert Wyatt มาเป่าคอร์เน็ตให้ (เพลงนี้คงทำให้คนฟังแปลกใจ เพราะไม่เคยได้ยินเดวิดเล่นดนตรีแนวนี้มาก่อน แต่น่าฟังทีเดียวล่ะครับ มิตรสหายท่านหนึ่งเสนอว่าไหนๆก็ทำมาขนาดนี้แล้ว น่าจะให้ไมเคิล บลูเบลมาร้องร่วมเสียเลย!) Andy Newmark (กลอง) และ Roger Eno (คีย์บอร์ด) ก็มาร่วมวงด้วยในหลายแทร็ค ที่ทำให้เพลงดูหนักแน่นและหรูหรามากก็คือสกอร์ออเคสตร้าฝีมือคุณ Zbigniew Preisner  นักเขียนเพลงประกอบหนังชาวโปแลนด์, แม้ว่ามันจะไม่ได้ถูกใช้อย่างเด่นชัดนักก็ตาม

ถ้าไม่นับ Rattle That Lock และ Today สองซิงเกิ้ลแรกที่มีจังหวะคึกคักและฟังกี้เล็กน้อย (คิดถึงเพลงเก่าๆของ Pink Floyd อย่าง Money หรือ Have A Cigar) ที่เหลือก็เป็นเพลงช้าค่อยๆปูอารมณ์ทีละชั้นในแบบถนัดของ Pink Floyd โดดเด่นที่สุดคือ In Any Tongue เพลงต่อต้านสงครามและความรุนแรงที่มีท่อนฮุคด้านความหมายว่า... ไม่ว่าจะเป็นลิ้นของชาติใด เวลาเรียกแม่ก็ออกเสียงเหมือนๆกัน... (แล้วจะรบกันไปทำไม) เป็น epic ในแนวเดียวกับ Comfortably Numb เมื่อมองในแง่ดนตรี แต่ก็ยังไม่เลิศเท่าเพลงนั้นหรอกครับ ส่วน Dancing Right In Front Of Me เป็นเพลงวอลซ์ที่ค่อยๆแต่งตัวทีละนิดจนกลายเป็นร็อคบัลลาดที่น่าสนใจมาก ฝีมือจริงๆ

ใน deluxe edition จะมีมิกซ์ต่างๆของเพลง Rattle That Lock มาให้อีกสามแบบ (extended version ฟังโซโล่กีต้าร์จุใจ และมิกซ์ของ Youth ฟังแล้วต้องยิ้ม ว่าเดวิดนี่นะ ทำเพลงแดนซ์) และ orchestral version ของเพลง “สาวเสื้อเหลือง” และยังมี 5.1 mix ของทั้งอัลบั้มอีกด้วย (ในบลูเรย์หรือดีวีดี) รวมทั้งของแถมอีกเพียบ

ในฐานะของแฟนเพลงคนหนึ่งที่ฟังเสียงร้องและเสียงกีต้าร์ของเดวิด กิลมอร์มาตั้งแต่ยุค The Wall (ก่อนจะย้อนกลับไปฟังทั้งหมด) และตามงานของเขามาตลอดด้วยความใกล้ชิดพอสมควร Rattle That Lock เป็นงานที่ทำให้ผมอยากเดินเข้าไปจับมือกับเขา แล้วบอกเดวิดว่า มันน่าฟังจริงๆสมกับที่รอคอย แต่ความจริงผมไม่ได้คอยหรอก.....




Sunday, 19 July 2015

Communion

Years & Years : Communion ***1/2
Released : July 2015
Genre: Electric Pop, House, Electronica, Nu-disco
Producers:  Years & Years, Andy Smith, Mark Ralph, Two Inch Punch และ Mike Spencer

