Monday, 7 December 2015

อย่างนี้สิบลูส์



Buddy Guy | Born To Play Guitar *****
Release: July 2015
Genre: Electric Chicago Blues
Producer: Tom Hambridge

ผมเกิดที่ลุยเซียน่า
ตั้งแต่สองขวบ
แม่บอกพ่อว่า
“ไอ้หนูของเรามันมีแววบลูส์นะ”
ผมเติบโตอย่างรวดเร็ว
และจากนั้น,ได้เดินทางมาแสนไกล
มีอย่างหนึ่งที่โคตรจะแน่นอนก็คือ
ผมนั้นเกิดมาเพื่อเล่นกีต้าร์
ผมสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง
และทุกๆคนก็รู้จักชื่อผม
ผมเกิดมาเล่นกีต้าร์
พี่น้องเอ๋ย, ผมมีบลูส์ในสายเลือด
เหล่าสาวๆในชิคาโก้
พวกหล่อนรักผมปานจะกลืนกิน
แต่ด้วยความรักในกีต้าร์
มันทำให้ผมต้องออกจากบ้านไปแสนไกล
ผมสร้างชื่อ
ใครๆก็รู้จักผม
ผมเกิดมาเล่นกีต้าร์
และมีบลูส์วิ่งพล่านในสายเลือด
สายกีต้าร์ทั้งหก
ขึงตึงเรียบร้อยเตรียมพร้อมอยู่ในเจ้าเครื่องจักรตัวแสบของผม
จ่ายให้ผมสิ
แล้วผมจะทำให้ไอ้เจ้านี่กรีดร้องให้คุณฟัง
ผมจะเล่นมันต่อไปเรื่อยๆ
และในวันสิ้นลม
กีต้าร์ลายจุดนี้จะวางสงบบนหลุมศพของผม
ผมสร้างชื่อมาตั้งแต่ยังละอ่อน
และทุกคนรู้จักชื่อผม
“บัดดี้กาย, นั่นแหละเขา”
คุณก็รู้ว่าผมเกิดมาเพื่อเล่นกีต้าร์
ผมมีบลูส์วิ่งพล่านในสายเลือด

   และแล้วเราก็มาอยู่ในยุค Post-B.B. King แต่โชคดีเรายังมีบัดดี้ กาย  Muddy  Waters สั่งเสียกายไว้ด้วยประโยคสุดท้ายก่อนเขาเสียชีวิตว่าให้กาย “รักษาดนตรีบลูส์เอาไว้ต่อไป” และกายก็นำประโยคนี้มาใช้อีกครั้งหลังการจากไปของ B.B. King  (เขาพูดไว้ในการให้สัมภาษณ์หลังคิงตาย) ครับ,เราจะมาฟังกันว่า ผู้ชายวัย 79 คนนี้จะยังถือคบเพลิงแห่งบลูส์ต่อไปได้หรือไม่
   เนื้อเพลงด้านบนถอดความมาจากไทเทิลแทร็คของอัลบั้มที่ 28 ของเขา “Born To Play Guitar” และมันก็แทบจะเป็นชีวประวัติในเพลงบลูส์ของเขาที่สรุปความเป็นบัดดี้ กายไว้ได้ในเวลาไม่ถึง 5 นาที จากเพลงนี้,กายทำให้เราอุ่นใจว่าเขายังแข็งแรงในน้ำเสียงอันดุดันและเผ็ดร้อน รวมทั้งเสียงจาก ’57 Stratocaster ของเขาก็ยังครบเครื่องเช่นเดิม กายได้โปรดิวเซอร์ที่ร่วมงานกันมานานตั้งแต่ยุค Skin Deep (2008) อย่าง Tom Hambridge มารับหน้าที่อีกครั้ง ทอมยังช่วยแต่งเพลงในอีกหลายแทร็คด้วย
   Born To Play Guitar ดูจะไม่มีคอนเซพท์อะไรพิเศษ ต่างจากอัลบั้มหลังๆของกาย กล่าวคือมันก็เป็นเพียง 14 เพลงในแนวทางของบัดดี้ กายที่โลดแล่นไปกับอารมณ์บลูส์ผสานไปกับแนวดนตรีต่างๆที่ไม่ทำให้มันเป็นงานบลูส์ซ้ำซากอย่างที่บางคนตราหน้ามันไว้ (และมันก็เป็นจริงในหลายกรณี) แต่ทีเด็ดของมันคือ ทั้ง 14 เพลงล้วนเป็นเพลงที่แต่งมาได้อย่างเด็ดดวงและเล่นด้วยฝีมือระดับ... น่าจะดีที่สุดในโลกแล้ว
   เสียงร้องของกายฟังดูสั่นเทาขึ้นเล็กน้อยแทบจับไม่ได้ เมื่อเทียบกับงานเก่าๆ แต่สำหรับดนตรีบลูส์ มันเป็นอะไรที่พิเศษที่ความชราภาพกับไม่ใช่ปัญหาใดๆในการแสดงออก แทร็คแรกเป็น straight blues ที่เรียบเรียงอย่างโปร่งบาง เปิดโอกาสให้กายโชว์อารมณ์ลุ่มลึกทั้งเสียงร้องและกีต้าร์ ก็ได้แต่หวังว่าวันที่กีต้าร์ลายจุดของเขาจะถูกวางบนหลุมฝังศพของเจ้าของจะยังคงอีกนานกว่าจะมาถึง ‘Wear You Out’ บูกี้บลูส์ระดับพรีเมี่ยมที่ได้แขกรับเชิญจาก ZZ Top-Billy Gibbons มาร่วมสังฆกรรม เสียงแหบกร้านและริธึ่มกีต้าร์อันเมามันส์ทำให้เพลงนี้ดุเดือดสุดๆ Kim Wilson จาก Fabulous Thunderbirds มาเป่าฮาร์โมนิก้าให้สองเพลงใน “Too Late’ และ ‘Kiss Me Quick’ (คนละเพลงกับของเอลวิส) และมันก็ช่วยเสริมส่งเสียงกีต้าร์ของกายเป็นอย่างดี (หีบเพลงปากเป็นเครื่องดนตรีที่กายชอบประชันด้วยมาแต่ไหนแต่ไร) ‘Back Up Mama’ เนื้อหาอย่างฮาแบบรุ่นเดอะ ทำนองว่า ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน ดังนั้นกายจึงไม่คิดว่ามันเป็นความผิดอะไรที่เขาจะมี “มาม่าสำรอง” ไว้อีกคน ในอีกเมืองนึง เผื่อมาม่านัมเบอร์วันไม่อยู่ เพลงนี้ยังมีท่อนโซโล่ที่สวยงามที่สุดในอัลบั้มอีกด้วย
   ในโลกของบลูส์นั้น มันไม่ใช่สถานที่ของความสะอาดสะอ้านหรือจรรยาใดๆ และนอกเหนือจากความเห็นเรื่องมาม่าสำรองแล้ว การบำบัดความทุกข์ด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ถือเป็นเรื่องชอบธรรมใน Blues World เสมอ ในอัลบั้มนี้กายนำเสนอแบบเผื่อให้เลือกตามใจชอบเลยด้วย ‘Whiskey, Beer & Wine’ แถมกำชับอีกว่ามันเป็นตัวยาของเขาที่จะแก้ได้ทุกปัญหาในชีวิต! ‘Crying Out In One Eye’ เสียงร้องแบบซื่อๆของกายในเพลงนี้เด็ดมาก พอๆกับเนื้อหาที่มีท่อนฮุคที่”การร่ำไห้ด้วยตาข้างเดียว” ใช่ครับ กายกำลังถูกแม่สาวหลอกบีบน้ำตาว่าอาลัยเขาเหลือแสน แต่จริงๆแล้วเขากำลังจะถูกทิ้ง เสียงทีมเครื่องเป่ามาถูกที่ถูกเวลา ทำให้อารมณ์ลัพธ์กระหึ่มขึ้นไปอีก แต่ใน ‘Thick Like Mississippi Mud’ กายใช้เครื่องเป่าเต็มที่เสียยิ่งกว่า ให้ความรู้สึกแน่นเหนียวเหมือนโคลนในมิสซิสซิปปี้จริงๆ เจ้าแม่แขกรับเชิญร้องคู่ Joss Stone กรีดกรายมากรุ้มกริ่มกับพี่กายของเราใน ‘(Baby) You’ve Got What It Takes’ ที่เป็นอีกครั้งที่หนูจอสส์ร้องได้สุดๆทั้งจังหวะจะโคนและน้ำเสียงอันยั่วยวนแต่ทรงพลัง ในขณะที่พี่กายดูจะลดวัยลงไปประมาณ 40 ปีในการ duet กับชี ฟังแล้วก็บ่นในใจอีกครั้งว่าเมื่อไหร่จอสส์จะทำเพลงแนวนี้แบบเน้นๆในอัลบั้มตัวเองเสียที (ล่าสุดออกไปแนวเร็กเก้แล้ว) ‘Turn Me Wild’, ‘Crazy World’ และ ‘Smarter Than I Was’ เป็นสามเพลงโชว์ฝีมือที่ต้องฟังกันนานๆหน่อย โดยเฉพาะเพลงหลังนี่ดาร์คเอาเรื่อง และโดดเด่นด้วยการประชันกีต้าร์กันสามตัว (กาย,Bob Britt และ Rob McNelley)