   Ellie Goulding, Jessie J, Haim, Adele, Sam Smith, Michael Kiwanuka…. ศิลปินเหล่านี้ได้รับการ”เก็ง”จาก BBC  Sound of… (ใส่ชื่อปี) ว่าเป็นดาวรุ่งที่น่าจับตามองที่สุดในวงการดนตรีอังกฤษในหลายปีที่ผ่านมา ก่อนที่พวกเขาจะออกอัลบั้มเต็มกันจริงๆ และต้องยอมรับว่าการเก็งของ BBC นั้นไม่ค่อยจะพลาด (เป็นไปได้สองทางคือนอกจากแม่นแล้ว ก็อาจจะเป็นได้ว่าศิลปินนั้นดังจากแรงดันของ BBC เอง) แต่ในแง่คุณภาพงานที่ไม่ต้องอ้างอิงความโด่งดังหรือยอดขาย...มันก็เป๊ะจริงๆล่ะ ผมเคยเขียนถึง Haim ไปแล้วเมื่อราวสองปีก่อน ส่วน Sam Smith ก็สร้างความประทับใจเหลือหลายในเสียงร้องของเขาในแบบที่หายากเหลือแสนในเพลงป๊อบ มาปีนี้ต้องบอกว่า Years & Years นี่ก็”โดน”อีกแล้วครับ

   สามหนุ่มน้อยลอนดอนเนอร์ Years & Years ได้รับอิทธิพลจากดนตรีอีเล็คโทรนิคอย่าง Flying Lotus, Disclosure, Radiohead ยุคหลัง, La Roux, Diplo และ Jai Paul แต่สิ่งที่ YY มีในสิ่งที่วงต่างๆที่เอ่ยมาไม่มีหรือมี่ไม่มากเท่าก็คือ pop sense และเสียงร้องอันโดดเด่นของ Olly Alexander ที่มีอะไรบางอย่างชวนให้ระลึกถึง Michael Jackson และ Sam Smith

   พวกเขาไม่ใช่วงหน้าใหม่ แต่ฟอร์มวงกันมาเมื่อครึ่งทศวรรษที่แล้ว มือเบส Mikey Goldsworthy ได้พบกับมือซินธ์ Emre Turkmen ทาง social media ในลอนดอน หลังจากนั้นไม่นาน Mikey มีโอกาสได้ยิน Olly ร้องเพลงขณะอาบน้ำ (ได้ยังไง?) จึงชวนเขาเข้าวงทันที ยังมีสมาชิกในยุคแรกอีกสองคนคือ Noel Leeman และ Olivier Subria แต่ปัจจุบันพวกเขาเหลือแค่ทริโอสามคน

   Years & Years ปล่อยซิงเกิ้ลแรก ‘I Wish I Knew’ มาตั้งแต่ปี 2012  ตามด้วย ‘Traps’ ในเดือนกันยายนปีถัดมา ปี2014 พวกเขาส่งออกมาอีก 3 ซิงเกิ้ลคือ ‘Real’, ‘Take Shelter’ และ ‘Desire’ เพลงหลังนี่ขึ้นไปได้ถึงอันดับ 22 ในชาร์ตอังกฤษ พวกเขาได้รับรางวัล BBC  sound of 2015 ตั้งแต่ต้นปีนี้ และแม้จะเป็นใบเบิกทางให้ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ในอีกด้านนึงมันก็เป็นหอกแห่งความกดดันที่คอยทิ่มแทงพวกเขาระหว่างการทำงานอัลบั้มชุดแรก ‘Communion’ นี้

   แต่ถ้า Olly, Mikey และ Emre จะมีความเครียดหรือกดดันใดๆในการทำเพลงชุดนี้ พวกเขาก็ไม่ได้แสดงมันออกมาเลย และซิงเกิ้ล ‘King’ ของพวกเขาที่ออกมาในเดือนมีนาคมก็ก้าวขึ้นสู่อันดับ1ในอังกฤษ เช่นเดียวกับ LP Communion นี้ที่ขึ้นถึงจุดสูงสุดเช่นกันในสัปดาห์แรกที่มันวางตลาดในวันที่ 10 กรกฎาคมที่ผ่านมา