   แขกรับเชิญคนสุดท้ายคือ Van Morrison ที่มาร่วมขับร้อง ‘Flesh and Bone’ อันเป็นเพลงที่กายอุทิศให้ B.B. King ชีวิตเป็นอะไรที่มากไปกว่าเนื้อหนังและกระดูก แม้จะตายไปแล้วแต่วิญญาณนั้นยังดำรง ท่อนโซโลสั้นๆก่อนจบเพลงนั้นฟังดูเหมือนกายจะเล่นในสไตล์ของคิงเป็นการทำความเคารพครั้งสุดท้าย ปิดท้ายด้วย ‘Come Back Muddy’ ที่เขียนถึง Muddy Waters ผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์ของกาย

   นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมเขียนถึงกายใน GM2000 และคราวนี้ผมไม่มีอะไรจะติติงเขาได้ ห้าดาวเต็มๆครับ สำหรับ Born To Play Guitar และถ้าคิงและวอเตอร์สมีโอกาสได้ฟังงานชุดนี้ไม่ว่าในทางใด เขาทั้งสองคงสบายใจว่ายังไงเสีย This damn blues is still alive แน่นอนในมือของ Buddy Guy

Tracklist:

01 Born To Play Guitar
02 Wear You Out feat. Billy Gibbons
03 Back Up Mama
04 Too Late feat. Kim Wilson
05 Whiskey, Beer & Wine
06 Kiss Me Quick feat. Kim Wilson
07 Crying Out Of One Eye
08 (Baby) You Got What It Takes feat. Joss Stone
09 Turn Me Wild
10 Crazy World
11 Smarter Than I Was
12 Thick Like Mississippi Mud
13 Flesh & Bone with Van Morrison (Dedicated to B.B. King)
14 Come Back Muddy   


Tuesday, 24 November 2015

“ปิศาจน้อย D.I.Y.”


“ปิศาจน้อย D.I.Y.”
Grimes | Art Angels ****
Released: November 2015
Producer: Claire Boucher
Genre: Electronic Art Pop
Tracklist:


1.
"laughing and not being normal"  
1:47
2.
"California"  
3:18
3.
"SCREAM" (featuring Aristophanes)
2:20
4.
4:24
5.
"Belly of the Beat"  
3:25
6.
"Kill V. Maim"  
4:06
7.
"Artangels"  
4:07
8.
"Easily"  
3:03
9.
"Pin"  
3:32
10.
"REALiTi" (excluded from cassette and vinyl pressings)
5:06
11.
"World Princess, Pt. II"  
5:05
12.
"Venus Fly" (featuring Janelle Monáe)
3:45
13.
"Life in the Vivid Dream"  
1:27
14.
"Butterfly"  
4:12


ต้นทศวรรษ 2000 ในยุครุ่งเรืองของการทำเพลงลงในเว็บไซต์ myspace สาวน้อย Claire Boucher รู้สึกสับสนในการที่จะต้องกรอกประเภทดนตรีในงานที่เธอสร้างสรรค์เองและกำลังจะอัพขึ้นเว็บไซต์สุดฮ็อท (ในยุค) นั้น เธอกวาดสายตามองในตัวเลือก และจิ้มไปที่ 'Grimes Music' แทบจะทุกครั้งที่เธอโพสต์เพลงใหม่ ทั้งๆที่ตอนนั้นเธอไม่ทราบด้วยซ้ำไปว่าดนตรีแนว Grimes นี่มันเป็นยังไง และนั่นคือที่มาของนามปากกา 'Grimes' หรือจะเรียกเท่ๆว่า alter-ego ก็ได้ ที่แคลร์ใช้ในการนำเสนอดนตรีของเธอ (และถ้าจะจัดหมวดหมู่ให้ดนตรีของเธอ-ที่ไม่ใช่เรื่องง่าย-มันก็น่าจะไม่อยู่ในหมวดหมู่ Grimes Music นี้) ถ้าจะสรุปดนตรีของเธอให้ง่ายสั้นที่สุด ส่วนผสมหลักในความเป็น Grimes ก็คือ....ความระห่ำและปราดเปรื่องของ Bjork + อาร์แอนด์บีและป๊อบในยุครุ่งเรืองของ Mariah Carey + ความหวานล่องลอยดั่งนางพรายของ Enya

'Art Angels' เป็นผลงานชุดที่ 4 ของ Grimes มันเป็นการก้าวกระโดดยาวๆจากงานสร้างชื่อของเธอใน 'Visions' เมื่อปี 2012 มันมีความเป็นป๊อบ,เข้าถึงวิทยุมากขึ้น (ถ้าสิ่งนี้ยังมีอยู่?) แต่ก็ไม่ได้ผ่อนคลายความดีเดือดและซุกซนอย่างบ้าคลั่งในการที่จะโลดแล่นและคลุกเคล้าดนตรีสารพัดแนวเข้าด้วยกันในแบบ maximalism ของเธอ ในยุคที่ศิลปินหญิงจำนวนหนึ่งต้องพึ่งโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงมากมายในการทำงานแต่ละอัลบั้ม แคลร์เป็นอะไรที่ตรงกันข้าม เธอเหมาหมดทุกตำแหน่งดังกล่าว แถมเล่นเครื่องดนตรีเองทุกชิ้นอย่างสบายๆ นอกจากซินธ์และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่เป็นอาวุธประจำกายของเธอแล้ว ในรอยต่อระหว่างอัลบั้มก่อนกับชุดนี้ แคลร์ยังเพิ่มศักยภาพให้ตัวเองด้วยการหัดเล่นกีต้าร์, ukulele และไวโอลินเพิ่มเข้ามาอีกด้วย

Claire Boucher เกิดเมื่อปี 1988 (แก่กว่า Taylor Swift 1 ปี) ที่แวนคูเวอร์,แคนาดา การเรียนรู้ทางดนตรีบทแรกๆในชีวิตของเธออาจจะเป็นการเรียนบัลเลต์ต่อเนื่องถึง 11 ปี (ยังคงร่องรอยไว้ในรูปร่างอันเพรียวบางและลีลาการเต้นที่สวยงามและน่าประหลาดตาในเอ็มวีต่างๆ) ก่อนที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัยในสาขา วิทยาศาสตร์ทางระบบประสาทที่ McGill University แคลร์เริ่มใช้ชื่อ Grimes ในการแสดงดนตรีและบันทึกเสียงในช่วงนี้   Grimes ออกอัลบั้มเปิดตัว Geidi Primes ในรูปแบบเทปคาสเซ็ตต์ สังกัด Arbutus Records ในปี 2010 และอัลบั้มที่สอง Halfaxa ตามอออกมาในปีเดียวกัน ปีถัดมาเธอก้าวขึ้นไปอีกขั้นด้วยการได้เป็นศิลปินเปิดการแสดงให้ Lykke Li ในการออกทัวร์อเมริกาเหนือ แคลร์เซ็นสัญญากับ 4AD Records ตอนต้นปี 2012 และออกอัลบั้ม Visions มาอย่างรวดเร็วในเดือนมกราคม มันเป็นงานที่ทำให้โลกได้รู้จักเธอ นักวิจารณ์แซ่ซ้องกันอึงมี่ นิตยสาร NME ถึงกับยกให้มันเป็นหนึ่งใน 500 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล Pitchfork ยกให้ ‘Oblivion’ เป็นเพลงอันดับ 1 ในลิสต์เพลงที่ดีที่สุดในทศวรรษนี้ แต่เบื้องหลังของการบันทึกเสียงนี้กลับไม่โสภา Grimes ใช้กระบวนการทุกข์กิริยา ทรมานตัวเองสารพัดขณะอัดเสียง ปิดหน้าต่างเงียบเป็นวันๆเพื่อแต่งเพลง เสพ Amphetamines ไม่หลับไม่นอนไม่กินสามสัปดาห์ ผลที่ได้อาจจะคุ้มค่า แต่ระยะยาว Grimes คงรู้ตัวดีว่าไม่น่าจะเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง โชคดีที่เธอผ่านจุดนั้นมาแล้ว และไม่ได้ทำตัวอย่างนั้นในการทำ Art Angels