   ผมฟัง ‘Communion’ จากการสตรีมมิ่งผ่าน application TIDAL ที่มีให้เลือกทั้ง deluxe edition และแบบธรรมดา แน่นอนว่าผมต้องฟังแบบแรกที่มีเพลงมากกว่าสี่เพลง รวม17แทร็คที่ความยาวหนึ่งชั่วโมงนิดๆ มันเป็นการเดินทางผ่านแนวดนตรีโอลด์สคูลแดนซ์มิวสิคแบบยุค 90’s แต่ใช้เทคนิคบันทึกเสียงแบบยุคปัจจุบัน อันมีเอกลักษณ์คือการอัดเสียงคอรัสได้สว่างไสวและใหญ่โตเกินจริงและภาพรวมฟังสบายไม่อึดอัดเสียดหู เสียงร้องของ Olly คือพระเอกตลอดงาน เขาเป็นคนมีเสียงค่อนข้างเล็กพลิ้วเหมือนไมเคิล แจ็คสันวัยหนุ่ม (รวมทั้งวิธีการร้องด้วย ฟังได้ชัดเจนมากในเพลง ‘Without’) และเปี่ยมไปด้วยอารมณ์แบบ extreme เมื่อถึงช่วงที่ต้องการความdramatic ของบทเพลง นอกจาก ‘Eyes Shut’ ที่สุ้มเสียงเหมือนเพลงของ Sam Smith จนน่าประหลาดใจ

    แทร็คอื่นๆค่อนข้างจะไปในทางเดียวกันคือเป็นดนตรีอีเล็คโทรนิคแดนซ์ป๊อบจังหวะปานกลางที่เต็มไปด้วยลูกเล่นลูกชนแต่เนื้อเพลงและเสียงร้องแฝงความเศร้าลึกอยู่แทบจะตลอด เพลงเด่นๆนอกจากซิงเกิ้ลที่ปล่อยมาก่อนหน้านี้แล้วอย่าง Shine, King, Take Shelter และ Desire แล้วก็มี Real, Worship และ Ties ที่ผมยกให้เป็นแทร็คที่ดีที่สุดในอัลบั้ม เพลงแถม King (acoustic) จะเป็นบทพิสูจน์ว่าถ้าถอดเครื่องเคราอีเล็คโทรนิคส์ทั้งหลาย เหลือแต่เสียงร้องของ Olly และเปียโนของ Mikey แล้วเพลงของพวกเขาจะยังน่าฟังแค่ไหน และยังมี ‘I Want To Love’ ที่อาจจะออกแนวบับเบิ้ลกัมแบบวง Aqua ไปหน่อยเลยถูกลดเกรดลงมาเป็นเพลงแถม แต่ผมชอบมากแฮะ ส่วนมากเพลงแถมใน deluxe edition พวกนี้ มักจะมีเพลงที่ถูกใจมากๆสำหรับผมติดมาด้วยเสมอ ไม่รู้เป็นยังไง

   ‘Communion’ เป็นดนตรีป๊อบแดนซ์ร่วมสมัยที่ฟังได้เพลิดเพลินตลอดชุด ท่วงทำนองหลากหลายและติดหูหนึบ การใช้ซินธ์ทำได้อย่างมีรสนิยมและรสชาติ ถ้าจะมีข้อด้อยบ้างก็ตรงความคมคายของเนื้อหาที่อาจจะยังไม่บาดเท่าที่ควร และความเหมือนๆกันในแต่ละแทร็คมากไปนิด

   ก่อนหน้านี้ Olly Alexander เคยมีบทบาทในการแสดงภาพยนตร์มาบ้าง แต่จากนี้ไปคิดว่าเขาคงหาเวลาไปเล่นหนังยากแล้วล่ะ และขออวยพรให้พวกเขาทำเพลงอีเล็คทริคป๊อบดีๆต่อไปให้พวกเราฟังปีแล้วปีเล่าดุจดังชื่อวงจากนี้ไปครับ

----------------------------
หมายเหตุ

 1: อัลบั้มแนะนำถ้าคุณชอบ ‘Communion’

1. Jessica Ware ‘Tough Love’
2. Disclosure ‘Settle’
3. Radiohead ‘King of Limbs’


 2:  ในขณะที่ Years & Years ได้รางวัลอันดับ 1 จาก BBC  Sound of 2015 อันดับ 2-5 ในปีนี้คือ James Bay, Stormzy, Raury และ George The Poet

 3: ใน TIDAL มีซิงเกิ้ลต่างๆและรีมิกซ์ของวงนี้ให้ฟังกันด้วยครบครัน และแน่นอน มันเป็นการฟังแบบถูกลิขสิทธิ์ที่คุณต้องเสียค่าใช้จ่ายรายเดือนเพียงน้อยนิด และศิลปินจะได้รับเงินทุกครั้งที่คุณคลิก (tidal.com)