Visions มองเผินๆอาจจะเป็นงานซินธ์ป๊อบที่เต็มไปด้วยเสียงร้องแหลมหลอนของแคลร์ฉวัดเฉวียนไปมา แต่เมื่อฟังจนได้ที่ผู้ฟังแทบทุกท่านจะรู้สึกได้ถึงความอัศจรรย์ที่กลั่นจากสมองและฝีมือของเธอที่เยี่ยมไม่แพ้เสียงระดับ super-soprano นั้น คุณอาจจะเต้นรำไปกับ Visions ได้ แต่มันย่อมไม่เหมือนกับการเต้นกับเพลงของ Lady Gaga อย่างแน่นอน

Grimes ต้อนรับแฟนๆในปี 2014 ด้วยการปล่อยเพลงใหม่’Go’ ในเดือนมิ.ย. ด้วยแนวทางที่เป็นมิตรกับคนฟังในวงกว้างมากขึ้นเล็กน้อย สร้างกระแสในการรอคอยอัลบั้มชุดที่ 4 อย่างแรง (แต่แฟนพันธุ์แท้จำนวนหนึ่งออกอาการไม่พอใจ) แต่แล้ว Grimes ก็โยนอัลบั้มชุดนั้นที่กำลังทำอยู่ทิ้งกลางคันเอาดื้อๆ ด้วยเหตุผลที่ว่ามัน “หดหู่เกินไป” และเธอไม่อยากจะตระเวณแสดงกับงานแบบนั้น แต่ในเดือนมีนาคม 2015 Grimes ก็ยังอุตส่าห์ปล่อย MV เพลง REALiTi ที่เป็นเพลงหนึ่งในอัลบั้มที่ถูกเก็บเข้ากรุนี้ออกมา แน่นอนว่าแฟนๆและนักวิจารณ์มองไม่เห็นว่ามันจะแย่หรือหดหู่ตรงไหน (Grimes กำกับเอ็มวีนี้เอง และเพลงที่ใช้ก็เป็นแค่เดโม) และตอบสนองเอ็มวีเพลงนี้กันในแง่บวก

Grimes ปล่อยซิงเกิ้ลแรกจาก Art Angels ‘Flesh Without Blood / Life in the Vivid Dream’ ออกมาในวันที่ 26 ตุลาคม 2015 และ Album Art Angels ในแบบดิจิตัลในเดือนพ.ย. ด้วยภาพปกแสบสันต์และไม่เหมือนใครจากฝีมือเธอเอง (แคลร์โชว์ฝีมือทางศิลปะวาดภาพทาง tumblr ของเธอเป็นประจำ)

Art Angels ยังคงเป็น Claire Boucher โชว์เดี่ยวตลอดรายการเช่นเคย เว้นแต่สองแทร็คที่มีแขกรับเชิญมาร่วมขับร้อง ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดจาก Visions คือเสียงกลองที่หนักแน่นชัดเจนยิ่งขึ้น, เมโลดี้ที่ลดหลอนแต่เพิ่มความ catchy และการใช้เสียงร้องอันน่าทึ่งของเธอที่พัฒนายิ่งกว่าเดิมไปอีก เรามาฟังพร้อมๆกัน