------------------------

Communion Deluxe CD Tracklist:
  1. Foundation
  2. Real
  3. Shine
  4. Take Shelter
  5. Worship
  6. Eyes Shut
  7. Ties
  8. King
  9. Desire
  10. Gold
  11. Without
  12. Border
  13. Memo
  14. 1977
  15. Ready For You
  16. I Want To Love
  17. King (acoustic)


Wednesday, 22 April 2015

๖ เหตุผลที่คุณไม่ควรพลาดการไปชม "โหมโรง เดอะ มิวสิคัล"



หัวค่ำวันพุธที่ ๒๒ เมษายน ๒๕๕๘ ผมได้รับเกียรติจากคุณ Jack Kanit ให้ได้มีโอกาสเข้าชมการแสดงละครเวทีมิวสิคัลเรื่องนี้ โดยได้คู่ควงในงานนี้เป็นอาจารย์ส่วนตัวของผม: พี่สมบูรณ์ งามสุริยโรจน์ แฟนพันธุ์แท้บีจีส์ และเจ้าของผลงานอมตะ "30 ปี เดอะ บีทเทิลส์" ในสตาร์พิคส์เมื่อ ๒๐ ปีก่อน

รอบนี้เป็นรอบพิเศษ ไม่มีผู้ชมที่แท้จริง (มีแต่พวกดูฟรี เอ๊ย สื่่อมวลชน และทีมงาน) เพราะเป็นคืนที่พวกเขาเล่นเพื่อถ่ายทำวิดีโอไปด้วย และถือเป็นการซ้อมใหญ่ก่อนการแสดงจริงอีกครั้งในวันที่ ๒๓ หลังจากพักไปหลายวันในช่วงสงกรานต์

คุณแจ็คถามผมกับพี่สงกรานต์ เอ๊ย สมบูรณ์ว่า มีปัญหาอะไรไหม กับการชมในเวอร์ชั่นนี้ เพราะอาจจะไม่ได้บรรยากาศจริงๆของคนดูเป็นหมื่นเป็นแสน(เวอร์แระ) และต้องรำคาญกับกล้องที่วิ่งไปวิ่งมาบ้าง แต่เราก็ไม่มีปัญหาอะไร ดีเสียอีกที่คนไม่เยอะและได้เห็นเบื้องหลังอะไรๆด้วย

พี่สมบูรณ์บอกกับคุณแจ็คก่อนว่า ไม่เป็นไรหรอก ผมดูเป็นไอเดียเฉยๆ และอย่าว่านะ ถ้าผมจะกลับก่อน

ถ้าท่านเคยดูภาพยนตร์เรื่องนี้ที่โด่งดังมากเมื่อหลายปีก่อน ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องมาดูอะไรซ้ำซาก เพราะรูปแบบของละครเพลงเวทีทำให้มันมีอะไรแตกต่างไปจากภาพยนตร์จอเงินมากมาย และยังมีเนื้อหาและการตีความที่ได้มุมมองใหม่ๆอีก

แต่แก่นของความเป็น"โหมโรง" ยังอยู่ นั่นคือความสมดุลย์ของเสรีภาพในการแสดงออก, รากของวัฒนธรรม และความทรนงในความเป็นมนุษย์

ท่านควรไปชมละครเวทีเรื่องนี้ไหม ผมคิดว่าควร และนี่คือ ๖ เหตุผลที่ผมพอจะนึกได้

๑.การแสดงของศิลปินแห่งชาติ สุประวัติ ปัทมสูต ที่รับบท "ศร ศิลปบรรเลง" หรือ "หลวงประดิษฐไพเราะ" ในวัยชรา ในวัย ๗๗ ปี ท่านรับบทนี้ได้อย่างเหมาะสมและยิ่งใหญ่ ทั้งบทพูด การร้องเพลง และการแสดงดนตรี ที่ทำให้เราเชื่อไปเลยว่ากำลังดู"ครูศร" เล่นจริงๆ ถ้าผมคิดไม่ผิด มีบางประโยคที่ท่านพูดพลาดตะกุกตะกักไปหน่อย และทีมงานด้านหลังก็คุยกันว่า คงต้องถ่ายซ่อมฉากนี้ (แอบได้ยิน) แต่ผมกลับคิดว่านั่นเป็นความผิดพลาดที่ทำให้ดูเป็นธรรมชาติของคนชราวัยนั้น และสมควรปล่อยมันไว้อย่างนั้น

๒.ฝีมือระนาดของพระเอก "อาร์ม" กรกันต์ สุทธิโกเศศ ที่ท่านต้องไปดูด้วยตาและฟังด้วยหู โดยเฉพาะฉากดวลระนาดเอกกับ"ขุนอิน"ในไคลแมกซ์ของเรื่อง มหัศจรรย์ยิ่ง ยังไม่นับหน้าตาอันหล่อเหลาเอาเรื่อง และเสียงร้องเพลงที่ไม่ธรรมดาอีกต่างหาก

๓.เสียงร้องสะกดโลกของ "แนน" สาธิดา พรหมพิริยะ ที่แม้จะมีบทบาทไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่เธอเปล่งเสียงหวานกังวานก้องอันสุดจะสมบูรณ์แบบออกมา ทุกอย่างในโรงละครก็หยุดนิ่งและหมดความสำคัญไป

๔. การกำกับศิลป์ที่ทำได้อย่างมีรสนิยม,ได้บรรยากาศ และสร้างสรรค์ รวดเร็วทันใจ ตื่นตาตื่นใจ รวมถึงบทเพลงประพันธ์ใหม่ที่ทั้งเล่าเรื่องและให้ความบันเทิง ทำได้ดีไม่แพ้สากลเลยครับ

๕.การแสดงของตัวประกอบหลายๆคน เด็กๆน่ารักทุกคน "ทิว","เทอด", "พี่เปี๊ยก" ล้วนเรียกเสียงฮาและสร้างสีสันทำให้ "โหมโรง"ดูไม่เครียดเกินไป มีมุกเล็กๆของ"ครูรัก"ที่แฟนๆ AF คงอดฮาไม่ได้หลายตอนเหมือนกัน หลายครั้งที่เกือบๆจะเป็นนักแสดงเหล่านี้ขโมยซีนไปบ้างไม่มากก็น้อยล่ะ

๖. ประการสำคัญที่สุดที่ท่านควรจะพาบุตรหลานไปดู ก็คือละครเรื่องนี้จะทำให้พวกเขาสัมผัสอรรถรสของดนตรีไทยเดิมในแบบสำหรับผู้เริ่มต้นได้เป็นอย่างดี (มีการประสานดนตรีสากลเข้าไปด้วยพองาม) พร้อมๆไปกับแฝงคติธรรมในชีวิตอีกมากมาย ที่ผู้เขียนบทและผู้สร้างนำเสนอแบบมีระดับ ไม่ยัดเยียด เว้นช่องว่างให้คิดต่อ

โหมโรง เดอะ มิวสิคัล คือละครเพลงเวทีที่เต็มไปด้วยความประทับใจ ได้ทั้งความบันเทิง และ ศิลปะ อาจจะมีเพียงสิ่งเดียวที่ผมเสียไปในการชมเมื่อคืนนี้...น้ำตาที่ไหลซึมในฉากท้ายๆครับ

ผมเดินออกจากโรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศในเวลาเกือบห้าทุ่มพร้อมๆพี่สมบูรณ์... ครับ เหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าเคยบอกว่าอาจจะกลับก่อนละครจบ

Wednesday, 8 April 2015

Ashes to Ashes

Ashes to Ashes 
David Bowie
from album 'Scary Monsters (and Super Creeps)'
1980
Composed by David Bowie
Produced by David Bowie & Tony Visconti
-----------

"ฉันไม่เคยทำอะไรดีๆ
ฉันไม่เคยทำอะไรเลวๆ
ฉันไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีที่มาที่ไป"

----------

ผมได้ยิน Ashes to Ashes ครั้งแรกจากแผ่นเสียงรวมฮิตของเขาชื่อ Changestwobowie ที่ผมเจียดค่าขนมไปถอยมาจาก...(น่าจะ)...เซ็นทรัลลาดพร้าว ในยุคต้นทศวรรษ 80's เคยได้ยินผู้คนกล่าวขวัญกันมากว่ามันเป็นหนึ่งในเพลงที่ยอดเยี่ยมเหลือเกินของพ่อหนุ่มผู้มิอาจหยุดนิ่งผู้นี้ (คำว่า changes เป็นคำๆเดียวที่บรรยายโบวี่ได้ดีที่สุด โดยเฉพาะภาพลักษณ์และดนตรีของเขาในยุค 70's)