 laughing and not being normal เพลงอินโทรสั้นๆที่เหมือนนิวเอจยุคแรกหลอมกับสตริงควอเต็ตยุคบาร็อคและเสียงร้องสูงเสียดฟ้า California เพลงประชดเว็บไซต์วิจารณ์เพลง pitchfork ที่ชอบตีความเพลงเธอผิดๆ แต่ถ้าไม่บอกก่อนก็คงจะตีความเพลงนี้เองเป็นอื่นได้มากมาย บางคนเอาไปเปรียบกับ Welcome to New York เพลงเปิดอัลบั้ม 1989 ของ Taylor Swift (Grimes ทำอัลบั้มชุดนี้ใน LA.) เครื่องเสียงและ/หรือหูฟังดีๆจะถ่ายทอดให้ท่านได้ยินอย่างชัดเจนเลยว่า Grimes จัดเข้าไปกี่ layers ในแทร็คๆเดียวนี้ Scream แขกรับเชิญคนแรก ‘Aristophanes’ (ชื่อจริง Pan Wei-Ju) แร็ปเปอร์ชาวไต้หวันมาแร็ปเป็นภาษาจีนตลอดเพลง ส่วนแคลร์เองปักหลักรับหน้าที่... scream เพียงอย่างเดียว  (เนื้อเพลงเมื่อแปลออกมาแล้วติดเรทใช้ได้) Flesh Without Blood ซิงเกิ้ลแรกที่ชวนแดนซ์เป็นอย่างยิ่ง ส่วนเอ็มวีนั้นก็หลอนเอาเรื่อง แม้เพลงจะไม่มี blood แต่เอ็มวีไม่คิดอย่างนั้น นี่เป็นอีกแทร็คที่หลายคนคิดว่าเป็นเพลงอกหัก แต่แคลร์ยืนยันว่าไม่มีเพลงรักใน Art Angels Belly of the Beat สำเนียง bollywood dance ที่มาดอนน่าหรือพี่เบิร์ดน่าจะอยากนำไปร้อง Kill V. Maim เพลงที่ crazy ได้สุดเหวี่ยงที่สุดในชุดนี้ แคลร์บอกว่าเนื้อเพลงนี้เป็นมุมมองของอัลปาชิโนในบทที่เขาเล่นใน The Godfather II เพียงแต่อัลคนนี้สามารถเปลี่ยนเพศและเดินทางผ่านอวกาศได้ (!) หวังว่า Grimes จะทำเอ็มวีเพลงนี้นะ (ชอบการแหกปากเท่ๆและคอรัสเสียงแหลมจี๊ดที่มันส์สุดๆ)  Artangels (เขียนติดกันเมื่อเป็นชื่อเพลง) แคลร์บอกตรงๆในการให้สัมภาษณ์ว่าเพลงนี้แต่งให้ Montreal เบสและบีทโดดเด้งดีดดิ้น ทำนองอย่างเพราะ และเธอก็ใส่ดนตรีสารพัดเสียงไม่ยั้งตลอดเพลง Easily สมชื่อ เพลงนี้ช้าหวานและ simple จนเราสงสัยว่านี่เธอจะมาไม่ไหน แถมมีโชว์ของเล่นใหม่-ไวโอลิน จากฝีมือเธอเองด้วย Venus Fly ได้ Janelle Monáeมาร่วมร้อง ออกจะธรรมดาไปหน่อยสำหรับมือระดับเธอสองคนกับเพลงสไตล์ปอม-ปอมแบบนี้ Realiti แทร็คนี้แคลร์นำมารีมิกซ์ใหม่ไม่เหมือนกับในเอ็มวีที่เราได้ชมกันไปก่อนหน้านี้ ฟังแล้วอยากให้เธอไปเชิญวง Arcade Fire มา featuring… (แทร็คนี้จะมีเฉพาะใน digital version)

เพลงสุดท้าย Butterfly ที่เธอแต่งในมุมมองของผีเสื้อในอะเมซอนขณะที่ป่ากำลังถูกตัด......

Art Angels คือชัยชนะของผู้หญิงคนหนึ่งในการทำเพลงป๊อบสุดขั้วสักชุดให้ตามใจตัวเองสุดเหวี่ยงแต่ก็ยังเรียกคนมาร่ายระบำบนแดนซ์ฟลอร์ไปกับเพลงของเธอได้ ขอคารวะจากใจ แม่ปิศาจน้อย DIY….. Claire Boucher


Wednesday, 21 October 2015

ละเมอป๊อบ

Beach House : Depression Cherry ****

Released: August 2015
Genre: Dream pop
Producers: Beach House, Chris Coady




















Tracklist:
1.       Levitation
2.       Sparks
3.       Space Song
4.       Beyond Love
5.       10:37
6.       PPP
7.       Wildflower
8.       Bluebird
9.       Days of Candy



“ดรีมป๊อบ” เป็นคำเรียกแนวดนตรีที่มีมาตั้งแต่ยุคปลายทศวรรษที่80 ถ้าอ่านจากตัวหนังสืออย่างเดียวเราอาจจะคิดเอาเองว่ามันก็คือดนตรีป๊อบชวนฝัน นั่นก็อาจจะถูกในบางส่วน แต่คำจำกัดความจริงๆของมันคือดนตรีแนวหนึ่งที่อยู่ในหมวด alternative rock อันจะเน้น texture และ mood ของบทเพลงพอๆกับ melody เสียงร้องจะออกแนวล่องลอยกระซิบกระซาบ เนื้อหาของบทเพลงนั้นส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องมุมมองภายในหรือออกแนว”เซอร์ๆ”สักนิด วงดนตรีแนวนี้มักจะใช้ภาพปกแนวสีน้ำหรือมินิมัลลิสม์ วงดนตรีชื่อดังในแนวนี้ก็มี Cocteau Twins, My Bloody Valentine, Pale Saints, Slow Dive…

ที่กล่าวมาทั้งหมด เมื่อนำมาเช็คลิสต์กับ Depression Cherry อัลบั้มชุดที่ 5 ของBeach House ก็จะพบว่าเราคงต้องติ๊กถูกทุกหัวข้อ จะว่าไปเมื่อพูดถึงคำว่า ‘dream pop’ในทุกวันนี้ Beach House เป็นวงแรกๆที่คนจะหยิบยกขึ้นมาเป็นตัวอย่าง

พวกเขาก่อตั้งวงตั้งแต่ปี 2005 โดยมีสมาชิกแค่สองคน หนึ่งคือหญิงสาวที่เกิดในประเทศฝรั่งเศส Victoria Legrand และหนุ่มบัลติมอร์ Alex Scully พวกเขาเริ่มสร้างชื่อด้วยเสียงร้องอ่อนหวานล่องลอยแบบNico ของ Victoria และการใช้กีต้าร์และคีย์บอร์ดอย่างชาญฉลาดของ Alex เพลง “Apple Orchard” ไปปรากฏในซีรีส์ Infinite Mixtape ของเว็บอินดี้ทรงอิทธิพล Pitchfork ในเดือนสิงหาคม 2006 ตามด้วยอัลบั้มชุดแรกในสังกัด Carpark ในสองเดือนต่อมา พวกเขาปล่อยอัลบั้มชุดที่สอง Devotion ออกมาในสังกัดเดิมในปี 2008 Beach House เกิดเต็มตัวเมื่อพวกเขาย้ายมาซบสังกัด Sub Pop ในปี 2010 สองอัลบั้มที่ตามมาคือ Teen Dream (2010) และ Bloom (2012) ทำให้ใครๆรู้จักพวกเขาในวงกว้าง ถึงแม้ชื่อวง ‘Beach House’ จะเป็นชื่อที่ฟังดูผ่อนคลายสบายๆ แต่ดนตรีของวิคตอเรียและอเล็กซ์นั้นไม่ได้ฟังสบายเหมือนชื่อวง (พวกเขาคิดชื่อวงเท่ๆและคำแปลกๆอยู่นาน แต่สุดท้ายก็มาจบด้วยชื่อง่ายๆน่ารักๆนี้) มันเต็มไปด้วยท่วงทำนองและดนตรีที่หลอนหลอก,มืดหม่นและชวนฝัน ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า Beach House ยังนำเสนอความไพเราะในบทเพลงให้เราอยู่เนืองๆในความมืดมนอนธการนั้น

Depression Cherry เป็นงานที่เหมือนการเดินถอยกลับมานั่งพัก ณ จุดเดิมของ Beach House พวกเขาลดทอนความสำคัญของเสียงกลองจริง (live drum) และอารมณ์สดใสร่าเริงที่เจิดจ้าใน Teen Dream และ Bloom กลายเป็น Beach House ที่เซอร์ เศร้า หวาน เหมือนในสองชุดแรกก่อนเข้า Sub Pop เพียงแต่ไอเดียและ performance ของพวกเค้าพัฒนาไปกว่าเดิมมาก ด้วยเหตุผลนี้ ถ้าท่านชอบ Teen Dream และ Bloom ในความสว่างไสวของมัน อาจต้องเตรียมใจรับเมฆหมอกจาก Depression Cherry พอสมควร

แต่มันไม่ได้ซึมเศร้าขนาดนั้นหรอก เพราะถึงจะซึมจะเศร้าแค่ไหน มันก็ยังเป็นเชอรี่ (เดาว่าเป็นตัวแทนของความสุข) ราวกับพวกเค้าจะบอกว่าในความสุขก็มีทุกข์ และหรือในทุกข์ก็มีสุขคลุกเคล้าอยู่ในทุกเรื่อง ดนตรีของ Beach House เป็นอย่างนั้นในแทบทุกแทร็ค เนื้อหาใน Depression Cherry ใช้ถ้อยคำที่ห้วนสั้นและเหมือนเว้นที่ว่างไว้มากมาย ทุกเพลงคุณต้องเติมคำลงไปด้วยจินตนาการของคุณเอง ซึ่งอาจจะต้องมากกว่าเนื้อเพลงที่มีอยู่ ทำนองสวยๆมีมากมายแต่ความสวยงามของมันนั้นเป็นเกลียวคลื่นที่ไม่เคยซัดไปถึงฝั่ง...เมื่อเทียบกับเพลงป๊อบทั่วไป ถ้าเป็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่ง คุณก็จะไม่เคยเห็นฟันขาวๆของเธอ เพียงแค่การยกระดับของริมฝีปากที่มุมเท่านั้นที่เธอจะเผยให้ยล ซึ่งในบางขณะ คุณก็อยากเห็นแค่นั้นไม่ใช่หรือ