(และก็เป็น LP รวมเพลงที่ผมชอบมากๆ สังกัด RCA เสียงหนานุ่มขอบชีส)

และมันก็ไม่ได้ทำให้ผมผิดหวัง Ashes To Ashes เป็นเพลงฟังยากที่จับเข้าที่หัวใจและเกาะหนึบเข้าไปในสมองผมทันควัน ทำนองเอื่อยๆแต่ประดับประดาด้วยเบสดีดดิ้นฟังกี้ เสียงเลเยอร์ของกีต้าร์ที่หนาแน่นมิอาจนับได้ด้วยหูเปล่าๆ (แต่แอบไปค้นมาว่าเล่นโดย Chuck Hammer โดยท่านใช้กีต้าร์ซินธ์ถึง 4 ตัวแต่ละตัวเล่นคอร์ดตรงกันข้ามกัน) และแน่นอน...การร้องที่ไม่ธรรมดาเลยของโบวี่ ที่เขาแสดงความสามารถในการถ่ายทอดอารมณ์ได้ในหลายรูปแบบ เปลี่ยนสไตล์ไปในแทบทุกบรรทัด และยังมีเสียงประสานแบบไร้อารมณ์นั่นอีก

อีกหลายปีต่อมากว่าผมจะได้ฟังเพลงนี้ในอัลบั้มแท้ๆที่เป็นบ้านของมัน Scary Monsters (and Super Creeps) ที่ผมคิดว่าเป็นหนึ่งในงานที่เจ๋งที่สุดของเขาทีเดียว (น่าจะติดท๊อป 5 หรือ 3)

โบวี่เคยมีเพลงดังในยุคแรกชื่อ Space Oddity (1969) อันมีตัวละครชื่อ Major Tom และสิบปีต่อมา เขาก็เขียนภาคต่อของเมเจอร์ทอมในเพลงนี้ แต่ในการเขียนเพลงร็อคในยุคนั้นของโบวี่ เขาไมนิยมการเขียนแบบตรงไปตรงมา ดังนั้นเราจึงไม่อาจเข้าใจสารใน Ashes To Ashes ได้ง่ายๆถ้าไม่ตีความและศึกษากันอย่างหนัก ว่ากันว่ามีคำคุย(ไม่แน่ใจว่าจากโบวี่เองหรือสังกัด) ว่าซิงเกิ้ลนี้เป็นอะไรที่มีสารซ่อนเร้นอยู่ในปริมาณต่อวินาทีมากกว่าซิงเกิ้ลใดๆที่ออกมาในปี 1980

การที่จะมานั่งตีความเพลงแบบนี้ ขั้นแรกสุดต้องตัดความคิดที่ว่าผู้แต่งไม่ได้มีความจงใจให้มีความหมายใดๆ แค่เล่นสนุกกับการเอาถ้อยคำมาเรียง ซึ่งก็อาจเป็นไปได้ แต่มันจะทำให้เราดูงี่เง่ามากที่จะมาตีความในสิ่งที่ไม่มีความหมายแต่แรก

ใน Space Oddity เป็นการสื่อสารระหว่างเมเจอร์ทอมกับภาคพื้นดิน ที่สุดท้ายจบด้วยการขาดการติดต่อไปและเมเจอร์ทอมก็ลอยละล่องอยู่ในแคปซูล มองเห็นทั้งดวงจันทร์และโลก เราอาจตีความอะไรๆได้เป็นล้านอย่างจากเนื้อเพลงแบบนี้ แต่ก็อาจเป็นแค่การบรรยายเรื่องราวของนักบินอวกาศคนนึงธรรมดาๆที่โบวี่เขียนขึ้นอย่างตามกระแสก่อนอพอลโล11ลงจอดที่ดวงจันทร์ไม่นาน

แต่ใน Ashes... อะไรๆกลับชวนมึนกว่ามาก มีหลายคำที่ชวนให้คิดถึงยาเสพติด เช่น junkie, high, kick, flash of light....

และจบด้วยคำสรุปของคุณแม่ของผู้ร้องว่า แม่ผมบอกว่าถ้าอยากให้อะไรๆเสร็จเรียบร้อยล่ะก็ อย่าไปยุ่งกับเมเจอร์ทอมดีกว่า?

ถามคนแต่งดีกว่า โบวี่หัวเราะแล้วบอกว่า "มันเป็นอาขยานน่ะ เกี่ยวกับนักบินอวกาศที่กลายไปเป็นขี้ยา"

ช่วยได้เยอะเลย

ผมคงต้องย่อยสลายเพลงนี้ต่อไป แต่กลับไปที่เนื้อเพลงข้างบน มันอาจจะไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเพลงส่วนอื่นๆเลย แต่ผมก็ชอบมันที่สุด

I never done good things
I never done bad things
I never did anything out of the blue

ทุกอย่างมีที่มาที่ไปทั้งนั้น คนจะดีจะชั่วจะโง่หรือฉลาด จะแสนดี จะโกงกิน จะโหดร้าย จะสุดซื่อ จะกล้าหาญ จะยอกย้อน

มันไม่ได้อยู่ดีๆเกิดขึ้นมาเองหรอก ทุกสิ่งที่เกิดให้เราเห็น

แต่สุดท้าย
อะไรที่มาจากเถ้าธุลี ก็จบด้วยเถ้าธุลี
อย่างน้อยก็ที่เราเห็น

----

Do you remember a guy that's been
In such an early song
I've heard a rumour from Ground Control
Oh no, don't say it's true

They got a message
from the Action Man
"I'm happy, hope you're happy too
I've loved
all I've needed to love
Sordid details following"

The shrieking of nothing is killing
Just pictures of Jap girls
in synthesis and I
Ain't got no money and I ain't got no hair
But I'm hoping to kick but the planet it's glowing

[CHORUS]
Ashes to ashes, funk to funky
We know Major Tom's 4
a junkie
Strung out in heaven's high
Hitting an all-time low

Time and again I tell myself
I'll stay clean tonight
But the little green wheels are following me
Oh no, not again
I'm stuck with a valuable friend
"I'm happy, hope you're happy too"
One flash of light
but no smoking pistol

I never done good things
I never done bad things
I never did anything out of the blue,
Want an axe to break the ice
Wanna come down right now

[CHORUS]

My mother said
to get things done
You'd better not mess
with Major Tom

หมายเหตุ -คนยุค80's อาจจะนึกถึงอีกเพลงขึ้นมาตอนนี้ ซิงเกิ้ลสนุกๆของปีเตอร์ ชิลลิ่ง Major Tom (Coming Home) ที่เป็นการเขียนต่อจากสองเพลงนี้เอาดื้อๆ ดังกระฉ่อนในบ้านเราเลยล่ะ