มีเพียง 9 แทร็คใน Depression Cherry และทุกเพลงก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ถ้าฟังผ่านๆและทำอย่างอื่นไปด้วย คุณอาจจะจับได้ว่านี่เป็นอัลบั้มที่มีแต่เสียงร้องลอยๆ ออร์แกนเก่าๆกดแช่ไม่กี่คอร์ด และเสียงสไลด์กีต้าร์วนไปวนมา แต่เมื่อคุณนั่งลงคนเดียว เปิดมันผ่านมินิคอมโปเก่าๆหรือหูฟังเอียร์บัดไอว่าจากยุค 90’sที่คุณเพิ่งค้นเจอในห้องใต้เพดาน (ไม่จำเป็นหรอกครับ, ผมแค่คิดว่ามันเข้ากันดี) และฟังมันครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่มีกิจกรรมอื่นประกอบ นั่นเองที่มันจะเผยความลับอันหลากหลายที่ซ่อนเร้นในแต่ละแทร็คออกมา และเมื่อถึงช่วงเวลานั้น,คุณจะปิตินักที่ได้รับรางวัลนี้

Levitation ต้อนรับและนำคุณสู่อัลบั้ม บางอย่างในเนื้อเพลงทำให้ผมคิดถึง Strawberry Fields Forever ของ The Beatles, Sparks ซิงเกิ้ลแรก เสียงกีต้าร์แหบพร่าแต่นุ่มนวลหยอกล้อไปกับเสียงร้องชวนฝันของวิคตอเรีย, Space Song + Beyond Love สไลด์กีต้าร์ริฟฟ์นำทางไปบนจังหวะที่เนิบและมั่นคง สองเพลงนี้ฟังง่ายและติดหูกว่า, 10:37 ไพเราะในแบบที่น่านำไปประกอบหนังฟิล์มนัวร์, Bluebird ในแนวทริปฮ็อปของ Portishead แต่หวานและไม่น่ากลัวเท่า, Days of Candy ใช้วง choir 24 คนมาช่วยขับร้อง ทุกอย่างในเพลงให้อารมณ์ nostalgia อย่างหนักหน่วง จนทำให้คุณต้องไป search e-bay หาประมูลเครื่องย้อนเวลามือสอง ทั้งหมดในย่อหน้านี้เป็นแค่ความรู้สึกสั้นๆในบางแทร็ค ซึ่งคุณอาจจะคิดไม่เหมือนผมเลยก็ได้ แน่นอน,โดยเฉพาะเนื้อเพลงปลายเปิดสุดๆของพวกเค้า

ถ้า dream popเป็น sub-genre ของ alternative rock หลังจากฟัง  Depression Cherry จบ ผมก็อยากจะเรียกมันว่าเป็น sleepwalk pop ที่เป็น sub-genre ของ dream pop อีกที เพลงของพวกเขาเหมือนคนเดินละเมอ มีสติน้อยเกินไปกว่าที่จะไม่จริงใจกับเรา ในขณะเดียวกันก็ตื่นพอที่จะมองโลกในแบบสลึมสลือให้เราเพ้อตาม นั่นแหละ, Beach House ในทุกวันนี้

หมายเหตุ—โดยไม่มีใครคาดฝัน สองเดือนหลังจากอัลบั้มนี้ พวกเค้าปล่อยอัลบั้มใหม่เอี่ยมตามมาอีกชุด ‘Thank Your Lucky Stars’ ที่ทางวงบอกว่า เพลงเหล่านี้มีความเป็น”การเมือง”มากกว่า Depression Cherry จึงแยกตัวออกมา (บันทึกเสียงพร้อมๆกัน) ผมยังไม่ได้ฟังละเอียดครับ แต่ก็เห็นด้วยนะที่แยกออกมา เพราะ Depression Cherry ก็ไม่ควรยาวไปกว่านี้แล้ว... ง่วง