Thursday, 2 April 2015

Superstar

"Superstar"
แต่งโดย-Leon Russell, Bonnie Bramlett
โปรดิวเซอร์-Jack Daugherty
สังกัด-A&M
อัลบั้ม-Carpenters (1971)
-------------------------------
Long ago and oh so far away นานแสนนานมาแล้ว.....และโอ...ไกลแสนไกล
I fell in love with you before the second show ฉันหลงรักคุณเข้าเต็มเปาก่อนการแสดงรอบที่สอง
Your guitar, it sounds so sweet and clear เสียงกีต้าร์ของคุณนั้น มันช่างแสนหวานและกระจ่างชัด
But you're not really here แต่บัดนี้,จริงๆแล้วคุณไม่ได้อยู่ที่นี่
It's just the radio มันเป็นเพียงแค่เสียงเพลงจากวิทยุเท่านั้น
[Chorus:]
Don't you remember you told me you loved me baby คุณจำไม่ได้หรอกหรือที่คุณบอกว่ารักฉันน่ะที่รัก?
You said you'd be coming back this way again baby ตอนนั้นคุณพูดว่าคุณจะกลับมาทางนี้อีกครั้ง....จำได้หรือไม่?
Baby, baby, baby, baby, oh, baby, I love you I really do
ที่รัก,ที่รัก,ที่รัก,ที่รัก...โอ้ที่รัก ฉันรักคุณเหลือเกิน....
Loneliness is a such a sad affair ความเดียวดายมันช่างแสนเศร้า
And I can hardly wait to be with you again ฉันแทบรอต่อไปไม่ไหวแล้วที่จะได้อยู่กับคุณอีกครั้ง
What to say to make you come again จะพูดอย่างไรดีให้คุณมาที่นี่อีก
Come back to me again กลับมาหาฉันอีกครั้ง.....
And play your sad guitar และเล่นกีต้าร์เสียงเศร้าๆตัวนั้นของคุณให้ฉันฟังอีกที.....
------------
เมื่อริชาร์ด คาร์เพนเตอร์ได้ยินเพลง "Superstar" จากเสียงร้องของ Bette Midler ในรายการ Tonight Show เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเรียบเรียงและบันทึกเสียงเพลงนี้ ริชาร์ดคิดว่ามันช่างเหมาะเจาะกับเสียงร้องของน้องสาวของเขา-คาเรน คาร์เพนเตอร์
แต่คาเรนเมื่อเห็นเนื้อเพลงแล้วกลับไม่คิดเช่นนั้น เธอสงสัยว่าพี่ชายของเธอจะเสียสติไปแล้วที่จะให้เธอร้องเพลงเกี่ยวกับกรุ๊ปปี้ (Groupie--กลุ่มแฟนเพลงสาวๆที่ติดตามร็อคสตาร์อย่างทุ่มกายถวายรัก) ที่โหยหาอยากจะนอนกับร็อคสตาร์ มันเป็นอะไรที่ไม่เข้ากับอิมเมจสาวหวานแสนสุภาพของเธอและ Carpenters เอาเสียเลย
แต่ริชาร์ดก็ยังยืนยันว่ามันคือเพลงที่ใช่ และการเปลี่ยนเนื้อเพลงแค่คำเดียวจาก "I can hardly wait to sleep with you again" เป็น "be with you again" ก็ทำให้เพลง Superstar ถูกขยับเรตเข้าไปในช่วงที่แฟนเพลงน่ารักๆของ Carpenters รับได้ทันที
ริชาร์ดเรียบเรียง Superstar อย่างสุดฝีมือ (เขาได้เข้าชิงแกรมมี่จากการเรียบเรียงเพลงนี้) เสียงโอโบในช่วงอินโทรให้อารมณ์ถวิลหาและเสียงประสาน,ฮอร์น และเครื่องสายวงเล็กในช่วงคอรัสก็ทำให้มันกลายเป็น epic song ไปอย่างมหัศจรรย์ ทุกอย่างสอดประสานรองรับการเสียงร้องที่หวานเศร้าและสมบูรณ์แบบอันถ่ายทอดด้วยความนิ่มนวลดุจกำมะหยี่ของคาเรน เธอร้องเพลงนี้เป็นครั้งแรกด้วยการอ่านเนื้อเพลงที่ริชาร์ดปรับปรุงใหม่และเขียนไว้บนกระดาษเช็ดปาก และริชาร์ดก็ไม่ต้องการเทคที่ 2 เพราะมันสมบูรณ์แบบแล้วในความเห็นของเขา เทคแรกและเทคเดียวของเสียงร้องจากคาเรนจึงเป็นสิ่งที่เราได้ยินในเพลงของ Carpenters ในทุกวันนี้
'Superstar' เป็นเพลงแรกในหน้าสองของอัลบั้มที่สามของ Carpenters ที่ใช้ชื่อเดียวกับวงและออกมาในปี 1971 พวกเขาตัดมันออกเป็นซิงเกิ้ลที่สามจากอัลบั้มด้วย เพลงนี้แต่งโดย Leon Russell และ Bonnie Bramlett ศิลปินแรกที่นำไปร้องคือ Delaney & Bonnie โดยใช้ชื่อเพลงว่า Groupie (Superstar) ศิลปินอื่นๆที่นำไปร้องโด่งดังก็มี Bette Midler (ดังกล่าวด้านบน), Cher และ Rita Coolidge รวมทั้ง Sonic Youth ในอีกหลายปีถัดมา ในอัลบั้มทริบิวต์แด่ Carpenters 'If I Were A Carpenter'
หลังจากเปรียบเทียบในหลายๆเวอร์ชั่นของ Superstar ผมขอฟันธงอย่างไม่ฟังเสียงใครว่า เสียงร้องของคาเรนมีศักยภาพสูงสุดที่สุดที่จะทำให้ซุปตาร์คนนั้นใจอ่อนและย้อนกลับมาเล่นกีต้าร์เสียงหวานให้เธอฟังอีกครั้ง และ... be with her again...^^